moystaki_katerina.jpg

Η επόμενη Κυριακή είναι μέρα αφιερωμένη στη Μητέρα.
Σ? αυτή την οντότητα, από υπάρξεως του κόσμου έχουν γίνει παντώς είδους αφιερώματα, και έχουν γραφεί χιλιάδες σελίδες για να την υμνήσουν.
Γλυπτά και έργα ζωγραφικής, ποιήματα και λογοτεχνικά έργα, όλες οι μορφές τέχνης ακόμη και ο Κινηματογράφος έχει να επιδείξει αριστουργήματα, εμπνευσμένα από τη ξεχωριστή αυτή γυναίκα.
Η μητρική στοργή και αγάπη έχει πολλαπλώς περιγραφεί και υμνηθεί. Και το αξίζει πέρα για πέρα.
Η φράση «μητρικό φίλτρο», είναι χαρακτηριστική για να εκφράσει την ιδιαιτερότητα αυτής της μορφής αγάπης και να την ξεχωρίσει από όλες τις άλλες.
Όταν λέμε μητέρα εννοούμε εκείνη που μας γέννησε, δηλαδή εκείνης στης οποίας τη μήτρα αναπτυχθήκαμε. Είναι όμως έτσι;
Εκείνες οι γυναίκες που υιοθετούν παιδιά, θεωρούνται λιγότερο μητέρες και τους οφείλεται λιγότερος σεβασμός και αγάπη; Δηλαδή εκείνες, που συνειδητά έβαλαν κάτω από τις φτερούγες τους και πρόσφεραν προστασία, χρόνο και αγάπη σε κάποια πλάσματα, που δεν τα γέννησαν, δεν τα έφεραν εννιά μήνες μέσα στο σώμα τους.
Ανατρέχοντας στο λεξικό του Μπαμπινιώτη στη λέξη μητέρα, διαβάζω μια από τις ερμηνείες: «Καθετί, στο οποίο οφείλει κάποιος την ύπαρξη του».
Και η ύπαρξη σου, δεν είναι μόνο η γέννηση σου μέσα από μια αυτόματη φυσική διαδικασία, αλλά και η μετά από αυτό επιβίωση σου.
Αυτές οι συνειδητοποιημένες γυναίκες ? μητέρες, που η επιλογή τους δεν έγινε τυχαία ούτε από λάθος, είναι εκείνες που τους οφείλεται διπλός σεβασμός και αγάπη και διπλά τους αξίζει η ιδιότητα της μάνας.
Στο μυαλό μου έρχεται η μάνα μου, η οποία είχε την ίδια άποψη και για να τη θεμελιώσει μας έλεγε ότι, όταν ήταν μικρή 4-5 χρονών, για να την πειράξουν κάποιοι μεγαλύτεροι, της λέγανε ότι δεν την γέννησε η μάνα της, αλλά εκείνο το γνωστό κακόγουστο αστείο: «σε πήρανε από τους γύφτους». Εκείνη παρ? όλη την ηλικία της, τους απαντούσε ότι δεν την ένοιαζε και μάνα της είναι αυτή που γνώρισε, που τη φροντίζει και την αγαπάει. Μας το διηγείτο περήφανα, και με το δικό της τρόπο προσπαθούσε να μας μεταλαμπαδεύσει αυτή τη μεγάλη αλήθεια.
Αυτές οι σκέψεις γεννήθηκαν στο μυαλό μου με αφορμή κάποιο άρθρο που αφορούσε στην δημιουργία από τους επιστήμονες, στο όχι πολύ μακρινό μέλλον, τεχνητής μήτρας.
Αυτό σημαίνει την πλήρως εξωσωματική κύηση και τεκνοποίηση ενός ανθρώπινου πλάσματος.
Είναι κοινώς τόπος ότι στον  εικοστό αιώνα, σταδιακά, αποσυνδέθηκε η αναπαραγωγή από την σεξουαλικότητα.
Η αντισύλληψη, η αποδοχή των αμβλώσεων, από τη μια, η τεχνητή γονιμοποίηση , οι παρένθετες μητέρες από την άλλη ακόμη και τα προβλήματα υγείας, που μπορούν να προκληθούν κατά την κύηση, δημιούργησαν την ανάγκη να ασχοληθούν οι ερευνητές επιστήμονες με αυτό το θέμα.
Στον εικοστό πρώτο αιώνα θα πραγματοποιηθεί αυτό το επιστημονικό επίτευγμα, το οποίο θα δώσει την ευκαιρία σ? όλες τις γυναίκες, που για διάφορους λόγους υγείας, ακόμη και επαγγελματικούς ή λόγους καριέρας, που στην εποχή μας είναι διόλου ευκαταφρόνητοι, χυδαίοι ή ποταποί. Θα  «απελευθερώσει» την ίδια την γυναίκα από το «φορτίο» της κύησης αλλά και τις επιπτώσεις μιας εγκυμοσύνης στην υγεία της.
Είναι γνωστό ότι στο παρελθόν, και όχι στο πολύ μακρινό, οι έγκυες γυναίκες θεωρούντο ότι κατά τον τοκετό, είχαν το ένα πόδι στον τάφο. Η εξέλιξη της επιστήμης απεμάκρινε σε μεγάλο βαθμό αυτό τον κίνδυνο, όχι όμως παντελώς.
Ο φόβος των γυναικών για τη γέννα είναι υπαρκτός και οι πόνοι αβάστακτοι και αυτό το υπέμεναν και το υπομένουν, όλες οι μέλλουσες μητέρες, όσο η επιστήμη δεν τους δίνει διέξοδο. Η δημιουργία όμως μιας τεχνητής μήτρας θα τους απαλλάξει από αυτή την εμπειρία, που δεν είναι τις περισσότερες φορές ευχάριστη. Και δεν πρόκειται για ένα ασαφές μελλοντικό σχέδιο, αλλά μια πραγματοποιήσιμη και καθόλα εφικτή επιστημονική δυνατότητα για την υλοποίηση της οποίας εργάζονται πολλοί επιστήμονες.
Αυτό το επιστημονικό επίτευγμα δεν είναι ανίερο ή ανήθικο, όπως ίσως κάποιοι ίσως πιστεύουν, αφού εδώ και πενήντα χρόνια η κοινωνία μας έχει αποδεχθεί το αντισυλληπτικό χάπι, την αποποινικοποίηση των αμβλώσεων και ακόμη με τις εξωσωματικές ή άλλες μεθόδους τεκνοποίησης προκύπτει η ανάγκη μιας τεχνητής μήτρας που θα αντικαταστήσει την παρένθετη μητέρα, η οποία πολλές φορές δημιουργεί  συναισθηματικά προβλήματα μετά την γέννα και, διεκδικεί ένα παιδί, που δεν της ανήκει βιολογικά.
Είναι λοιπόν μια αναπόφευκτη επιστημονική εξέλιξη, η οποία ασφαλώς θα προκαλέσει πληθώρα συζητήσεων γύρω από φιλοσοφικά και κοινωνικά θέματα που θα αναδειχθούν.
Άλλωστε όπως έχει δηλώσει και ένας από τους ερευνητές, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού και συγγραφέας επιστημονικών και φιλοσοφικών έργων Ανρί Ατλάν, «Η τεχνολογία γεννιέται πάντα ως απάντηση σε μια πραγματική κοινωνική ανάγκη» .
Έτσι λοιπόν και η τεχνητή μήτρα θα γεννηθεί, επειδή μια κοινωνική ανάγκη την απαιτεί.
«Η απαγόρευση της, θα ισοδυναμούσε, με την απαγόρευση του δικαιώματος της γυναίκας, να παρακάμψει τους πόνους και τη δέσμευση μιας εγκυμοσύνης?
Κάποιες άλλες γυναίκες, θα εξακολουθούν να θεωρούν την εγκυμοσύνη ως φυσικό τους προνόμιο, το οποίο δεν θα είναι διατεθειμένες να στερηθούν», δήλωσε ο καθηγητής Ανρί Ατλάν.
Έτσι λοιπόν στο μέλλον, κάθε γυναίκα θα είναι ελεύθερη να αποφασίσει πως θα διαθέσει το σώμα της.
Το μέχρι σήμερα ανδρικό προνόμιο, να αποκτούν παιδιά χωρίς να υποφέρουν εννιά μήνες, χωρίς να διακινδυνεύουν την υγεία τους ή ακόμη την ίδια τη ζωή τους και χωρίς να αναστέλλουν τις διάφορες δράσεις τους αυτή τη χρονική περίοδο, γίνεται και γυναικείο. Οι  οδύνες του τοκετού που καμιά γυναίκα, απ? όσες γέννησαν, δεν κατάφερε να ξεχάσει, θα γίνει μια μακρινή ανάμνηση, για όσες επιλέξουν την τεχνητή μήτρα, όταν στο μέλλον επιτευχθεί.
Και βέβαια, η ισότητα των δυο φύλλων και σ? αυτό τον τομέα θα επιτευχθεί απολύτως.
Όσον αφορά το «μητρικό φίλτρο» και την έλλειψη του, αφού η γέννηση ενός παιδιού γίνεται τεχνητά, μέσα από «μηχανική» μήτρα, είναι τουλάχιστον αφελής θέση. Έτσι, βάζουμε την αγάπη των δυο γονιών σε ζυγαριά, δηλαδή ότι οι πατεράδες αγαπούν λιγότερο τα παιδιά τους απ? ότι οι μητέρες τους. Ουδέν ψευδέστερον αυτού.
Πιστεύω ότι οι περισσότεροι θα συμφωνείτε μαζί μου.
Γονείς σου είναι εκείνοι, που σε αγαπούν, σε φροντίζουν, σε μεγαλώνουν. Πονάνε μαζί σου όταν πονάς, συμμερίζονται τα όνειρα και τις ανησυχίες σου και σου χαϊδεύουν τα μαλλιά στη πρώτη ερωτική σου απογοήτευση.
Η αγάπη του πατέρα δεν υστερεί από εκείνη της μάνας. Πολλές φορές κοινωνικοί ή άλλοι λόγοι και συνθήκες, τους επιβάλουν διαφορετικούς ρόλους στην οικογένεια. Αυτό όμως ούτε μειώνει ούτε διαφοροποιεί την συμβολή τους στην ανάπτυξη και ανατροφή των παιδιών τους. Οι ρόλοι τους είναι ίσοι και συμπληρωματικοί.
Σήμερα, επιτρέψτε μου να προσφέρω λίγα λουλούδια, φτιαγμένα από λέξεις αγάπης, για εκείνες τις μάνες και τους πατέρες, που απεφάσισαν, για όποιους λόγους, να αποκτήσουν παιδιά με υιοθεσία, εκείνα που αποκαλούνται «της καρδιάς». Επειδή, τέτοιες πράξεις μας ανυψώνουν κι μας επιτρέπουν να αγγίξουμε το θεϊκό.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.