ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΟΥΣΤΑΚΗ

Όταν ήμουν μικρή, μια εβδομάδα το χρόνο αρρώσταινα από γρίπη, κρυολόγημα ή κάτι παρόμοιο, και έμενα στο κρεβάτι. Ήταν κάτι σαν κινητή εορτή, που την περίμενα μια φορά το χρόνο.
Όταν μεγάλωσα σπάνιζε αυτή η χειμωνιάτικη επιδρομή της γρίπης και αν συνέβαινε, ήταν για μια δυο ημέρες.
Τώρα, που γράφω αυτές τις γραμμές, έχω γρίπη. Με επισκέφθηκε χωρίς να αντιληφθώ πως και που την «άρπαξα». Την είχα πριν φύγω για το ταξίδι μου στο Βερολίνο και την έφερα ξανά πίσω; Την κόλλησα στο ταξίδι, όπου επωάσθηκε για αρκετές μέρες και μετά εμφανίσθηκε; Όλα πιθανά! Είναι γεγονός ότι δεν αισθανόμουν πολύ καλά τις τελευταίες μέρες. Κομμάρες, ατονία και γενικά ανορεξία για δουλειά ή και διασκέδαση ήταν η κυρίαρχη διάθεσή μου. Γενικά αισθανόμουν σαν μηχανή «εκτός λειτουργίας», μέχρι, που εκδηλώθηκε με χαμηλό πυρετό, δέκατα ή υποθερμία , γρατσούνισμα στο λαιμό, ιδρώτα και τέλος το αντιπαθητικότερο όλων το συνάχι.
Δεν περίμενα αυτό το «τίποτα» να με φέρει σε τέτοια κατάσταση αδυναμίας. Επιστράτευσα αντιπυρετικά, ζεστά τσάγια, μέλι και βιταμίνη C και ό,τι γιατροσόφια ήξερα για να αμβλυνθούν τα συμπτώματα της γρίπης. Μη με ρωτήσετε αν κάλεσα γιατρό, δεν….
Όπως καταλαβαίνετε, η υποχρεωτική μου παραμονή στο κρεβάτι με εξανάγκασε να παρακολου- θώ τα ολοήμερα σχεδόν, δελτία ειδήσεων με κυρίαρχο θέμα το « σήριαλ» με το «δημοψήφισμα», την «παραμονή μας στην Ευρώπη και το Ευρώ», την «Κυβέρνηση Συνεργασίας», και όλα όσα μας έκαναν τα νεύρα τσατάλια και τη ζωή δύσκολη.
Τα διάφορα κανάλια οργάνωναν και οργανώνουν «κοκορομαχίες» , μεταξύ αντιπάλων πολιτικών ομάδων, για λόγους θεαματικότητας, με τους πολιτικούς δυστυχώς πέφτουν στην παγίδα.
Οι διάφοροι πολιτικάντικοι χειρισμοί και οι μεγαλοστομίες, που μεταθέτουν την ευθύνη στους άλλους, με φέρνουν στα όριά μου. Στόχος τους μοναδικός, να «κερδίσουν τις εντυπώσεις», λες και οι θεατές είναι ανόητοι και δεν καταλαβαίνουν ότι το μοναδικό πρόβλημα, που τους απασχολεί είναι η κατάκτηση της εξουσίας.
Επιστρατεύονται επιχειρήματα, αρχές και θέσεις για να υποστηρίξουν την ανεπάρκειά τους. Επιστρατεύονται κορώνες και μανιφέστα, για να δείξουν την ανιδιοτέλειά τους και την «μοναδική» και αδιαφιλονίκητη αγάπη τους για την πατρίδα.
Αυτές τις ημέρες παρακολούθησα τις πιο αγενείς συζητήσεις μεταξύ πολιτικών και δημοσιογράφων και λυπάμαι πολύ για αυτό.
Τι τους ζητήθηκε λοιπόν; Να αποδείξουν για μια φορά, όλοι οι συνυπεύθυνοι, ότι πράγματι αγαπούν τη χώρα και θέλουν να τη βγάλουν από τη μιζέρια και τα αδιέξοδα. Και να μη τραβούν έξω την ουρά τους κάποιοι, που νομίζουν ότι έχουμε κοντή μνήμη. Δηλώνουν ότι είναι «δύσκολο το εγχείρημα». Γιατί αλήθεια, επειδή δεν θέλουν να παραδεχθούν και τις δικές τους ευθύνες;
Βλέπω αυτά τα καμώματα στις ειδήσεις και θέλω να δραπετεύσω από την θλιβερή πραγματικότητα, που με συνθλίβει.
Επιστρέφω , νοερά στο Βερολίνο, και μάλιστα στο ξενοδοχείο που έμεινα. Είναι χτισμένο πολύ κοντά στην Πύλη του Βραδεμβούργου. Με τους βομβαρδισμούς του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου καταστράφηκε ολοσχερώς και στη θέση του, για όλη την περίοδο, μέχρι την ένωση των δύο Γερμανιών, υπήρχε ένας κενός χώρος.
Μετά την ένωση των δύο Γερμανιών απεφασίσθη να γίνει αποκατάσταση του περιβάλλοντος χώρου της Πύλης και έτσι χτίστηκε ακριβώς στην παλιά του θέση το ξενοδοχείο Adlon, όπως ακριβώς ήταν πριν από τον πόλεμο. Η ανακατασκευή βασίστηκε σε φωτογραφικό υλικό και μαρτυρίες που υπήρχαν. Το κτίριο αποπερατώθηκε το 1997 και θεωρείται από τα καλύτερα κτίρια της λεωφόρου Unter den Linden.
Το ξενοδοχείο Adlon συμπληρώνει την γραμμή των κτιρίων που ορίζουν την πλατεία Pariser, από την ανατολική πλευρά της,
Είναι ένα δείγμα της άποψης για την ιστορική συνέχεια της πόλης αφ’ενός, αλλά αφ΄ετέρου είναι απόδειξη μιας ομονοούσας γενιάς και ενός κράτους που θέλει να ζήσει ειρηνικά.
Με εντυπωσίασε το γεγονός ότι μπροστά στην Πύλη, στο πιο πολυσύχναστο «αξιοθέατο» της πόλης, στήνουν πανό διαμαρτυρίας διάφορες ομάδες.
Πέτυχα μια ομάδα Ιρανών αντικαθεστωτικών, που είχαν στήσει μια ξύλινη κρεμάλα, σε φυσικό μέγεθος ,και με φωτογραφίες και αφίσες ενημέρωναν τον κόσμο για το καθεστώς στη χώρα τους. Μια αφίσα έγραφε στα γερμανικά: «33 χρόνια δικτατορία Mullah: 120.000 εκτελέσεις». Σε μια άλλη κάτω από τη φωτογραφία του «Ο κήρυκας του μίσους ο Αχμαντινεζάντ. Ο πραγματικός τρομοκράτης είναι το καθεστώς του Mullah στο Iran». Και άλλη μία έγραφε: «Oι Ευρωπαίοι ξέρουν με ποιους συναλλάσσονται;».
Μείνανε εκεί για κάποιες ώρες, χωρίς να δημιουργούν προβλήματα ή φασαρίες, κάνανε την δική τους αντίσταση. Μου θύμισαν τα χρόνια της δικής μας χούντας, και τις ανάλογες αντιδράσεις των Ελλήνων του εξωτερικού.
Πιο κάτω ήταν ένα βάθρο με δύο νεαρούς, ντυμένους με τις στολές των Ανατολικογερμανών αξιωματικών και κάποιος φωτογράφος που τους φωτογράφιζε, με έναν τουρίστα κάθε φορά, ανάμεσά τους. Δεν μ΄ άρεσε καθόλου! Το συνέκρινα άθελά μου, με κάτι παιδάκια, που φωτογραφίζονταν μαζί με μια ψεύτικη αρκούδα, τη μασκότ της πόλης, έξω από ένα μαγαζί με αναμνηστικά. Το θεώρησα προσβλητικό για την ιστορία τους και καθόλου αξιοπρεπές.
Εκείνο που διαπίστωσα ακόμη ήταν ότι πουλούσαν κομματάκια, διαφόρων μεγεθών από το «Τείχος», που τόσα χρόνια ακόμη δεν σώθηκαν.
Ακόμη, στην πλατεία, απέναντι στους διαμαρτυρόμενους αντικαθεστωτικούς του Ιράν, περίπου δέκα νεαροί είχαν στήσει ένα μουσικό συγκρότημα και χόρευαν μπρέικ ντανς. Ήταν ένα ευχάριστο θέαμα, που μάζευε πολλούς περίεργους, πολύ περισσότερους από εκείνους που ενδιαφέρθηκαν για τη διαμαρτυρία που αφορά σ το καθεστώς του Ιράν.
Αυτή είναι η πραγματικότητα, οι άνθρωποι προτιμάνε να βλέπουν τα ευχάριστα και να εθελοτυφλούν για τα δυσάρεστα, που συμβαίνουν γύρω τους.
Πιο κάτω ένα πρωτότυπο ποδήλατο στρογγυλό, με έξη ποδηλάτες, ήταν ένα από τα «αξιοθέατα» της πλατείας μαζί με τα αμαξάκια, που τα σέρνανε δυο άλογα και τα «ποδήλατα άμαξες», που σε πηγαίνανε βόλτα στην λεωφόρο Unter den Linden.
Αυτές οι σκηνές ήρθαν στο νου μου, όσο προσπαθούσα να ξεφύγω από την ελληνική πραγματικότητα. Όμως οι ειδήσεις με φέρνουν πίσω ξανά και με προσγειώνουν. Δεν με βοήθησε και πολύ αυτή μου η απόδραση. Το ελληνικό παρόν που προδιαγράφει το αύριο είναι πολύ ισχυρό για να του ξεφύγω.
Αναμένω, όπως και όλοι μας, τις εξελίξεις. Ένα είναι βέβαιο, ότι αυτές τις ημέρες γράφουμε την δική μας ιστορία σαν χώρα.

Υ.Γ. Σαν σήμερα, 9 Νοεμβρίου, που γράφω αυτές τις γραμμές, έπεσε το Τείχος του Βερολίνου, το 1989. Ο Γερμανικός λαός κατάφερε να ενωθεί επειδή ο ίδιος το διάλεξε, για το καλό της χώρας τους.
Ο Βίλι Μπράντ την ημέρα της επίσημης Ένωσης των δύο Γερμανιών είπε:
«Δεν υπάρχει σοσιαλιστική και καπιταλιστική Γερμανία. Υπάρχει η ΓΕΡΜΑΝΙΑ».
Γι’ αυτό σήμερα, μπορούν και κουνούν το δάκτυλο στους λαούς της Ευρώπης.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.