moystaki_katerina.jpg

Ένα ταξίδι τις περισσότερες φορές, όταν είσαι νέος, γίνεται για να γνωρίσεις άλλους τόπους, άλλους λαούς και άλλα έθιμα.
Αργότερα στην ωριμότητα σου, γίνεται για τους ίδιους λόγους αλλά κυρίως για να προλάβεις να δεις, όσα δεν είχες την ευκαιρία ή την δυνατότητα να επισκεφθείς στα νιάτα σου.
Άλλες φορές πάλι, γίνεται για να ξεφύγεις από τη πραγματικότητα, που σε καταπιέζει και σε συνθλίβει, άλλοτε για προσωπικούς και άλλοτε για γενικότερους λόγους.
Όχι σπάνια, γίνεται ταξίδι μνήμης και προσκυνήματος. Επιστροφή σε κάποιο παρελθόν, που δεν μπορείς ή δεν θέλεις να ξεχάσεις.
Έτσι, αποφασίσαμε μαζί με άλλες τρεις φίλες μου να ταξιδέψουμε την περίοδο του Πάσχα, εκτός Ελλάδος. Η κάθε μια από μας είχε την δική της αφορμή για να «αποδρασει» αυτή τη χρονική περίοδο. Βρεθήκαμε λοιπόν, στη Νότια Γαλλία και συγκεκριμένα στις Κάνες.
Μια πόλη παράδειγμα, για την εκμετάλλευση όλων των πλεονεκτημάτων του περιβάλλοντος της, φυσικού και ανθρωπογενούς.
Φαντάζομαι ότι στο νου σας, αυτόματα θα γεννιούνται αρνητικές σκέψεις για την επιλογή της πόλης και μάλιστα επικριτικές. Σας διαβεβαιώ ότι κάνετε λάθος. Μια οργανωμένη εκδρομή στο εξωτερικό από κάποιο τουριστικό γραφείο, είναι φθηνότερη, τις περισσότερες φορές, από μια «έξοδο» σε κάποιο ελληνικό νησί ή κάποιον πολυτελή ελληνικό προορισμό. Άλλωστε, το καλό δεν είναι πάντα ακριβό.
Η περίοδος αυτή για τις Κάνες δεν είναι η πλέον ακριβή, επειδή είναι μια νεκρή ουσιαστικά εποχή, λίγο πριν από την μεγάλη παγκοσμίως γνωστή, εκδήλωση του ομώνυμου κινηματογραφικού φεστιβάλ, με τα αντίστοιχα βραβεία, πρόκειται να πραγματοποιηθεί μέσα στο Μάιο.
Η αναφορά μου σε αυτό το ταξίδι, δεν γίνεται για να σας περιγράψω κάτι που έχετε ίσως ήδη επισκεφθεί ή ακούσει ή διαβάσει, αλλά για να σας μεταφέρω τις εντυπώσεις μου από την πόλη, όχι σαν απλός τουρίστας, αλλά σαν πολίτης, που συγκρίνει τη δική του πατρίδα, αλλά και τη δική του πόλη ειδικότερα, με κάτι επιτυχημένο, που δεν έχει τίποτα παραπάνω να προσφέρει πέρα από μεθοδικότητα ευρηματικότητα και θέληση. Όλα τα άλλα έχουν προσφερθεί από τη φύση, και στις δυο χώρες, με γενναιοδωρία.
Η Προβηγκία, είναι μια πραγματικά προικισμένη από την φύση περιοχή και στο ορεινό τμήμα της και στο παραθαλάσσιο, το γνωστό ως Κυανή Ακτή.
Εκείνο, που αμέσως διαπιστώνει ο Έλληνας ταξιδιώτης, είναι η ομοιότητα της φύσης με την ελληνική. Στη χλωρίδα κυριαρχεί το πεύκο, τα σκίνα, τα κυπαρίσσια, οι ακακίες, οι κουτσουπιές και όλα τα πολύχρωμα λουλούδια και κρινάκια που συναντάς στις ελληνικές εξοχές.
Η παραλιακή λεωφόρος της πόλης, η διάσημη «Κρουαζέτ», είναι φυτεμένη με φοίνικες σ? όλο το μήκος της. Ο φοίνικας αποτελεί και το σήμα κατατεθέν της πόλης εξ? ου και τα κινηματογραφικά βραβεία «Χρυσός Φοίνικας».
Προσωπικά, πριν από πολλά χρόνια, όταν για πρώτη φορά αντίκρισα την περιοχή, μου ήρθε αμέσως στο νου ένα κομμάτι της παραλίας της δικής μας Βουλιαγμένης. Δεν έχει στην κυριολεξία τίποτα να ζηλέψει, σ? αυτό το τμήμα της, από τις περίφημες Κάνες.
Και ενώ διαπιστώνεις ότι υπάρχουν παρόμοιες φυσικές ομορφιές στην Ελλάδα, αναρωτιέσαι γιατί δεν μπορέσαμε να επιτύχουμε κάτι αντίστοιχο και τότε αληθινά μελαγχολείς. Ο τουρισμός σ? όλες του τις διαστάσεις και εκφράσεις είναι η κύρια πηγή των εσόδων και της απασχόλησης των κατοίκων. Λόγω αυτού, παρατηρείται αυξημένη κίνηση στα καταστήματα της πόλης και στα κάθε λογής εστιατόρια και καφέ.
Δεν ζήλεψα καθόλου την παραλία της, που έχει πλάτος 30-50 μέτρα, στο μεγαλύτερο μήκος της. Ζήλεψα όμως, την ανανέωση της άμμου και τον τρόπο καθαρισμού της έξω και μέσα στη θάλασσα. Χαίρεσαι να ξαπλώνεις πάνω της αλλά και να κολυμπάς
Δεν ζήλεψα τον ήλιο και τη γαλάζια θάλασσα τους. Τα έχουμε και τα δυο άφθονα. Ζήλεψα όμως την καθαριότητα της πόλης και τον εξοπλισμό των κοινόχρηστων χώρων με τα διάφορα καλαίσθητα και καλοφτιαγμένα «έπιπλα πόλης»
Ζήλεψα τις αλάνες και τα φυτεμένα παρτέρια, στις διαχωριστικές λωρίδες των δρόμων. Τα καλοδιατηρημένα δέντρα με τα καταπράσινα κλαδιά, άλλα ανθισμένα και άλλα όχι. Σίγουρα όμως, δεν έμοιαζαν με όρθια κούτσουρα όπως αυτό το θλιβερό θέαμα, που τελευταία βλέπουμε στα πεζοδρόμια της δικής μας πόλης.
Ζήλεψα τους άψογα ασφαλτοστρωμένους αυτοκινητόδρομους, χωρίς λακκούβες και με εξαιρετική σήμανση.
Το περπάτημα σε όλη την πόλη είναι χαρά , περίπατος, άσκηση αλλά και διασκέδαση. Σίγουρα δεν είναι προπόνηση για «ανώμαλο δρόμο», ούτε λακκούβες υπονομεύουν την αρτιότητα σου. Ούτε βέβαια η σήμανση για τους τυφλούς με το ειδικό δάπεδο, σου καταστρέφουν τα παπούτσια και σου δημιουργούν πληγές στα πόδια αν ξεχαστείς και περπατήσεις πάνω τους. Φαίνεται, ότι η «πατέντα» με τις ανάγλυφες ρίγες στις κίτρινες τσιμεντόπλακες, είναι ελληνική εφεύρεση και με μοναδική εφαρμογή στις πόλεις μας, επειδή οι έχοντες την ευθύνη άρχοντες, δεν σέβονται καθόλου τους χρήστες αυτών των ειδικών σημάνσεων.
Το κομμάτι της παραλιακής λωρίδας για πεζούς και ποδήλατα είναι στρωμένο με ειδικό αντιολισθικό δάπεδο.
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ 16
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΛ. 9

Σε πυκνές μεταξύ τους αποστάσεις υπάρχουν καλαίσθητα καινούργια «καλάθια αχρήστων», των οποίων δεν βλέπεις το περιεχόμενο. Διάφορα ομοιόμορφα περίπτερα που πουλούν παγωτά, αναψυκτικά ή κρέπες, βρίσκονται σε κάποια σημεία αυτής της διαδρομής, τα οποία δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από την καθαριότητα και την εμφάνιση των απέναντι πολυτελών.
Η ευγένεια τους, η εξυπηρέτηση όλων όσων ασχολούνται με τον τουρισμό ήταν παραδειγματική.
Το σέρβις στα ξενοδοχεία και εστιατόρια ήταν άψογο.
Εντύπωση μας έκαναν οι οδηγοί των ταξί. Ήταν εξαιρετικοί. Ευγενικοί, καθαροί, δεν μιλούσαν στο κινητό τους, δεν έβαζαν μουσική και κυρίως δεν σε «έκλεβαν». Το τοπικό γραφείο τουρισμού φαίνεται ότι είχε φροντίσει για αυτό, έδινε ένα σημείωμα πληροφοριακό για το κόστος των διαφόρων προορισμών με ταξί, μικρών ή μεγάλων, ώστε ο τουρίστας δεν έμενε ανυποψίαστο υποψήφιο θύμα.
Οι λόγοι που διατηρούν την πόλη σε μια σχεδόν συνεχή τουριστική πληρότητα, είναι οι διάφορες εκδηλώσεις Παγκοσμίου ή Ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος, όπως είναι το κινηματογραφικό «Φεστιβάλ των Κανών», οι εκθέσεις που αφορούν σε εκμετάλευση κτηριακών συγκροτημάτων και ό,τι απαιτείται για την ανέγερση τους ακόμη γίνεται και η προβολή ολόκληρων πόλεων.
Επίσης, εκδηλώσεις γύρω από την μόδα, τη γαστρονομία, τον τουρισμό, είναι μερικές θεματικές ενότητες, που περιοδικά λαμβάνουν χώρα στις Κάνες.
Εκθέσεις γλυπτικής και ζωγραφικής, κλειστές και υπαίθριες, σε δημοσίους ή ιδιωτικούς χώρους, συμβάλλουν με τη σειρά τους στο καλλιτεχνικό γίγνεσθαι της πόλης και τη ευρύτερης περιοχής.
Έχουμε πολλές δυνατότητες αναξιοποίητες σε όλη την Ελλάδα, απ? άκρου σ? άκρη, τόσο στο ορεινό τμήμα της όσο και στο νησιωτικό.
Οι παραλίες μας στο σύνολο τους, όχι μόνο δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από εκείνες της Κυανής Ακτής αλλά είναι χίλιες φορές καλύτερες. Το ανθρώπινο στοιχείο είναι εκείνο που τις μετατρέπει από άσημες σε διάσημες.
Το να ασχολείσαι με τον τουρισμό, δε σημαίνει ότι «κάνεις τον υπηρέτη στους τουρίστες». Όπως όταν είσαι δημόσιος ή ιδιωτικός υπάλληλος ή υπάλληλος τραπέζης, δε γίνεσαι υπηρέτης κανενός και δε διαφέρει η δουλειά από το ένα επάγγελμα στο άλλο, οποιαδήποτε και αν είναι, αν εσύ ο ίδιος δεν τη θεωρείς δουλεία.
Χωρίς δογματισμούς και ξεπερασμένα τσιτάτα, αλλά με αξιοπρέπεια, πειθαρχία και εργατικότητα μπορούμε να προχωρήσουμε για να αλλάξουμε τη μοίρα του τόπου μας προς το καλύτερο.
Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε τις αδυναμίες μας, να «ξεσηκώσουμε» επιτυχημένες τακτικές και να κινηθούμε δυναμικά σε αλλαγές και βελτιώσεις, ώστε να γίνουμε κι εμείς κάποτε παράδειγμα προς μίμηση.
Αυτές οι σκέψεις δεν με εγκατέλειψαν ποτέ σ? όλη τη διάρκεια του ταξιδιού.
Σκεπτόμουν πόσους τόπους και μνημεία έχουμε αναξιοποίητα. Τους Δελφούς, τα Ζαγοροχώρια, το Πήλιο, τις παραλίες του Ιονίου, τα περισσότερα νησιά μας, τις λίμνες και τα ποτάμια μας, τα εγκαταλελειμμένα αρχαία μας, όλα όσα μπορούν να γίνουν κήρυκες μίας Ελλάδας, που υπάρχει και μπορεί σχεδόν ολόκληρη να λειτουργήσει ως παγκόσμιο μνημείο της φύσης, του πολιτισμού και του πνεύματος. Το δικαιούται, το μπορεί και της αρμόζει.
Χρειάζονται ηγέτες, σ? όλες τις βαθμίδες διοίκησης, που πρέπει να το πιστέψουν, να το προωθήσουν και να το πραγματοποιήσουν.
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση, σ? αυτό το κομμάτι, έχει μεγάλο μερτικό και θα παίξει τον κυριότερο ρόλο. Κάθε τοπική αρχή, οφείλει να δείξει και να αξιοποιήσει με τον καλύτερο τρόπο όλες τις δυνατότητες, που έχει η περιοχή ευθύνης της, από φυσικές καλλονές και μνημεία μέχρι συνέδρια, εκθέσεις και πολιτισμικές ιδιαιτερότητες.
Για αυτές τις δράσεις απαιτούνται οράματα, στοχευμένες κινήσεις, έξυπνες προτάσεις και κυρίως εξειδικευμένα και έμπειρα πρόσωπα με κύρος και αναγνώριση, που θα ασχοληθούν με τα διάφορα θέματα και όχι ερασιτέχνες που θα επιλεγούν μεταξύ των γνωστών και φίλων.
Η πόλη μας, έχει όλες τις δυνατότητες να γίνει ένας ζηλευτός τουριστικός προορισμός, για όλο τον χρόνο.
Έχει όλα εκείνα τα στοιχεία που θα επέτρεπαν την ανάπτυξη προς αυτήν την κατεύθυνση.
Οι ορεινοί όγκοι και τα δάση που την περιβάλλουν, το καλό ποιοτικά δομημένο περιβάλλον, σε παλαιά και νέα τμήματα της πόλης, τα διατηρητέα κτήρια, τα αρχαία και ρωμαϊκά μνημεία της, ο Κηφισός ποταμός, οι παραδόσεις και τα έθιμα της, οι πολιτισμικές καταβολές, όλα αυτά και άλλα ακόμη μπορούν να αξιοποιηθούν και να γίνουν στοιχεία που θα την προσδιορίζουν και θα την επιβάλλουν σαν «πόλη προορισμού», όχι μόνο του ντόπιου αλλά και του εξωτερικού τουρισμού.
Χρειάζεται το πρώτο βήμα και αυτό είναι η καταγραφή του οράματος και των στόχων.
Πριν από αυτό θα πρέπει να ασχοληθούμε και να επιλύσουμε τα απλά και καθημερινά, όπως είναι η ποιότητα των δρόμων, των πεζοδρομίων, το κυκλοφοριακό και τα αντιπλημμυρικά, η καθαριότητα, ο τρόπος συμπεριφοράς και ο βαθμός εξυπηρέτησης των πολιτών.
Αυτές οι σκέψεις, οι συγκρίσεις και οι δικές μας δυνατότητες, με απασχόλησαν κατά την διάρκεια του ταξιδιού. Σε κάθε ερώτηση που έθετα στον εαυτό μου, αν μπορούμε κι εμείς να επιτύχουμε κάτι αντίστοιχο, πάντα η απάντηση ήταν: «Ναι, μπορούμε και μάλιστα καλύτερα» και αυτή η ελπίδα με συντρόφευε στο αεροπλάνο της επιστροφής.
Όμως, ο Έλληνας ταξιτζής που σ? όλη τη διαδρομή μιλούσε στο κινητό του με κάποιο Σωτήρη, το κυκλοφοριακό, οι πλημμυρισμένοι δρόμοι μετά τη βροχή, με προσγείωσαν στη δική μας πραγματικότητα.
Μαζί με την κακή οικονομική κατάσταση της χώρας η ζωή μας, μετά από μικρό διάλειμμα, ξαναβρήκε το γνωστό αβίωτο ρυθμό της.
Παρ? όλα αυτά εξακολουθώ να ελπίζω.
Η ελπίδα έχει γίνει, το δικό μου χάπι ευτυχίας.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.