santiksi_maria.jpg

Η πραγματικότητα είναι ότι δεν ξέρω πως καταφέραμε να επιβιώσουμε. Η δική μου γενιά ήταν πάντα στο περίμενε. Έπρεπε πάντα να περάσουν 2 ώρες μετά το φαγητό για να κολυμπήσουμε, έπρεπε 2 ώρες να κοιμηθούμε το μεσημέρι για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί για να κοινωνήσουμε. Όλα περνούσαν με την αναμονή.
Αναπολώντας την παιδική μας ζωή μου φαίνεται δύσκολο να πιστέψω πως επιβιώσαμε.
Tαξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια πολλών ωρών μέσα σε ένα Φιατάκι στοιβαγμένοι πέντε και έξη άτομα χωρίς να υποφέρουμε από το σύνδρομο της τουριστικής θέσης.
Δεν είχαμε ούτε πόρτες ούτε παράθυρα, ούτε ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδία. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και κάναμε ωτοστόπ, καβαλάγαμε μοτοσυκλέτες χωρίς να υπολογίζουμε αν οι άλλοι έχουν δίπλωμα.
Οι κούνιες στις παιδικές μας χαρές ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες σαν μαχαίρι.
Ακόμη και τα παιχνίδια μας ήταν διαφορετικά. Παίζαμε μακριά γαϊδούρα χωρίς ποτέ κανείς να πάθει εξάρθρωση.
Βγαίναμε από το σπίτι το πρωί και δεν γυρνούσαμε παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μας βρει. Τότε βέβαια δεν υπήρχαν τα κινητά. Σπάγαμε κεφάλια, δόντια, παίζαμε πόλεμο, με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο και στη καλύτερη περίπτωση με μερικά ράμματα. Δεν κατηγορούσες ποτέ κάποιον παρά μόνο τον εαυτό σου.
Καβγαδίζαμε και μάθαμε μόνοι μας να τους ξεπερνάμε τους καυγάδες. Τρώγαμε γλύκα, πίναμε λεμονάδες και πορτοκαλάδες αλλά σπάνια έβλεπες παιδιά παχύσαρκα.
Μοιραζόμασταν ότι είχαμε και ποτέ κανείς μας δεν έπαθε τίποτα.
Δεν είχαμε ούτε Play stations, Nintendo, τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοπαιχνίδια, υπολογιστές ή ίντερνετ.
είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα αλλά συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, μήλα, αγαλματάκια μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε την ημέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας.
Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας, παίζαμε ποδόσφαιρο, και μήλα πίναμε νερό από την βρύση και κολλάγαμε τα χείλη μας χωρίς να μας νοιάζει ποιος ήπιε προηγουμένως.
Πηγαίναμε με τα ποδήλατα στα σπίτια των φίλων μας και τους φωνάζαμε. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε την άδεια των γειτόνων μας, ολομόναχοι έξω. Πως τα καταφέρναμε; Στα σχολικά μας παιχνίδια συμμετείχαν όλοι χωρίς δεν μπορώ ή βαριέμαι. Στο σχολείο μας υπήρχαν οι καλοί μαθητές αλλά και άλλοι που έμεναν στην ίδια τάξη. Τότε  βλέπετε δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περνούν όλοι.
Κάναμε διακοπές και περνούσαμε ατελείωτες ώρες στην παραλία ή στο βουνό χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις και άλλων αθλημάτων.
Φτιάχναμε όμως κάστρα από άμμο και ψαρεύαμε με πετονιά και αγκίστρι. Μιλάγαμε και προσπαθούσαμε να βρούμε σημεία επαφής με το άλλο φύλλο και όχι κουβέντα σε κάποιο chat-room και γράφοντας.
Είχαμε επιτυχίες, αποτυχίες, υπευθυνότητα και ελευθερία.
Έτσι μεγαλώσαμε και ωριμάσαμε χωρίς να γίνουμε ούτε κακομαθημένα ούτε χαζοχαρούμενα όπως είναι τα σημερινά παιδιά.
Έτσι μεγαλώσαμε σαν πραγματικά παιδιά.

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. Διαθέτεις ταλέντο στο γράψιμο!!!!!! συνέχισε, τα θερμά μου συγχαρητήρια!!
    Δεν είμαστε ΜΟΝΟΙ αλλά ούτε και ΟΙ ΜΟΝΟΙ που μας συμβαίνουν διάφορα στη ζωή μας!!!!!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.