314_skitso

Όπως και πολλοί άλλοι έτσι και γω, επισκέπτομαι το κέντρο της Αθήνας σχεδόν σε καθημερινή βάση. Την προηγούμενη βδομάδα, επί τρεις συνεχόμενες μέρες, στην προσπάθεια μου να φτάσω στην σχολή μου που είναι στην πλατεία Αμερικής, έπεφτα πάνω στις συγκεντρώσεις των τριών μεγάλων “χρωμάτων”. Επειδή όπως καταλαβαίνετε, ή όσοι ήσασταν τριγύρω, θυμάστε, ο πιο γρήγορος δρόμος για να πας οπουδήποτε ήταν αυτός του πεζού. Περπατώντας λοιπόν στην άδεια από αμάξια Πατησίων (ίσως το μόνο όμορφο θέαμα που αντίκρισα τις μέρες αυτές) πέρασα μπροστά από ανθρώπους χαρούμενους, να κουνάνε σημαιούλες του ανάλογου “χρώματος” κάθε φορά, πάγκους με αναμνηστικά, καπελάκια, σημαίες και λογής εξαρτήματα που μπορεί να χρειαζόταν ένας “έντιμος” και “συνειδητοποιημένος” Έλληνας ψηφοφόρος. Και κάπου εδώ ζητώ συγνώμη αν ο σαρκασμός μου και η ειρωνεία μου ενοχλούν, αλλά δυστυχώς είναι τα μόνα που μου βγαίνουν τόσο αβίαστα εν όψει όσων περιγράφω… Ίσως να φταίω εγώ. Ίσως απλά εγώ να μην καταλαβαίνω. Να μην καταλαβαίνω πως μετά από τόσα που έχουν γίνει και έχουμε δει, τα τόσα κουκουλώματα σκανδάλων, τις μίζες, τις δολοφονίες παιδιών από τα μέσα καταστολής και τόσα άλλα που δεν μου φτάνει ο χώρος της σελίδας να απαριθμίσω, να βλέπω πλήθος κόσμου να επευφημεί, να ζητωκραυγάζει, να χαίρεται, ανεμίζοντας στον ουρανό σημαίες σε ένα τεράστιο “πανηγυράκι». Και εκεί είναι που αναρωτιέμαι… Όλοι όσοι που με τόση χαρά και ζήλο τίμησαν τους “μεγάλους” του ελληνικού κοινοβουλίου, έχουν χάσει τόσο πολύ την μνήμη και την κρίση τους; Ή είχαν κάποιο όφελος από αυτό; Είναι δηλαδή η πελατειακή σχέση και η ρουσφετολογία  η βάση αυτής της χαρμόσυνης ατμόσφαιρας; Έχουμε φτάσει δηλαδή στο σημείο να θεωρούμαστε ιερόδουλοι-ες ή ηλίθιοι; Και αν ισχύει ένα από τα δύο, ποιό είναι το χειρότερο;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.