santiksi_maria.jpg

Έχει σουρουπώσει. Βρίσκομαι στην ακροθαλασσιά την ώρα που ο ήλιος πέφτει στην θάλασσα. Οι ακτίνες του χαϊδεύουν τους τελευταίους κολυμβητές.
Τον Ιούνιο είναι πραγματικά μια πανδαισία και εγώ σε λίγες μέρες αποχαιρετώ αυτόν τον όμορφο τόπο και γυρνώ  πίσω. Πλησιάζει το τέλος των διακοπών μου.
Μια παρέα με μικτά παιδιά χτίζει παλάτια και πύργους στην άμμο.
Ίσως απόψε ή αύριο να έρθει το κύμα και να χαλάσει αυτά που με τόση αγάπη έφτιαξαν. Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε?
Στη μνήμη μου έρχονται τα δικά μου πιτσιρίκια. Την ώρα που έφτανε το τέλος των διακοπών, σήκωναν τα χεράκια τους και αποχαιρετούσαν την παραλία σαν να ήταν ένας πραγματικός τους φίλος που έζησαν μαζί του χαρούμενες στιγμές. Πάντα φροντίζανε και παίρνανε μαζί τους μια μικρή ανάμνηση που να τους θυμίζει το καλοκαίρι.
Και εγώ το ίδιο κάνω πάντα. Κάτι παίρνω από τις διακοπές. Μια πέτρα, ένα ξυλαράκι να μου θυμίζει και αυτό το καλοκαίρι.
Πιάνομαι απ? αυτά τα απλά πράγματα που μου δίνουν χαρά για να αντιμετωπίσω το φθινόπωρο που έρχεται σιγά – σιγά.
Άραγε με τι θα μας βομβαρδίσουν πάλι εμάς τα εύκολα θύματα;
Χαζεύω τη θάλασσα, τις πέτρες, το δειλινό. Όλα μου φαίνονται μαγικά.
Σε λίγο αυτή η παραλία θα αδειάσει και δεν θα έχει ζωή που της δίνουμε εμείς οι άνθρωποι.
Ας μεταφέρουμε αυτή τη ζωή τις σκέψεις τις ιδέες μας το χειμώνα για να αντιμετωπίσουμε τον τυφώνα που έρχεται.
Όλα θα γίνουν δύσκολα λένε.
Όλα θα αλλάξουν γρήγορα και θα διαμορφώσουν ανθρώπους που μπορεί να είναι μαζί αλλά θα νιώθουν μόνοι.
Ας αλλάξουμε λοιπόν και εμείς, ας γνωρίσουμε τον διπλανό μας, ας του δώσουμε το χέρι, ας αλλάξουμε ότι μπορούμε, ας ξαναγίνουμε άνθρωποι.
Ας φωνάξουμε όλοι μαζί και τότε ίσως όλα γίνουν καλύτερα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.