Απολαμβάνω τις τελευταίες ημέρες των διακοπών μου.
Σταμάτησε πια ο δυνατός αγέρας η θάλασσα γαλήνεψε και χαϊδεύει απαλά την ακτή.
Ο ήλιος καθρεφτίζεται και στέλνει απαλά τις ακτίνες του. Είναι ακόμη πρωί. Πόσο όμορφα αισθάνομαι!!
Καλά έκανα και ξέφυγα. Γλύτωσα από τον πόνο και την θλίψη που μου έφεραν οι πυρκαγιές.
Πόσες περιουσίες, τι μεγάλη καταστροφή στη φύση.
Τόσοι άνθρωποι χάθηκαν το 2007 και πιστεύαμε όλοι μας ότι η κυβέρνηση και το σύστημα θα έβγαινε από τα βαθειά του μεσάνυχτα και την αδράνεια του και θα ασχολείτο σοβαρά με τη προστασία των δασών. Πόσο γελαστήκαμε.
Οι φορείς, οι οργανώσεις και οι επιστήμονες, τι και αν προσπάθησαν να συμπράξουν και να διαμορφώσουν προτάσεις. Τίποτα.
Η πολιτεία αντί να αξιοποιήσει την επιστήμη και την τεχνογνωσία κάποιων ανθρώπων βασιζόταν πάντα στη δύναμη της. Η προστασία των δασών δεν έχει μυστικές συνταγές και υψηλή επιστήμη.
Απαιτεί όμως κοινή λογική και αξιοποίηση της γνώσης και της εμπειρίας που έχουν όλοι οι άνθρωποι σε όλα τα μέρη του κόσμου. Και πάνω απ όλα πρόληψη αντί καταστολή. Και συνεργασία αντί δημιουργία επιτροπών και κατανομή αρμοδιοτήτων. Η συνεισφορά των πολιτών και η αγωνία τους μαζί με την επιστήμη μπορούν να κάνουν θαύματα.
Αλλά δυστυχώς πόσοι ακούνε;
Κανείς δεν διδάχτηκε κάτι από εκείνο το πύρινο καλοκαίρι.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.