Όσο  βαθύτερα  προχωρούμε  στην σκοτεινή σήραγγα της ύφεσης, τόσο πληθαίνουν οι  φωνές που μιλούν για  την αλληλεγγύη, την κοινωνική προσφορά, τον εθελοντισμό κλπ.
Η  κοινωνία  μας, παρότι δεν είχε διαπαιδαγωγηθεί στην λογική της κοινωνικής συνεισφοράς, όπως άλλες κοινωνίες στο παρελθόν, όπου προσφερόταν προσωπικός χρόνος και ενέργεια για  το κοινωνικό όφελος, με ένα δημιουργικό συναγωνισμό που ονομάζεται άμιλλα, είχε ωστόσο εν τη γενέσει της το ελληνικό φιλότιμο που συνέτρεχε σε έκτακτες περιστάσεις τους Ελληνες ή ξένους συνανθρώπους στην ανάγκη τους.
Σήμερα και κάτω από το βάρος των αναπόδραστα δυσμενών οικονομικών εξελίξεων, το δέντρο ενός νέου κοινωνικού ιστού αρχίζει να μεγαλώνει, καθώς μεγαλώνουμε και μείς  μέσα  μας.
Το δέντρο αυτό γεννήθηκε για να στηρίξει τους πιο αδύνατους από εμάς, αλλά όχι και  τα  παράσιτα, και εδώ η διάκριση πρέπει να είναι πολύ προσεκτική, γιατί παρατηρούνται στις  μέρες μας τα πιο εξωφρενικά πράγματα.
Πχ. δανείζουμε τις τράπεζες που ήταν οι κυρίως υπεύθυνες για την κρίση και  παίρνουμε χρήματα από μισθωτούς και συνταξιούχους που δεν έχουν άλλους δρόμους  επιβίωσης. Επίσης, ζητούμε από τον εργαζόμενο (αν  είναι  ποτέ  δυνατόν!) να δουλέψει μια  μέρα υπέρ του (αδύναμου) εργοδότη, ο οποίος χρόνια κεφαλαιοποιούσε την υπεραξία της  εργασίας του εργαζομένου και τώρα, ούτε λίγο ούτε πολύ μας λέει  «τα  δικά μου δικά μου  και τα δικά σου, δικά μας». Είναι σαν να έχουν φορτώσει το φιλότιμό μας σαν υποζύγιο και  καβάλα στα τόσα μας βάρη, περικοπές, ακρίβεια, φόρους, έκατσε  και ο εργοδότης, πάντα με  τον εκβιασμό της απόλυσης. Στα κέρδη είναι μόνος, στις ζημιές όμως μαζί.
Σε αυτή τη διαδρομή, σε αυτό το άδικο πραγματικά κοινωνικοπολιτικό σύστημα,  συχνά θα δούμε τέτοιες τραγελαφικές εικόνες, όπως αδρά περιγράφει το παρακάτω ανέκδοτο,  μόνο που αναφέρεται σε μια άλλη προνομιούχα κατηγορία, αυτή των βουλευτών: «Μια μέρα  πήγε κάποιος φούρναρης στον κουρέα και όταν κουρεύτηκε και πήγε να πληρώσει, ο κουρέας  του είπε ότι δεν μπορεί να του πάρει λεφτά γιατί είναι η κοινωνική εβδομάδα προσφοράς του. Ο φούρναρης ευχαρίστησε και έφυγε και την επομένη έστειλε στον κουρέα ευχαριστήριο με  κουλούρια και τσουρέκια. Αργότερα ήρθε να κουρευτεί ο χασάπης της γειτονιάς και με τον  ίδιο τρόπο, χωρίς να πληρώσει έφυγε και την επομένη του έστειλε ευχαριστήριο με λαγό για  στιφάδο. Τέλος ήρθε στο κουρείο και ένας βουλευτής και αφού κουρεύτηκε και ο κουρέας δεν  του πήρε χρήματα, ευχαρίστησε και την επομένη ο κουρέας βρήκε μια ουρά από βουλευτές να  περιμένουν για το κούρεμα».
Ας μην ξαφνιαστούμε λοιπόν όταν ακούμε τα κροκοδείλια δάκρυα αυτών που έχουν  εξασφαλίσει το παντεσπάνι και των εγγονών τους ακόμη, και ας μη συγκινηθούμε από τις  επικλήσεις τους στο φιλότιμό μας, αυτών που ενώ μας αναγνώρισαν το δίκιο, ασύστολα μας  κλέβουν την μπουκιά από το στόμα, γιατί είναι η εύκολη και βολική λύση.
Ας δείξουμε την συμπαράστασή μας, όπου ζητηθεί για τον συνάνθρωπό μας που  συμπάσχει, αλλά και ένα σκληρό μέτωπο απέναντι σε αυτούς που δεν έδειξαν την παραμικρή  ευαισθησία για τα δίκια, τις ανάγκες μας αλλά και την ίδια την ζωή μας.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.