Απομεσήμερο καλοκαιριού. Χωρίς να έχω ιδιαίτερη σωματική κόπωση νιώθω λές και κουβαλούσα όλο τον κόσμο στην πλατη μου,αποκαμωμένη, αποστραγγισμένη.
Μπαίνω σε ένα ιατρείο για εξέταση ρουτίνας και ξαφνικά την ομίχλη του μυαλού μου έσκισε ένα ανέμελο μελωδικό σφύριγμα του γιατρού. Αιφνιδιάστηκα τόσο,σαν να άκουγα στο Σύνταγμα να λαλεί ο πρωινός κόκορας! Πόσο καιρό έχω να ακούσω ένα χαρούμενο ανέμελο σφύριγμα. Πόσο καιρό έχω να απολαύσω κλασική μουσική, να χαθώ σε ένα ποίημα.
Στον τροχό της ανάγκης μπήκαν στην άκρη φιλοσοφίες και άλλα πνευματικά ενδιαφέροντα και τρέχω μαζί με όλους να οχυρώσουμε την ζωή που μας κλέβουν. Και το κάθε πρωί δεν φαίνεται να φέρνει το καινούργιο, όχι καλό τουλάχιστον, και η αισιοδοξία λιγοστή σαν το νερό στο στυμμένο ρούχο. Ο κόσμος ονειρεύεται την μεγάλη φυγή, λες και μπορεί να αφήσει πίσω του, όσα τον έχουν στοιχειώσει. Όμως αυτή η κατάσταση δεν θα περάσει αύριο, ούτε μεθαύριο. Δεν είναι μια γρίπη, να περάσει.
Είναι η κρίση που κατά καιρούς ξεσπάει μέσα στην ιστορική εξέλιξη της ανθρωπότητας και άσχετα που την αποδίδει ο καθένας μας, δεν έχουμε άλλη οδό από το να την αντιμετωπίσουμε, όπως άλλωστε έπραξαν και οι γενιές πριν από μας σε ακόμη δυσκολότερες εποχές. Σίγουρα σε βάθος χρόνου θα υπάρχουν σκαμπανεβάσματα, άλλοτε θα παίρνουμε ανάσα, άλλοτε θα κυνηγούμε τα γεγονότα. Το γρηγορότερο λοιπόν που θα εξοικειωθούμε με αυτό το νέο «τοπίο»,το καλύτερο για μας και τους γύρω μας.
Κατ? αρχήν, ας παραδεχτούμε ότι οι περιστάσεις αυτές είναι εξαιρετικά ενεργοβόρες. Ανέκαθεν κατά την γνώμη μου, υπήρχε έλλειμμα στο? ισοζύγιο ενέργειας στον κόσμο. Ίσως θα έχετε παρατηρήσει πόσοι άνθρωποι συγκεντρώνονται γύρω από κάποιον που εκπέμπει θετική ενέργεια, σαν το σμάρι από μελίσσι. Αντίθετα όσοι αναζητούν ενέργεια, ψάχνουν για «αιμοδότη» ενέργειας και αν είναι κατ΄     εξακολούθηση ελλειμματικοί καμιά φορά βρίσκονται να μένουν μόνοι. Άρα, χρειαζόμαστε ενέργεια και μάλιστα θετική ενέργεια, γιατί η άλλη, η καταστροφική, η εκτονωτική, δεν μας φέρνει πιο κοντά σε λύσεις. Υπάρχει η δυναμική της σύνθεσης και η δυναμική της διάλυσης.
Ο μεγάλος θυμός έχει μια ενέργεια που βράζει, είναι επικίνδυνη και χρειάζεται νου και κρίση και έλεγχο για να την κατευθύνουν όπου πρέπει.
Υπάρχει και ήρεμη δύναμη, η ενέργεια που μας δίνει το χιούμορ λόγου χάρη, ο αυτοσαρκασμός για τα χάλια μας. Δείτε πόσα μας διδάσκουν οι αρχαίες κωμωδίες και όχι μόνο. Έπειτα είναι όλα τα θετικά ανθρώπινα συναισθήματα, που δεν αγοράζονται ούτε πουλιούνται σε αυτά τα χρηματιστήρια που έχουν αναγάγει την φυσική ανθρώπινη ομορφιά σε μετοχή και τολμούν να το επιδεικνύουν κιόλας. Και ο πολιτισμός, που προς στιγμή, πέρασε σε δεύτερη μοίρα, πού καιρός, πού χρήμα, πού διάθεση, είναι ανάγκη να πάρει πάλι σημαντική θέση στην ζωή μας, γιατί χωρίς να το συνειδητοποιούμε, μας τονίζει την διαφορά του ελεύθερα βουλευόμενου ανθρώπου, από τον μαζικά διαχειριζόμενο και καθοδηγούμενο σκλάβο.
Σε αυτή μας την προσπάθεια, καλώ τους ανθρώπους του πνεύματος και του πολιτισμού γενικότερα, να μπουν μπροστά, να σηκώσουν το πολιτισμικό περισκόπιο και να δουν μακριά, αναζητώντας νέους δρόμους. Γιατί πιο πολύ κι απ` το ψωμί χρειάζεται το όραμα, σε αυτό το μακρύ οδοιπορικό μας, γι αυτό…
Καλοκαιράκι είναι μπροστά, ας αποξεχαστούμε στην δροσιά της θάλασσας, στον βαθύ ίσκιο του δάσους, στον καθαρό αέρα του βουνού, στον κόκορα που επιμένει να λαλεί, στο σφύριγμα που επιμένει να μας ταξιδεύει, ας αφεθούμε στην μαμά φύση και πριν το καταλάβουμε θα μας χαρίσει όπως πάντα, δίχως όρους, την ενέργεια που τόσο χρειαζόμαστε.
Καλό καλοκαίρι φίλοι μου !

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.