Κάποτε το εφηβικό ή νεανικό μας μυαλό, όταν κατάφερνε να κοιτάξει ψηλά, αναζητούσε άλλους κόσμους, πιθανώς κρυμμένους πίσω από τα μακρινά άστρα. Πλάθαμε ιστορίες και φανταζόμασταν, αφού τα μαθητικά βιβλία έσπερναν άγχη και πονοκεφάλους. Η φαντασία εκείνου του «κάποτε», ήταν δωρεάν και περικυκλωμένη από την ερωτική άνοιξη, που τη μεταμόρφωνε σε οπτασία νυχτερινή, σε θεά άπιαστη, σε ομορφιά αψεγάδιαστη. Ανυποψίαστη η γενιά μου, αυτή που κοιτούσε ψηλά και ονειρευόταν, όταν δεν κορόιδευε τα πάντα.
Το «κάποτε» όμως πέρασε και πήγε σε στο καλό. Το «τώρα», αυτό το παράλογο «τώρα» που όλοι μαζί ζούμε, προσγείωσε στα μάτια μου τους πραγματικούς κόσμους που κανένα νεανικό όνειρο δεν φανταζόταν. Αυτούς που υπάρχουν, και δυστυχώς είναι ζοφεροί.
Στέκομαι μπροστά στις πύλες του πρώτου κόσμου: Eλληνικό κοινοβούλιο. Αυτοί που κατοικούν μέσα του, είναι πολίτες μιας μόρφωσης και πνευματικής επιφάνειας. Γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί, οικονομολόγοι, ιερά λειτουργήματα. Ξόδεψαν χρόνια από τη ζωή τους για να κατοχυρώσουν γνώση, αποφασισμένοι να την εντάξουν στα κοινά πεπραγμένα αυτής της χώρας, στην κοινωνική προσφορά και στο παγκόσμιο πρόσωπο της υπέρλαμπρης Ελληνικής Δημοκρατίας. Στο πέρασμα του χρόνου όμως, τα έδρανα απεδείχθησαν πανάκριβα.
Έτσι, η παρέα των 300 λαϊκών σχεδόν αντιπροσώπων μας(καημένε Λεωνίδα, οι δικοί σου 300 χάθηκαν όρθιοι και περήφανοι), συναινεί σε αυξήσεις των μισθών τους αλλά και των επιδομάτων, συμβουλίων, επιτροπών, εκλογικών γραφείων, ηλεκτρονικών υπολογιστών, αυτοκινήτων, ταξιδίων εκτός χώρας, για σχεδόν ντυμένες γραμματείς, και όλα αυτά από τον κρατικό κουμπαρά που δεν μοιάζει με ροζ γουρουνάκι αλλά με ένα τεράστιο εύφορο λιβάδι που όμως μόνο αυτοί μπορούν να πατήσουν. Νομοθετούν, φωνασκούν, τσακώνονται, στήνουν κομματικές κάλπες, αρπάζουν τις κάλπες και φεύγουν όταν βγαίνουν από τα ρούχα τους, λαγοκοιμόνται στα πίσω έδρανα που η τηλεοπτική εικόνα σπανίως φτάνει, το μάτι τους συχνά αλληθωρίζει όταν περνάει από μπροστά τους κάποια όμορφη συνάδελφος με ανασηκωμένη φούστα(όσο το πρωτόκολλο επιτρέπει φυσικά), κάποιοι χασμουριούνται και αναρωτιούνται πότε θα γυριστούν τα επόμενα ροζ DVD που πλάνταξαν το πανελλήνιο και συνεκίνησαν την υψηλή τέχνη…
Πίστευα πως αυτοί οι άνθρωποι θα μιλήσουν μια γλώσσα που θα εμπνέει με την απλότητά της. Γελάστηκα οικτρά. Πριν από μέρες χάθηκαν 4 ψυχές, νέες και ελπιδοφόρες, που ήθελαν να απεργήσουν αλλά δεν τους άφησαν, που ήθελαν να προσφέρουν στην κοινωνία πριν ο οδοστρωτήρας της περιρρέουσας σαχλαμάρας σαρώσει το σύμπαν γύρω τους, αλλά δεν πρόλαβαν. Το κοινοβουλευτικό σκηνικό όμως, υποβρύχια αγόραζε και όχι αγρόν. Αφού τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή, αμέσως μετά άρχισαν οι βαρετοί τσακωμοί, εγκλήσεις, αντεγκλήσεις, και συστάσεις για πολιτισμό. Τι πολιτισμός κι αυτός στ? αλήθεια! Με δόξα και τιμή στεφανώνει τα μνημεία μας, και κάποτε απλώνει δίπλα τους κομματικά πανό αφύπνισης και εγρήγορσης, μπροστά στα, όχι πλέον έκπληκτα αλλά μειδιάζοντα βλέμματα των ξένων επισκεπτών μας, που σε πείσμα των ψευτοηδονικών καιρών προτιμούν την Ακρόπολη από το SUPER PARADISE της Μυκόνου.
Ο πολιτικός κόσμος, ο εγκιβωτισμένος στο Ελληνικό κοινοβούλιο, βαθιά μέσα του έχει μια άγνωστη λέξη: ευθύνη. Και αυτή την άγνοια, χρόνια την επιδεικνύει. Όταν συναναστρέφεται επιχειρηματίες (SIEMENS). Όταν μιλάει για πράσινη ανάπτυξη, αλλά κλείνει τα μάτια σε περιβαλλοντικά εγκλήματα(Ασωπός). Όταν επί 36 χρόνια «δημοκρατικής πορείας και αλλαγής» ανέχεται την αυθαίρετη δόμηση. Όταν εκχωρεί κομμάτι της δημόσιας περιουσίας σε ιδιώτες που καιροφυλακτούν (ΟΤΕ, λιμάνια). Όταν δεν μπορεί να φτιάξει αεροδρόμιο και το αναθέτει(και αυτό) σε «πρώην βαρβάρους», με απάνθρωπο κόστος. Και πάνω από όλα: όταν σιωπά στις αυθαιρεσίες ή στις παρανομίες αποτυχημένων πρώην συναδέλφων του και απλώνει γύρω του ένα επαίσχυντο πέπλο σιωπής που υμνεί την ατιμωρησία τους και εξαγριώνει τους πάντες.
Κυρίες και κύριοι, είστε 300, αλλά είστε απελπιστικά «λίγοι».
Φεύγω από το Κοινοβούλιο και περνάω τα σύνορα του δεύτερου κόσμου. Αυτός είναι πιο ορατός και αιχμηρός. Είναι ο κόσμος που καλείται να ξεχάσει πλέον δώρα και επιδόματα και βλέπει το εισόδημα του να καρατομείται. Τα δικά του δώρα εξαντλούνται σε ένα αξιοπρεπές ρούχο ή σε ένα παιχνίδι για το παιδί του, κι όχι σε μίζες που προσφέρουν οι υπογραφές με ακριβούς μαρκαδόρους. Είναι ο κόσμος που θα χάσει την εργασία του, εκείνος που δουλεύει ανασφάλιστος ή απειλείται με απόλυση εάν απεργήσει. Είναι η εργαζόμενη μητέρα που δεν έχει πού να αφήσει το μικρό παιδί της, γιατί το κοινωνικό κράτος που της έταξαν έμεινε διαφήμιση αλλά όχι πράξη. Είναι η ίδια μάνα, που θα αναγκαστεί να παραμείνει στην εργασία της άλλα 10 χρόνια μήπως και το ασφαλιστικό της ταμείο σωθεί, γιατί κάποιοι κομματικοί καραγκιοζοπαίχτες έπαιξαν τα αποθεματικά του στο χρηματιστήριο και τα έχασαν λόγω βλακείας. Είναι οι συνταξιούχοι που, πάνω από την λειψή τους σύνταξη, έβαλαν την περηφάνια τους και δεν φορτώνονται στα παιδιά τους. Είναι οι υποψήφιοι συνταξιούχοι, που για δεκαετίες αγόγγυστα προσέφεραν στο κοινωνικό σύνολο, επενδύοντας στον πολίτη κι όχι στα ταγιέρ ή στα αυτοκίνητα που θα αγοράσουν για να κάνουν τη φιγούρα τους σε εαυτούς και αλλήλους. Αντ? αυτού, βίωσαν την αδιαφορία και την ανικανότητα των κηφήνων- συναδέλφων τους που μια ζωή ξεσκόνιζαν τα κοστούμια των βουλευτών της περιφερείας τους και «πέτυχαν τον διορισμόν». Είναι η γενιά των 700 ευρώ που έδωσε τη θέση της στην γενιά των 550 ευρώ, την ίδια στιγμή που ηγούμενοι και προηγούμενοι κάποιων αγίων μοναστηριών, όταν δεν κοιτούν το ψαλτήρι τους ιδρύουν παράκτιες εταιρίες και με γεμάτες τσέπες και κοιλιές προφητεύουν ότι «έρχεται πείνα», αλλά όχι γι? αυτούς, αφού προνόησε ο θεός του χρήματος. Πόσο θα τους ανεχόμαστε άραγε?
Όταν αυτοί οι δύο κόσμοι συναντηθούν, θα γεννηθεί ένα νέο φως Όχι αυτό που κάποιοι «αγανακτισμένοι πολίτες» περιμένουν να δούν να βγαίνει από ένα κοινοβούλιο περικυκλωμένο ή καιόμενο. Ένα φως που θα σέβεται τον άνθρωπο και θα ποτίζει μια νέα γή με τις αρχές της ειλικρίνειας, της προσφοράς, της εντιμότητας και της παρουσίας.
Για την ώρα, αυτοί οι δύο κόσμοι παραμένουν παράλληλοι και μακρινοί.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.