moystaki_katerina.jpg

Την τελευταία περίοδο στη χώρα μας περάσαμε πολύ άσχημες καταστάσεις. Καταλάβαμε με οδυνηρό τρόπο το μέγεθος της αδυναμίας μας απέναντι στους δανειστές μας και στις απαιτήσεις τους
Επικράτησαν απόψεις για να διασωθεί όχι μόνο το ευρώ και η Ευρώπη, αλλά ακόμη και η παγκόσμια οικονομία. Το τελικό αποτέλεσμα είναι μια ανάσα για την Ελλάδα, παρ όλες τις επώδυνες αλλαγές που επιβάλλουν οι συνθήκες με σοβαρό αντίκτυπο στα νοικοκυριά και στις επιχειρήσεις.
Εκεί λοιπόν που είπαμε «Δόξα τω Θεώ» αρχίσαμε να λέμε: «Βοήθα, Παναγιά μου». οι ιδιοκτήτες των ταξί «κατέλαβαν» την Ελλάδα και την κατέστησαν πρώτη παγκόσμια είδηση με αρνητικό περιεχόμενο και αντίκτυπο. Η Ελλάδα ξέφραγο αμπέλι. Οι τουρίστες απορούν, δυσανασχετούν και δηλώνουν ότι δεν θα ξαναρθούν. Οι αποκλείσεις λιμανιών, αεροδρομίων και το κυκλοφοριακό χάος στους εθνικούς δρόμους, έχουν φέρει όλους όσους ασχολούνται με τον τουρισμό, αλλά και τους καταστηματάρχες, σε οικονομικό αδιέξοδο, σε απόγνωση και σε κατάσταση υστερίας.
Αυτός ο τρόπος διαμαρτυρίας, των ιδιοκτητών ταξί τους έχει φέρει αντιμέτωπους με όλους τους υπόλοιπους πολίτες. Είναι γεγονός ότι δεν έχουν όλοι τους, την «έξωθεν καλή μαρτυρία». Οι περισσότεροι από μας έχουν να διηγηθούν τουλάχιστον μια εναντίον τους ανάρμοστη συμπεριφορά αυτών των «επαγγελματιών». Βέβαια δεν αφορά σε όλους και όπως σε κάθε επάγγελμα υπάρχουν και εκείνοι που το δυσφημίζουν.
Προσωπικά έχω συναντήσει ανάμεσά τους, τους καλύτερους ανθρώπους και επαγγελματίες, αλλά δυστυχώς και κάποιους από τους χειρότερους.
Νομίζω ότι ο αριθμός των ταξί, τουλάχιστον για την ευρύτερη περιοχή της Αθήνας που ξέρω, είναι υπερβολικά μεγάλος. Άκουσα στις ειδήσεις ότι αναλογούν τέσσερα ταξί ανά χίλια άτομα, ενώ στις άλλες πρωτεύουσες της Ευρώπης και τις μεγάλες πόλεις, αναλογούν δυο ταξί ανά 1000 κατοίκους, δηλαδή έχουμε διπλάσιο αριθμό. Αυτό εύκολα διαπιστώνεται όταν κυκλοφορείς στην Αθήνα, που βλέπεις παντού δίπλα σου, μπροστά σου, πίσω σου, ένα «κίτρινο» χαλί, με το κυκλοφοριακό πρόβλημα στα χειρότερά του. Αυτό ασφαλώς συμβαίνει επειδή αντικαθιστούν τα μαζικά μέσα μεταφοράς ως μη όφειλαν.
Οι διάφορες κυβερνήσεις διαχρονικά ρουσφετολογούσαν με το θέμα και έχουν ακεραία την ευθύνη για αυτό το αποτέλεσμα και τις επιπτώσεις του.
Σήμερα επιδίδονται σε ανάρμοστες ασκήσεις αντοχής όχι μόνο των νεύρων μας, αλλά κυρίως της ελληνικής οικονομίας. Και επειδή «μονός καυγάς δεν γίνεται», έχουν και τα δυο μέρη, πολιτεία και ταξιτζήδες, την ευθύνη αυτής της «απρέπειας» απέναντι στη χώρα.
Οι ιδιοκτήτες των ταξί υπερέβησαν τα «εσκαμμένα» και κατάφεραν να μην έχουν την συμπαράσταση κανενός.
Ο υπουργός, που πρόσφατα ανέλαβε το αρμόδιο υπουργείο, αρνείται να συζητήσει μαζί τους, όπως τουλάχιστον δηλώνουν, με αποτέλεσμα να ανοίξει τον ασκό του Αιόλου. Αυτό με παραξενεύει. Κανείς ποτέ δεν έχασε κάνοντας διάλογο. Αδιάλλακτοι είναι μόνο εκείνοι που είναι απολύτως βέβαιοι για τη δική τους αλήθεια ή για την εξουσία τους.
Άλλωστε, ένας πολιτικός φορέας, που στις προεκλογικές εξαγγελίες του, αλλά και στον ανοιχτό τρόπο εκλογής ακόμα και του προέδρου του έχει σαν κυρίαρχη θέση τις συμμετοχικές διαδικασίες και τη διαβούλευση, δεν επιτρέπεται σε καμιά περίπτωση, μέλος της κυβέρνησής του, να αρνείται την συζήτηση, με τα γνωστά αποτελέσματα.
Πάλι ξεκίνησα με άλλο θέμα από εκείνο που ήθελα να γράψω, αλλά η επικαιρότητα δεν μου επέτρεψε να αδιαφορήσω.
Αλλά ας έρθω στο θέμα με το οποίο εδώ και καιρό ήθελα να ασχοληθώ και το ανέβαλα συνεχώς για καλύτερες ημέρες της χώρας μου, επειδή δεν ήθελα να φανώ γκρινιάρα. Κρατούσα την αναπνοή μου, τώρα όμως που πήραμε βαθιά ανάσα το απεφάσισα.
Πρόκειται για τον Ισπανό αρχιτέκτονα Αθεμπίγιο, ο οποίος, ως υπάλληλος του Δήμου της Βαρκελώνης, απέκτησε φήμη, μετά τις επιτυχείς παρεμβάσεις που έκανε για την πόλη της Βαρκελώνης, για να υποδεχθεί τους Ολυμπιακούς αγώνες. Είναι αλήθεια ξοδεύτηκαν πολλά χρήματα, αφού απαιτήθηκε να γκρεμιστούν ολόκληρες συνοικίες και να αποδοθούν ως κοινόχρηστοι χώροι στην πόλη.
Ο Αθεμπέγιο αρχιτέκτονας και κάτοικος αυτής της πόλης, γνώριζε πολύ καλά τα προβλήματά της και πραγματοποίησε το όραμα, το δικό του και του Δήμου της Βαρκελώνης.
Κλήθηκε λοιπόν, ο κ. Αθεμπίγιο στην αρχή της θητείας αυτής της κυβέρνησης, για να αναλάβει να επιλύσει τα χωροταξικά και λειτουργικά προβλήματά μας. Ο ίδιος τότε δήλωσε με αρκετή σεμνότητα, ότι θα δώσει κάποιες συμβουλές από την εμπειρία του, θα πει κάποιες ιδέες του, το καλύτερο όμως και εκείνο που πρότεινε ήταν να ασχοληθούν με το θέμα Έλληνες αρχιτέκτονες οι οποίοι γνωρίζουν καλύτερα τον τόπο, τα ήθη και την κουλτούρα του.
Πραγματικά, με είχε εντυπωσιάσει αυτή του η θέση και αισθάνθηκα ανακούφιση σαν αρχιτέκτονας, που σπούδασα, εργάστηκα σε συνθήκες απίστευτης γραφειοκρατίας, αντιμετώπισα ρουσφέτια και κακή ποιότητα υπηρεσιών και όλα όσα τέλος πάντων αντιμετωπίζουν οι αρχιτέκτονες στην Ελλάδα.
Είναι τραυματικές οι εμπειρίες μας, από τέτοιες κυβερνητικές συμπεριφορές απαξίωσης. Το ζήσαμε στην περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων, μια εποχή που ελπίζαμε να δώσουμε το στίγμα μας στη χώρα που ανατραφήκαμε και ζούμε. Ήταν μοναδική ευκαιρία, έστω και μετά από διεθνή διαγωνισμό.
«Πλανηθήκαμε πλάνην οικτρά».
Αντ? αυτών, παρ? όλες τις αντιδράσεις μας, δύο τουλάχιστον έργα ανατέθηκαν με συνοπτικές διαδικασίες στον Καλατράβα, άλλον έναν Ισπανό αρχιτέκτονα.
Το αποτέλεσμα δεν το θεωρώ σπουδαίο, είναι εκτός κλίμακος, εκτός ελληνικής πραγματικότητας και κυρίως χωρίς καμιά πρωτοτυπία σε σχέση με το υπόλοιπο έργο του συγκεκριμένου αρχιτέκτονα.
Τώρα ο ίδιος εφιάλτης της απαξίωσης μας κατατρέχει και μάλιστα σε συνθήκες οικονομικής δυσπραγίας και ύφεσης της οικοδομικής δραστηριότητας.
Πριν από αρκετό καιρό οι εφημερίδες δημοσίευσαν κάποια χωροταξικά σχέδια του Αθεμπίγιο, που αφορούν στην ανάπλαση του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού. Αισθάνθηκα για άλλη μια φορά προδομένη. Πάλι τα ίδια! Ούτε καν ένας αρχιτεκτονικός διαγωνισμός, που να δίνει στους  Έλληνες αρχιτέκτονες τη  ευκαιρία και το δικαίωμα να συμμετέχουν.
Αλήθεια η απ? ευθείας ανάθεση είναι νόμιμη ή παράνομη; Οι νόμοι δεν ισχύουν για όλη τη δημόσια διοίκηση; Υπάρχουν εξαιρέσεις;
Τέτοια απαξίωση των Ελλήνων αρχιτεκτόνων για δεύτερη φορά δεν μπορούσα να  φανταστώ!
Η Ελλάδα λοιπόν τρώει τα παιδιά της!
Μετά απ όλα αυτά έχω να κάνω μια πρόταση που ίσως θα έχει και κάποιο οικονομικό όφελος.
Να κλείσουν οι αρχιτεκτονικές σχολές στην Ελλάδα!
Δεν χρειάζονται, αφού οι ίδιοι οι κυβερνόντες τις αγνοούν. Ούτως ή άλλως  κτίζουν οι πάντες σ? αυτό τον τόπο, οι αρχιτέκτονες είναι μειοψηφία. Και αν χρειαστεί να μελετηθεί κάποιο σοβαρό θέμα ξέρουμε εμείς, αναθέτουμε σε ξένους.
Δεν βγάζω κακίες την αγανάκτησή μου ως Ελληνίδα εκφράζω, επειδή χρόνια τώρα θίγεται η αξία μου και η αξιοπρέπειά μου ως αρχιτέκτων. Και δεν ζητώ τίποτε παράλογο, σε διεθνή διαγωνισμό αναφέρομαι για να επικρατήσει ο καλύτερος, αλλά μετά από διαδικασίες σύννομες και διαφανείς.
Οφείλουμε κάποτε να απαλλαγούμε από το κόμπλεξ του επαρχιωτισμού και να πάψουμε να συμπεριφερόμαστε σαν νεόπλουτοι μικροαστοί.
Δεν ξέρω και ούτε θέλω να μάθω ποιοι είναι «οι σύμβουλοι», που προτείνουν τέτοιες αναθέσεις σε ξένους, χωρίς προηγουμένως να απευθυνθούν στην εσωτερική επιστημονική κοινότητα.Ίσως θα θυμάστε μια καμπάνια της δεκαετίας του ?80, το «Σκέψου Ελληνικά».
Μήπως είναι καιρός να επανέλθει, ώστε κάποιοι, ίσως νεότεροι, να συνειδητοποιήσουν ότι πρέπει να μην απαξιώνουν οτιδήποτε ελληνικό, προστατεύοντας έτσι και την εθνική μας αξιοπρέπεια;
Κύριε Πρόεδρε, φίλε, κύριε Πρόεδρε, είναι γνωστά τα αμέτρητα προβλήματα της χώρας που σε απασχολούν και σε βασανίζουν, αλλά αυτό το απλό κατά βάση, που όμως σχετίζεται με την αξιοπρέπειά μας, θεωρώ ότι μπορεί να επιλυθεί δίκαια. Πάρτο πάνω σου. Να είστε βέβαιος ότι υπάρχουν πολλοί καλύτεροι Έλληνες αρχιτέκτονες με γνώση και ταλέντο από τους Καλατράβα και Ασεμπίγιο.

Υ.Γ.
Για να αποφευχθεί κάθε παρεξήγηση, είμαι μεν αρχιτέκτων, αλλά δεν ασκώ το επάγγελμα, επειδή προσωπικοί λόγοι με οδήγησαν στη συνταξιοδότηση. Αυτά, για να απομακρυνθεί οποιαδήποτε κακόβουλη σκέψη.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.