Vellios_thomas

Μ? αρέσει να περπατώ. Καθιερωμένη συνήθεια εδώ και καιρό. Οι δρόμοι της πόλης, άλλοτε άδειοι ,άλλοτε έμφορτοι, άλλοτε φωτεινοί κι άλλοτε σκιώδεις, φιλοξενούν τα βήματά μου, προσφέροντας τους την προοπτική της πορείας: στις απορίες του μυαλού και της ψυχής, μια τυχαία διαδρομή σε οδηγεί σε μια αποκάλυψη και σου προσφέρει τη λύτρωση της λύσης.
Σε μια ανάλογη πορεία, συνάντησα στο δρόμο μου μια ψυχή παρατημένη. Ένας νέος άνθρωπος, ήταν δεν ήταν 25 χρονών, εγκλωβισμένος στην παγίδα της τοξικομανίας, γαντζωμένος σε μια κολόνα, προσπαθούσε να στηριχτεί και με τις ελάχιστες δυνάμεις του να σταθεί όρθιος και να δηλώσει «παρών», έστω κι εξαρτημένος.
Με χώριζαν σχεδόν 10 μέτρα από εκείνον, μέχρι να βρεθώ δίπλα του. 10 μέτρα…
Το δράμα, δραπέτευε από τις καλογυαλισμένες τηλεοράσεις ή τα υπερφωτισμένα θέατρα και φανερωνόταν μπροστά μου, ατόφιο, υπαρκτό.
Σιωπηλό, δήλωνε την παρουσία του χωρίς να ρωτάει, χωρίς να ζητάει.
Στάθηκα για λίγο δίπλα του. Φευγαλέα, τον κοίταξα στα μάτια. Κλειστά. Άδεια. Ίχνη αγωνιώδους ζωής περιφέρονταν στα αδύνατα χέρια του. Ανάσα, σαν την άμμο της κλεψύδρας.
Συνέχισα το δρόμο μου, γιατί η όποια ανθρωπιά μου είχε γίνει αμήχανη, νωθρή, βουβή. Στους τέσσερις τοίχους της εστίας μου, η σιωπή μου λόγχιζε το μυαλό για μια ψυχή ανέστια. Η μορφή αυτού του νέου έρχεται στα μάτια μου. Εκείνος δεν ζητάει. Εγώ όμως ζητώ.
Άγνωστε φίλε, συγχώρεσέ με. Ένα λόγο δεν βρήκα να σου πω. Χάθηκες μέσα στη σιωπή της νύχτας, στην ανωνυμία και στην αριθμητική του πλήθους. Αλλά μου έδειξες μια άλλη πορεία .Ελπίζω κάποτε να σε ξαναδώ και ν? ακούσω το ?παρών? σου βροντερό, φωτεινό, αδιαπραγμάτευτο, μακριά από όσους και όσα δήωσαν την ψυχή σου.
Ζητώ συγνώμη από όλους σας.

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. Θα αναφέρω το εξής περιστατικό:
    Πρωί, 9 η ώρα ΗΣΑΠ Νερατζιώτισσα. Ζητείται γιατρός γιατί κάποιος άνθρωπος έπαθε κάτι.
    Το τρένο έχει σταματήσει. Επαναλαμβάνεται η ανακοίνωση.
    Υπάρχει μια καθυστέρηση μερικών λεπτών και ο κλασικός Ελληνάρας αρχίζει να αγανακτεί…
    Τι θα γίνει ρε να πάρει… ας τον βγάλουν έξω να συνεχίσει ο συρμός. Έχουμε και δουλειές κτλ κτλ
    Τα κλασικά δλδ που ακούς κάθε μέρα από κάθε κομπλεξικό, αγχώδη Έλληνα, που το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να πάει στη δουλειά του.
    Όλα αυτά στο πρώτο βαγόνι που ήμουν εγώ, ενω ο άνθρωπος ήταν σε κάποιο από τα τελευταία.
    Μια κυρία γκρίνιαζε και της λέω… κυρία μου… τώρα θα δείξετε την ανθρωπιά σας… τι γκρινιάζετε; Ξέρετε τι έχει συμβεί;
    Έχετε δίκιο κτλ κτλ.
    Τελικά ο άνθρωπος ήταν πεσμένος μέσα στο βαγόνι, του έκαναν τεχνητές αναπνοές κτλ.
    Και ρωτώ:
    Ποιος Ελληνάρας από αυτούς που γκρίνιαζαν ότι έχασαν δουλειές, ραντεβού μπλα μπλα μπλα παίρνει την ευθύνη να τον βγάλει αυτός έξω, με όποιο κόστος και ευθύνη (γιατί γιατρός δεν είναι για να ξέρει), ώστε να συνεχίσει το τρένο;
    Κανείς φυσικά! Ακούνε ευθύνη και εξαφανίζονται όλοι!!!
    Ή μήπως περίμεναν από τον υπάλληλο security να τον βγάλει αυτός; Ε δε νομίζω να είναι τόσο ηλίθιοι οι άνθρωποι… αλλά ποτέ δεν ξέρεις καμιά φορά… Για Έλληνες μιλάμε, μην το ξεχνάμε…
    Με αυτά που άκουγα, περίμενα να ακούσω… εεεε πέθανε… σκεπάστε τον, βγάλτε τον, να συνεχίσουμε.
    Ζήτω η ανθρωπιά παιδιά… Συγχαρητήρια…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.