moystaki_katerina.jpg

Η  συνεννόηση μεταξύ των Ελλήνων  υπήρξε πάντα το μεγάλο πρόβλημα της χώρας. Αυτή η κατάρα που μας κατατρέχει «ο διχασμός», μας οδήγησε και στη Μικρασιατική καταστροφή.
Η αντιπολίτευση με μοναδικό όραμά της, την κατάληψη της εξουσίας, ζητάει εκλογές  με «ισχυρή και καθαρή εντολή», για να κάνει  τι; Σε άλλο γαλαξία βρίσκεται; Αλήθεια πιστεύει ότι έχει τη λύση; Γιατί δεν συνεργάζεται; Τόση ιδιοτέλεια λοιπόν;
Εγωιστικά και ανεύθυνα υπόσχεται  παραδείσους σε κάθε κατεύθυνση.  Διαπιστώσεις των προβλημάτων έκανε,  και έδωσε υποσχέσεις σε κάθε κατεύθυνση,  χαϊδεύοντας  όλα τα αυτιά. Έταξε τα πάντα στους πάντες, με περισσή ιταμότητα «ένιψαν τας  χείρας  τους». Εξήγγειλαν λεονταρισμούς και εξέπεμψαν αφορισμούς. Μας «απείλησαν» λέγοντας  «τέρμα η ώρα των τζακιών»! Μια φράση που προκάλεσε θυμηδία. Οι θήτες  προβάλλονται, αναίσχυντα, ως θύματα. Μας περνάνε για ηλιθίους ή αμνήμονες;
Κάποιοι άλλοι, γίνονται  κήρυκες ανομίας και ενθαρρύνουν ή προτρέπουν το λαό να μη πληρώσει,  με αποτέλεσμα  η κατάσταση να γίνεται τραγική και να βαθαίνει το αδιέξοδο, αφού φτάνει στα αυτιά των δανειστών μας , οι οποίοι με τη σειρά τους δηλώνουν ότι δεν πληρώνουν ούτε αυτοί φόρους για να βοηθήσουν τους  Έλληνες.
Αλήθεια τόσο εγωιστές  είναι αυτοί  οι  πολιτικοί,  που δεν βλέπουν ότι ήδη βρισκόμαστε όλοι στον «λάκκο των λεόντων»;
Με λόγια και αφορισμούς ή με εναλλαγή στην εξουσία δεν αντιμετωπίζονται τα λιοντάρια. Και το γνωρίζουν πολύ καλά. Είναι δυνατόν τόση ανευθυνότητα απέναντι στην Ελλάδα, μόνο και μόνο «προς άγραν» ψήφων και την κατάληψη της εξουσίας;
«Πιο καλά στην εντατική παρά στο νεκροτομείο», ήταν μια φράση ενός υπεύθυνου  πολιτικού που αξιολογεί την κατάσταση και δεν δημαγωγεί.
Απαιτείται λοιπόν εδώ και τώρα συνεννόηση, μέσα στην ίδια την κυβέρνηση, με  την αντιπολίτευση και κυρίως με το λαό και την κοινωνία, που πολλές φορές έχει «βάλει πλάτες» και ακόμη βάζει, αρκεί να γνωρίζει το τέρμα αυτού του δρόμου. Είναι κοινός τόπος  ότι η οικονομική κατάσταση της χώρας βρίσκεται στην «ώρα μηδέν».
Οφείλουμε  λοιπόν όλοι όσοι,  με κάποιο τρόπο συμβάλλαμε για να φτάσει η χώρα στο έσχατο αυτό σημείο να αναλάβουμε  και τις ευθύνες που μας αναλογούν.  Πόσοι από μας δεν  δηλώνουμε  όλα μας τα εισοδήματα; Πόσοι δεν ζητάμε αποδείξεις για αγορά αγαθών ή προσφορά υπηρεσιών; Και μη μου αντιμιλήσετε λέγοντας  «σιγά τώρα, για ένα μεροκάματο που έγινε χωρίς να πληρωθεί ο ασφαλιστικός φορέας ή κάποιος  τεχνίτης,  που δεν σου έκοψε απόδειξη»  είναι το πρόβλημα; Ναι,  είναι και εκεί το πρόβλημα. Όλοι μας,  λίγο πολύ , συμβάλλαμε σ’ αυτό το αποτέλεσμα.
Το καλοκαίρι στο νησί  άκουσα κάποια να διαμαρτύρεται «αχ, θα έρθει η εφορία και πώς να πληρώσω»! Και από την άλλη, διαπιστώνω ότι  η κόρη της που ζει μαζί με την οικογένειά της  και δουλεύει σε απόσταση δέκα λεπτών  από το σπίτι της, «αγόρασε αυτοκίνητο με δόσεις  και δεν της μένει ευρώ» για να συμβάλει και να βοηθήσει την οικογένειά της. Αυτά ακούω, και τρελαίνομαι! Μα είναι δυνατόν στην σημερινή κατάσταση να συμβαίνουν αυτά;  Το αυτοκίνητο ακόμη παραμένει ένδειξη κοινωνικής ανέλιξης; Νομίζω ότι αυτό το σύμπλεγμα το έχουμε ξεπεράσει και κυρίως τα νέα παιδιά. Εδώ βέβαια φταίνε και οι γονείς, οι οποίοι συνηθισμένοι να μη χαλάνε το χατίρι των παιδιών, τους επιτρέπουν να κάνουν ανάρμοστες σπατάλες. Δεν είναι τυχαίο, που κάθε ελληνική οικογένεια έχει τόσα αυτοκίνητα, όσα τα μέλη της, ενώ στη Φιλανδία ουσιαστικά «επιτρέπεται» μόνο ένα αυτοκίνητο ανά οικογένεια, το δεύτερο έχει τόση φορολογία που γίνεται απαγορευτικό!
Δυστυχώς, μάθαμε στην καλοπέραση και τώρα που τα «κάναμε μούσκεμα» διαμαρτυρόμαστε και τα βάζουμε με όλους τους άλλους, ακόμη και με την  κυβέρνηση, την οποία σημειωτέον κάθε φορά εμείς εκλέγομαι. Είμαστε υπεύθυνοι των επιλογών μας.
Ας σταματήσει πια η μεμψιμοιρία και οι όποιοι αφορισμοί. Τώρα απαιτείται, όσο ποτέ άλλοτε, σύμπνοια, συνεργασία και υπομονή, για να φτάσουμε στο τέρμα της σκοτεινής αυτής περιόδου.
Προσωπικά έχω μάθει να υπομένω και να διατηρώ τη ψυχραιμία μου. Νομίζω ότι δεν είμαι η μόνη, αλλά είναι πολλοί σαν και μένα και μάλιστα άτομα της γενιάς μου.
Απόγονοι μιας γενιάς, που εξαναγκάστηκε στον ξεριζωμό, την προσφυγιά, την ορφάνια, την φτώχια, και την μη αποδοχή τους , από τους ντόπιους  πατριώτες.
Όμως άντεξαν και ξεπέρασαν τον φθόνο, τις αρρώστιες, την πείνα και την απαξίωση, χωρίς στιγμή να χάσουν την αξιοπρέπειά τους. Ξανάφτιαξαν τη ζωή τους, όχι απλώς από το μηδέν, στην περίπτωσή τους  το μηδέν δεν αποδίδει το πραγματικό μέγεθος της κατάστασης, επειδή τα δεινά αυτών των ανθρώπων δεν είχαν πάτο. Θα μου πείτε πάλι για το ίδιο θέμα μιλάς; Ναι!  Ίσως φταίει ο μήνας Σεπτέμβρης, αλλά κυρίως ψάχνω στις μνήμες μου και στις μνήμες αυτού του λαού, να βρω εκείνα τα γεγονότα, που θα μου δείξουν ότι η ζωή πάντα βρίσκει διέξοδο. Οι άνθρωποι πρέπει να συμβάλλουν με πείσμα και θέληση, με ομόνοια και αυτοθυσία και σ’ αυτή την ανάγκη της πατρίδας.
Έχω ξαναγράψει ότι γίνεται ένας ανηλεής πόλεμος εναντίον μας, όχι στα χαρακώματα, αλλά στα «σπρέντς» και στους «οίκους αξιολόγησης».
Αν είχαμε εμπλακεί σε ένα πόλεμο χαρακωμάτων  θα αναγκαζόμασταν να στείλουμε τα παιδιά μας στην πρώτη γραμμή.  Αντ΄ αυτού  σήμερα καλούμεθα να πληρώσουμε βαρείς φόρους , παρά πάνω από τις αντοχές μας και μάλιστα , οι εύκολοι στόχοι, οι φτωχοί. Αλλά μήπως στον πόλεμο ποιών  τα  παιδιά πηγαίνουν στην πρώτη γραμμή;  Των φτωχών  βέβαια . Οι άλλοι , οι έχοντες καταφέρνουν να βρίσκονται στα μετόπισθεν. Αν δείτε και τον κατάλογο των θυμάτων στους πολέμους, οι απλοί στρατιώτες στην πλειοψηφία τους φτωχοί και άμοιροι ήταν.
Ας  σταματήσουν λοιπόν τα διχαστικά « τσιτάτα»  και οι «άμωμοι» και οι «αμέτοχοι» του προβλήματος, πριν μιλήσουν,  να σκέπτονται το εθνικό καλό και όχι το πως θα γίνουν εκείνοι οι  κάτοχοι της εξουσίας.
Αυτές οι συμπεριφορές ποτέ δεν οδήγησαν σε ομαλές καταστάσεις. Η ιστορία μας,  βρίθει τέτοιων γεγονότων, τα οποία διόλου μας τιμούν. Έλληνες τάσσονται  εναντίον ελλήνων,  εμφύλιοι σπαραγμοί, καταστροφές και μίση, που δύσκολα ξεπερνιούνται. Δεν αντέχουμε πια, τέτοιου είδους συμπεριφορές. Όσο είναι καιρός ας το καταλάβουμε. Είμαι υπερβολική; Μακάρι!
Έχουμε ακούσει τον τελευταίο καιρό, διάφορες απειλές εναντίον κυβερνητικών, που μετά από τις αντιδράσεις των ψυχραιμοτέρων  ανασκευάστηκαν. Διάφορες επαγγελματικές τάξεις δημιουργούν προβλήματα  με τις συμπεριφορές τους  στην ομαλή λειτουργία των πόλεων, αυτό τον καιρό, που η χώρα έχει  ανάγκη το κάθε ευρώ, τον κάθε καλό  λόγο και την προς τα έξω καλή μαρτυρία.  Αντ΄αυτού, πάνω απ΄όλα το ατομικό τους και μόνο  συμφέρον!
Πριν από μερικές ημέρες, είδα στην λεωφόρο Αμαλίας, στο Σύνταγμα, επάνω σε ένα «καφάο» του ΟΤΕ , γραμμένο ένα σύνθημα: «Πεινάς; Φάε τον Πασόκο της γειτονιάς». Είναι αλήθεια ότι γέλασα. Δεν ξέρω αν «ο ποιητής», είχε κανιβαλιστικά αισθήματα, ελπίζω να το έγραψε έτσι, για πλάκα, το αντίθετο έστω και μεταφορικά, δεν θέλω ούτε να το σκεφτώ.
Ζούμε  ιστορικές στιγμές στην παγκόσμια σκηνή. Ας το εκμεταλλευτούμε θετικά, ομονοούντες, ώστε να γραφεί μια σελίδα στην ιστορία,  που θα μας κάνει περήφανους σαν Έλληνες.
Είναι προφανές, ότι έχουν γίνει λάθη απ΄όλους, μέσα και έξω από την Ελλάδα, και η αναμάσησή τους και η συνεχής επιστροφή σ’ αυτά,  δεν εξυπηρετεί κάποια λύση, πέραν εκείνων των ιδιοτελών βλέψεων.
Ας αντισταθούμε στους δημαγωγούς, στους ανίκανους και στους αμνήμονες. Αλλά κυρίως να αντισταθούμε στα προβλήματα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.