295_laiko_pitaτης ΜΑΡΙΑΣ ΣΑΝΤΙΞΗ

Η ετήσια εκδήλωση για την κοπή της πίτα του Λαϊκού Θεάτρου Νέας Ερυθραίας πραγματοποιήθηκε στις 27 Ιανουαρίου στο φιλόξενο χώρο του Πνευματικού Κέντρου.
«Προσπέρασε και έφυγε / Ένας ακόμα χρόνος / Μας έμαθε πάλι και αυτός / Πως ένας είναι ο δρόμος.
Όλοι σε τούτη τη ζωή / παίζουμε σε ένα έργο / γεμάτο δράση και πλοκή / με μια αρχή και  τέλος
το Λαϊκό το Θέατρο /  θα ανοίγει πάντα αυλαία / μεσ της ζωής  / το σκηνικό στη Ν.Ερυθραία»
Τα κάλαντα του Θεάτρου τραγούδησαν τα παιδιά του τμήματος φωνητικής, τους στίχους έχει γράψει η Άννα Πατέλη και τη μουσική ο Δημήτρης Κίλκης.
Έτσι άρχισε μια όμορφη βραδιά. Το ζεστό καλοσώρισμα της Άρτεμης Ποθητού ξετύλιξε μια διαφορετική και θεατρική παρουσίαση για τη κοπή της πίτας.
Το πρώτο κομμάτι για την πόλη μας.
Ο ποιητής Κώστας Μόντης λέει:
«Αυτή η πόλη που σας μιλώ
Δεν έχει τίποτα που δεν κτίσαμε εμείς
Δεν έχει τίποτα που μας άφησαν οι άλλοι
Δεν έχει άλλους».
Το δεύτερο κομμάτι για τον πολιτισμό.
Είναι το μοναδικό αγαθό που αντιστέκεται στην ισοπέδωση.
Αγαθό που εχθρεύονται οι γνωστοί μηχανισμοί της μαγικής κουλτούρας.
Το τρίτο κομμάτι για την νεολαία και τις προσδοκίες της
Οι σημερινοί νέοι ελπίζουν;
Η απάντηση δύσκολη και την ευθύνη ακέραια την έχουμε εμείς οι μεγαλύτεροι.
Πού να στηρίζουν την ελπίδα οι νέοι όταν συστηματικά:
Επιβραβεύεται η ανικανότητα.
Κυριαρχεί η ατιμωρησία.
Το εκπαιδευτικό σύστημα είναι απαράδεκτο και χωρίς αντίκρισμα.
Τα σκάνδαλα πλεονάζουν.
Η εκκλησία βρίσκεται σε παρακμή.
Η διαφθορά σε ακμή.
Δεσπόζει η εκμετάλευση του φυσικού περιβάλλοντος και η ανεργία παίρνει απειλητικές διαστάσεις.
Το τέταρτο κομμάτι για όσους καταθέτουν την εθελουσία προσφορά τους στα κοινά.
Εκείνους που υπηρετούν το συλλογικό κοινωνικό όραμα με ανιδιοτέλεια μακριά από διαπλεκόμενα συμφέροντα.
Το πέμπτο κομμάτι στο θέατρό μας που συμπληρώνει φέτος 25 χρόνια ζωντανής πολιτιστικής παρουσίας, υπηρετώντας με συνέπεια τον πολιτισμό γιατί θεωρεί την τέχνη κοινωνικό λειτούργημα. Το θέατρο θα συνεχίσει την γόνιμη πορεία του γιατί έχει συνδέσει τη τύχη του με τη ζωή και τα οράματα της πόλης μας.
Το τελευταίο κομμάτι για την Ειρήνη που κινδυνεύει στην εποχή μας, καθώς ο πλανήτης έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο πεδίο ανταγωνισμών και πάντα κάποιος πόλεμος ξεσπά.
Ο Μπρεχτ στο Γερμανικό εγχειρίδιο πολέμου έχει δίκιο όταν λέει:
«Στρατηγέ το τανκ σου είναι δυνατό μηχάνημα,
θερίζει δάση ολόκληρα, κι εκατοντάδες άντρες αφανίζει.
Μόνο που έχει ένα ελάττωμα.
Χρειάζεται οδηγό
Στρατηγέ, το βομβαρδιστικό σου είναι πολυδύναμο. Πετάει πιο γρήγορα από τον άνεμο, κι απ τον ελέφαντα σηκώνει
Βάρος πιο πολύ.
Μόνο που έχει ένα ελάττωμα
Χρειάζεται πιλότο
Στρατηγέ ο άνθρωπος είναι χρήσιμος πολύ
Ξέρει να πετάει, ξέρει και να σκοτώνει.
Μόνο που έχει ένα ελάττωμα
Ξέρει να σκέφτεται»
Έτσι τελείωσε το καλωσόρισμα και άρχισε η μουσική παράσταση με τίτλο:
«2009 – Ιστορίες αγάπης- από τα παιδιά του τμήματος φωνητικής του Λαϊκού Θεάτρου», την επιμέλεια του οποίου έχει ο δάσκαλος του τμήματος Δημήτρης  Κίκλης.
Βρισκόμαστε σε μια πολυκατοικία του κέντρου της Αθήνας, οδός Θεάτρου αρ.1
Οι ιστορίες μπλέκονται μεταξύ τους.
Τα γαλάζια γράμματα του ναυτικού της Κάτιας, ο έρωτας του Αποστόλη για τη Ρόζα, ο διακαής πόθος της Νεφέλης να γίνει μεγάλη φίρμα του λαϊκού τραγουδιού, η επιβράβευσή της από τον Ορφέα, η κατάθλιψη του Nikolas για την κοπέλα που τον άφησε, είναι οι μικρές καθημερινές ιστορίες αυτής της πολυκατοικίας.
Ένας πλανόδιος μουσικός που στέκεται έξω από την πόρτα τους, τούς ενώνει  και αρχίζουν να τραγουδούν όλοι μαζί. Ξεχνούν τα προβλήματά τους και γνωρίζονται επιτέλους μεταξύ τους, κάνοντας τις  απώλειες της ζωής τους, νέους έρωτες, νέες φιλίες, νέες αγάπες.
Τραγούδησαν τα παιδιά του τμήματος φωνητικής και δραματοποιημένου τραγουδιού, Γιώτα Πανταζή, Διονύσης Τσεσμελής, Δήμητρα Λαγκαδινού, Μαρία Μπεκιάρη, Μαρία Βορρέ, Παναγιώτης Χατζηλεωνίδας, Ευριπίδης Κοσμάς, Κώστας Τζούμας, Μαρία Βλάχου. Ο κόσμος θαύμασε και σιγοτραγούδησε μαζί τους.
Έξω σ ένα ταμπλό του Πνευματικού Κέντρου η πορεία του Λαϊκού Θεάτρου.
Οι  επισκέπτες μπόρεσαν να έρθουν σε επαφή με εφημερίδες με κριτικές, προγράμματα, φωτογραφίες όλα φυλαγμένα ως κόρη οφθαλμού.
«Ο Θάνατος του Περικλή», «Υπό εχεμύθειαν», «Ο Πλούτος», «Η απαγωγή της Σμαράγδας», «Βαβυλωνία», «Η κόρη του Παπανικολή», «Ο μπαμπάς ο πόλεμος», «Το φιντανάκι», «Η αυλή των θαυμάτων», «Τραπεζαρία», «Φαύστα», «Μουσική Δωματίου», «Μαύρη παρηγοριά».
Ανθρώπους που έφτιαξαν πολιτισμό, στήριξαν, ζωντάνεψαν κείμενα και παραστάσεις, και που δεν είναι πια δίπλα του. Ανθρώπους που έχουν προσφέρει, το έχουν αγκαλιάσει που μεγάλωσαν μαζί του.
Μια πολιτιστική ανάσα για την πόλη μας είναι η ύπαρξη του Λαϊκού Θεάτρου
Ο Ν. Μουστάκης,  ο παππούς του θεάτρου έλεγε:
«Ελάτε κοντά του, κρατήστε το από το χέρι, γίνετε μέλη του, σάς έχει ανάγκη για να πορευτεί στο μέλλον του, να μεγαλώσει και να δημιουργηθεί».
Το Λαϊκό Θέατρο είναι πάντα ανοικτό και καλεί όσους θέλουν να γίνουν μέλη, να πάρουν μέρος στις παραστάσεις και να βοηθήσουν στη προσπάθειά του για δημιουργία πολιτισμού.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.