ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΘΟΠΟΥΛΟΣ

Σαράντα πέντε μέρες από τις εκλογές και συνεχίζοντας το «μιντιακό» κατεστημένο το παιχνίδι επικράτησης και εξουσίας μεταξύ των πολιτικών κομμάτων και της χειραγώγησης του λαού, έρχεται με μια νέα «προεκλογική περίοδο», να αποδεχθεί τη λάθος απόφαση του εκλογικού σώματος της 17ης του Ιούνη 2012, παζαρεύοντας και με νέες δημοσκοπήσεις.

Χρησιμοποιώντας την ψήφο του πολιτικά απαίδευτου ψηφοφόρου που κανείς δεν του είπε ότι η ψήφος του είναι εκείνη που του δίνει ή του παίρνει τη μπουκιά της ζωής του και είναι το κατεστημένο, εκμεταλλευόμενο την οργή για όσα συμβαίνουν, που έρχεται ξανά ως «μωρά παρθένος», να ξεπλύνει από τα χέρια του το αίμα του λαού, που στην πρόσφατη προεκλογική περίοδο αυτό το ίδιο τον μακέλεψε, αλλά και για να σχεδιάζει τη νέα σφαγή.

Απευθύνεται σε μια εγχώρια κυβερνητική τρόικα, η οποία το μόνο που γνωρίζει να κάνει, είναι οι όλο και ποιο βαθιές επικύψεις, μπροστά σε μια άλλη διεθνή αυτή τη φορά τρόικα, αποτελούμενη από τσαρλατάνους και κομπογιαννίτες. (Γεια στο στόμα σου Παναγόπουλε, μόνο που δεν διαφέρεις από δαύτους και ούτε σε σώζει η μεταμέλεια).

Μια εγχώρια και μια διεθνή τρόικα, που έχουν βαλθεί εξαθλιώνοντας πρώτα τους Έλληνες, να αποδυναμώσουν την αντίδραση των λαών της Ευρώπης, προς όφελος αποκλειστικά ενός διεθνούς οικονομικού διευθυντηρίου, που θρέφεται μόνο με ζεστό λαϊκό αίμα.

Είναι απορίας άξιο, πως, σε αυτό το «τρυπάκι» μπήκε τόσο εύκολα ένας «αριστερός κατά δήλωσή του» ο Φώτης ο Κουβέλης. Κρίμα για τον άνδρα, για τους αγώνες και εν τέλει την υστεροφημία του. Κρίμα και γιατί δεν δείχνει να αντιλαμβάνεται πως τον εκμεταλλεύεται και τον χρησιμοποιεί το κατεστημένο, σε βάρος της κοινωνικής συνοχής και της ταξικής συνείδησης. Φώτη, έλεγα πάντα πως είσαι δεξιός, μα δεν περίμενα ποτέ, να με δικαιώσεις.

Πολύ περισσότερο δεν σε φανταζόμουν με ματωμένα χέρια. Κρίμα και γιατί οι εφιάλτες του λαού ξαναζούν στις επιλογές σου.

Θυμάμαι τα δικά μου λάθη, όταν εκστασιασμένος σήκωνα το «λάβαρο της αλλαγής» και μόλις ελάχιστα μετά, τη θλίψη μου από την παραπλάνηση όταν αναρωτήθηκα, μα πως είναι δυνατόν να αναπτυχθεί το «χωριό» μου, αφού εγώ το εγκατέλειψα; Τι δεν γίνεται σωστά σε αυτόν το σχεδιασμό;

Απορημένος και πάντα απληροφόρητος σχεδιαστικά, κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά για τη χώρα μου, που με τόση υπερηφάνεια έμαθα να τη λατρεύω, πήρα τον ιμάτιο μου για νέους δρόμους αναζήτησης, μπας και κάποτε «γυρίσω στο χωριό μου» με την απάντηση, να το βοηθήσω να αναπτυχθεί και να μεγαλουργήσει.

Υπήρξε οδυνηρός ο πόνος αυτής της περιπλάνησης και παραμένουν χαραγμένα τα σημάδια του στο εσωτερικό του είναι. Όμως, πάντα θυμάμαι τη φράση ενός γέροντα που μου είπε φεύγοντας: τα δύσκολα είναι για τους ικανούς, αν είσαι ικανός φτιαχτό μόνος σου. Του είχα ζητήσει τη βοήθειά του να ταιριάξω τις σελίδες ενός διαλυμένου βιβλίου, λέγοντάς του με την παιδική μου αθωότητα, δεν μπορώ να το ταιριάξω είναι δύσκολο.

Οι ίδιες διαλυμένες σελίδες, (μεταφορικά στο σήμερα) έμελλαν να είναι το αδιέξοδο, στην αναζήτησή μου για περισσότερη κατανόηση και καλύτερη ζωή.

Τι μπορούν να μου προσφέρουν προσωπικά οι νέες αυτές δημοσκοπήσεις που ξαναβγήκαν στο μεϊντάνι; Τίποτα απολύτως. Όταν αυτοί που σήμερα τις εμπορεύονται υπέρ της λαϊκής συνείδησης, την κρίσιμη ώρα της κάλπης, θα τις εμπορευτούν υπέρ του φιλοτομαρισμού τους, όπως άλλωστε το έκαναν και στις πρόσφατες εκλογές.

Πολλοί στο διαδίκτυο, κυρίως από την αξιωματική αντιπολίτευση, (κομμάτι τους είμαι δεν το αρνούμαι) αναπαράγουν την είδηση περιχαρείς και αναρωτιέμαι με θλίψη γιατί ρίχνουν νερό στον μύλο της προπαγάνδας;

«Σύντροφοι» το πρόβλημά μας δεν είναι ο λαός που ξεγελάστηκε, που ενέδωσε, που τώρα μετανιώνει. Το πρόβλημά μας είναι το ποσοστό των και σήμερα ακόμα, αναποφάσιστων του εκλογικού σώματος και όσων ευθαρσώς δηλώνουν ότι δεν τους εκφράζει κανένας από τους κομματικούς εκπροσώπους στο Ελληνικό κοινοβούλιο.

Πρόβλημά μας είναι, η δυνατότητα να γίνουμε πιστευτοί, δίνοντας αυτοπεποίθηση, όραμα και ελπίδα στο λαό και εφικτές λύσεις για την οικονομική ανάπτυξη, την κοινωνική πρόοδο και τον διοικητικό ανασχεδιασμό της χώρας.

Τι τάχα σημαίνει αυτό για την «υπεύθυνη αριστερά το ένα τεταρτημόριο της κυβερνητικής τρόικας» και τι για τη Δημοκρατική Παράταξη της Αριστεράς και Αξιωματική Αντιπολίτευση;

Είναι το καθεαυτό τοπίο πολιτικής αντιπαράθεσης κα όχι μόνο των δύο αυτών μερών του πολιτικού σχηματισμού.

Εντυπωσιάζει πολλούς η άνοδος του φασισμού στη χώρα και εκπλήσσονται που ορισμένοι τον έβαλαν στη Βουλή.

Αλήθεια τι πιστεύει σήμερα κάποιος, ότι βλέπει ο φοβισμένος και πεινασμένος, αν το χέρι που του δίνει τη βοήθεια αποτελείται από φασιστικά ή από αριστερά γονίδια, ή βλέπει μόνο τι έχει να του δώσει;

Τι πιστεύει ο παραδοσιακός της Δημοκρατικής Παράταξης της Αριστεράς ότι πρόταξε στις τελευταίες εκλογές ο νεοφερμένος ψηφοφόρος του; Το διορισμό του; Την προσωπική του αναρρίχηση; Την ιδεολογική καθαρότητα του χώρου; Τη διαφάνεια στην πολιτική ζωή; Τη δικαιοσύνη και την ισότητα, ή την άμεση αντιμετώπιση της δεινής καθημερινότητάς του;

Αν λοιπόν εμείς απορροφηθούμε από την προπαγανδιστική ερμηνεία των μετεκλογικών δημοσκοπήσεων και χάσουμε πολύτιμο χρόνο σε δαιδαλώδεις διαδρομές καθαρότητας και ιδεοληψίας αφήνοντας ακάλυπτο χώρο, είναι βέβαιο πως αυτές οι όποιας μορφής έκτασης και προέλευσης φασιστικές μεθοδεύσεις, θα τον καταλάβουν.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.