nena+menti 01

Με μια θεατρική παράσταση βασισμένη στο βιβλίο της Ρέας Μανέλη “Η γιαγιά μου η Ευτυχία”, συνεχίστηκαν τη Δευτέρα 2/9 τα “ΜΕΝΑΝΔΡΕΙΑ 2013” στην Κηφισιά.

Τραγούδια όπως “‘Ενας αετός χωρίς φτερά”, “μια γυναίκα που πήρε από τη νιότη χρώματα κι απ΄την αγάπη νήμα”, “ένα αλάνι διαλεχτό παιδί μέσα στην πιάτσα”, που γνώρισε τις “δυο πόρτες της ζωής” και έγραψε για “όνειρα απατηλά”, “περασμένες αγάπες”, φτώχεια, ξεριζωμό ακούστηκαν στο Αίθριο του Πολιστικού Κέντρου του Δήμου Κηφισιάς από την Νένα Μεντή να ενσαρκώνει το ρόλο της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου.

Μέσα από την παράσταση συνειδητοποιείς ότι το δάκρυ της Ευτυχίας το πήραμε και το κάναμε συντροφιά όλοι μας.

Η ιστορία  του λαικού τραγουδιού στα χρόνια τα δύσκολα, της εποχής των μπουλουκιών και του ρεμπέτικου τότε που η φτώχεια έδινε έναυσμα για δημιουργία και ο πόνος για τέχνη πάνω σε χαρτί και μπουζούκι.

Μέσα  από την αντισυμβατική ζωή της η στιχουργός Ευτυχία τροφοδότησε την δική μας με αριστουργηματικά τραγούδια που μερικά από αυτά ακούμε από προσεκτική  επιλογή της Ελεάνας Βραχάλη στο θεατρικό έργο.

Η αφηγηματική αριστοτεχνία της Μεντή αποκαλύπτει τον καλύτερο θεατρικό ρόλο της μέχρι σήμερα παρουσιάζοντας την ηρωίδα της με τρόπο, όσο πρέπει ρεαλιστικό, αποφεύγοντας τις συγκινησιακές υπερβολές.

Δίνει το στίγμα της μαγκιόρας γυναίκας με επιτυχία, παίρνοντας πάνω της το βάρος της παράστασης που τα σκηνικά, η όλη επιμέλεια περνούν σε δεύτερη γραμμή εσκεμμένα, σχεδόν αόρατα,  προκειμένου να δώσουν φως και δύναμη  στη φωνή της.

Σκοτεινή σκηνή όπως σκοτεινή ήταν και η Ευτυχία. Τι παράλογο να έχεις ένα τέτοιο όνομα που δεν μπόρεσε να ξορκίσει ευεργετικά  τις εναλλαγές μιας ζωής;

Στο έργο η Ευτυχία μιλάει με επτά πρόσωπα την Μαρίκα Κοτοπούλη, τον Γιώργο τον άντρα της, τον Τσιτσάνη, τον Χιώτη, την Ρέα την εγγονή της και την Μαριόγκα τη μητέρα της.

Γυναικείες  κουβέντες, με μυαλό μιας γυναίκας που δεν βλέπει τόσο καλά την καθημερινότητά της όσο την σκέφτεται και την εκφράζεται.

Τις τραγωδίες της ζωής της, τής έκανε  ποιήματα και η εμπειρία που δεν ήρθε ποτέ, μελοποιήθηκε και έγινε τραγούδι από συνθέτες όπως ο Τσιτσάνης, Χιώτης, Καζαντζίδης, Χατζιδάκης, Καλδάρας, Ζαμπέτας και άλλους που έχτισαν φήμη.

Ερμηνεύτηκαν  από τους πιο αξιόλογους τραγουδιστές που γνώρισε η χώρα μας και που σιγοψιθυρίσαμε όλοι μας, μα όλοι.

Αντιλαλούνε τα βουνά ..Το συνταρακτικό είναι ότι τα τραγούδια στο έργο είναι «δεμένα» με την αιτία της έμπνευσης και ακόμη πιο ελκυστικό είναι ότι η εγγονή, σαν προσωπική μάρτυρας, δίνει την σφραγίδα της αληθοφανούς συνάφειας.

Η Ευτυχία γεννημένη στο Αιδίνι της Μικράς Ασίας το 1893 ήρθε μαζί με τους άλλους ξεριζωμένους στην πατρίδα. Σταδιοδρόμησε σαν ηθοποιός, δασκάλα και ποιήτρια αλλά έγινε γνωστή ως η πιο σπουδαία λαική στιχουργός. Έζησε μια πολυτάραχη ζωή που τελείωσε το 1972

Κείμενο – Σκηνοθεσία: Πέτρος Ζούλιας

Σκηνικά – Κοστούμια : Αναστασία Αρσένη

Φωτισμοί: Ανδρέας Μπέλης

Μουσική επένδυση: Γιάννης Χριστοδουλόπουλος

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.