«Έχω 5 παιδιά, γερά να ΄ναι… Ζω μόνη μου, βέβαια έρχονται όταν μπορούν, και με βλέπουν… μια δύο φορές το μήνα, έχουν και αυτά τις δουλειές τους, τι να κάνουν. Έρχονται και τα εγγόνια μου καμιά φορά…, και αυτά δεν έχουν καιρό…».

«Διατίθεται απόγνωσις
είς αρίστην κατάστασιν,
και ευρύχωρον αδιέξοδδον.
Σε τιμές ευκαιρίας» 1

Η προσπάθεια της να κρύψει την στεναχώρια της εμφανής και τα λόγια της ενώ φαίνονται αδιάφορα και συγκρατημένα, όταν παρακολουθείς το πρόσωπο της και κυρίως τα μάτια της, θα διαπιστώσεις τη μοναξιά της και πόσο της κοστίζει.
Δεν θέλει να δώσει το δικαίωμα στους άλλους να κατηγορήσουν τα παιδιά της, γυαλίζουν τα μάτια της από τα συγκρατημένα δάκρυά της!
«Τα μεγάλωσα μόνη σχεδόν, ο άντρας μου πέθανε όταν ήταν μικρά… Έχω μικρή σύνταξη, τα κουτσοβολεύω, δόξα σοι ο θεός… Τα παιδιά μου, έχουν ανάγκη βοήθειας, τι να μου κάνουν… Όχι δε χρειάζομαι τίποτα. Είμαι καλά… Ξέρετε, η ζωή θέλει πολύ θάρρος !! Πολύ κουράγιο !!».

«Θεοί! πώς αγωνίζεται η ζωή για νά περάσει, θα ΄λεγες φουσκωμένο ποτάμι από τήν τρύπα βελόνας» 2

Την φωνάζουν Καίτη, θα είναι περίπου 75 χρόνων, καταβάλει προσπάθεια να συγκρατήσει τα δάκρυά της. Το βλέμμα της καρφώνεται απέναντι σε μία φωτογραφία με τον άνδρα και τα παιδιά της, Χριστούγεννα όλοι γύρω από το τραπέζι. Το πρόσωπό της αρχίζει να γλυκαίνει και στα χείλη της χαράζεται ένα αμυδρό χαμόγελο. Θα νόμιζε κανείς ότι είναι ευτυχισμένη. Θυμήθηκε τα Χριστούγεννα που τα παιδιά της ήταν μικρά και ζούσε και εκείνος. Θυμάται και παίρνει κουράγιο! Ας ήταν να είχε κάποιον μαζί της, χρονιάρες μέρες. Αλλά δυστυχώς !!

«Καινούργιες θεωρίες
Για τους μεγάλους, ούτως ειπείν τους γέροντες:
Ποτέ αγκαλιά. Αφήστε τους να σκάσουνε στό κλάμα
μέχρι να τους κοπεί η ανάσα:
Ας κλαίνε οι μεγάλοι. Δεν έχει αγκαλιά» 3

Προσπαθεί όταν στεναχωριέται, να φέρνει στη μνήμη της παλιές ευτυχισμένες στιγμές, τις αναπλάθει και ζει το όνειρο της. Μήπως και πέρσι τα Χριστούγεννα το ίδιο δεν έκανε; Ξέρει τη συνταγή.
Το πρωί νωρίς πήγε στην εκκλησία, μετάλαβε, αντάλλαξε ευχές με τους γνωστούς και έφυγε γρήγορα – γρήγορα για να μην προλάβει κανείς να την ρωτήσει: «Θα κάνεις Χριστούγεννα με τα παιδιά σου»; Και χρειαστεί να απαντήσει με ψέμα, δεν κάνει, είναι αμαρτία, άλλωστε σήμερα μετάλαβε.
Έφυγε βιαστική σαν να ήθελε κάτι να προλάβει. Έφτασε σπίτι. Έστρωσε το τραπέζι με το κεντημένο τραπεζομάντιλο της προίκας της. Έβαλε το ανθοδοχείο με δύο κλαδιά κουμαριές και ένα κλαδί γκι, που βρήκε φθηνά στη λαϊκή, έβαλε τα καλά σερβίτσια και δύο κηροπήγια. Για κεριά χρησιμοποίησε τη λαμπάδα από την περασμένη Ανάσταση. Στο τραπέζι έστρωσε δύο σερβίτσια. Για να παιχτεί καλά το έργο πρέπει να είναι και τα σκηνικά σωστά.
Αγόρασε από το χασάπη της γειτονιάς δύο πόδια γαλοπούλας, τα έβρασε για να κάνει λίγη σούπα και μετά τα έβαλε στο φούρνο με πατατούλες, το σπίτι είχε μοσχομυρίσει γιορτή. Είχε εξασφαλίσει και σαλάτα, είχε πάει στη λαϊκή, στις δύο η ώρα, και έτσι σχεδόν της χάρισαν τα μαρούλια, με τα λεμόνια και τις πατάτες. Έκανε και ένα περιττό έξοδο, αγόρασε ένα κιλό πορτοκάλια και ένα κιλό μήλα, για το καλό. Γλυκό δεν έχει, αλλά δεν βαριέσαι βλάπτει κιόλας στο ζάχαρο.
Έβαλε το ραδιόφωνο, είχε Χριστουγεννιάτικα κάλαντα από όλο το κόσμο. Χαμογελαστή πηγαινοερχότανε και συμπλήρωνε το τραπέζι. Όταν η εγγονή της ήρθε μια φορά πέρσι, να της γνωρίσει τον αρραβωνιαστικό της, της είχε φέρει δύο μπουκάλια κόκκινο κρασί.
Ωραία! Όλα έτοιμα, τώρα ας προσποιηθούμε ευτυχία, και ας κάνουμε ότι απέναντί μας υπάρχει ένας άνθρωπος που τρώμε μαζί, τσουγκρίζουμε μαζί και ανταλλάσσουμε ευχές.
Έφερε τη σουπιέρα αχνιστή και την πιατέλα με τα ψητά μπουτάκια. Το θέατρο αρχίζει, ο θίασος επί σκηνής!!! Έπιασε το πιάτο της για να σερβίρει τη σούπα, όταν χτύπησε το κουδούνι της, περίεργο σκέφτηκε θα είναι παιδιά για τα κάλαντα, δεν πρόλαβαν χθες φαίνεται. Άλλωστε ποιος να την θυμηθεί; Ανοίγει την πόρτα της και βλέπει μία κυρία καλοβαλμένη σχεδόν στην ηλικία της, να της χαμογελά και να κρατά ένα μεγάλο πακέτο στο χέρι της.
– «Καλά Χριστούγεννα !!, μένω δίπλα σας, ήρθα τη προηγούμενη εβδομάδα, ζω μόνη μου όπως και εσείς, ήρθα να σας καλέσω για φαγητό».
Δεν πίστευε στα αυτιά της, ένας άνθρωπος ζωντανός μπροστά της!
– «Καλά Χριστούγεννα, περάστε μέσα, μόλις ετοιμαζόμουν για φαγητό, καθίστε να φάμε μαζί, άλλωστε τα έχω όλα έτοιμα».
Δεν έφερε αντίρρηση, κάθισε εμφανώς ευχαριστημένη, δεν ρώτησε τίποτα για το δεύτερο σερβίτσιο που ήδη υπήρχε στο τραπέζι, συνέχισαν σαν να γνωρίζονταν χρόνια… Ήταν και οι δυο τους παλιοί γνώριμοι, με την κοινή τους φίλη, τη μοναξιά.
Λοιπόν:

«Τίποτα. Όταν σας ζητάνε αγκαλιά
μολων λαβέ, μωρό μου, μολων λαβέ να απαντάτε»4

Καλά Χριστούγεννα, κυρία Καίτη !!

___________________

1.  Κική Δημουλά: «Αγγελίες»
2. Γιώργος Σεφέρης: «Γράμμα του Μαθιού Πασκάλη»
3,4. Κική Δημουλά: «Το σπάνιο δώρο»

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.