Που κρύβονται σήμερα μπροστά στη πρωτοφανή κρίση, την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα, οι περισσότεροι λεγόμενοι πνευματικοί μας άνθρωποι; Σκέπτομαι δυνατά και γράφω για μια ακόμα φορά (συγκλονισμένη από τη βία, την αγριότητα και τα δακρυγόνα που αντιμετώπισα στη διάρκεια της μαζικής τελευταίας πορείας στις 15 Δεκέμβρη). Επιτέλους που είναι; Υπάρχει  ακόμα αυτό το είδος; Και  αν υπάρχει (σε σίγουρο, ασφαλές καταφύγιο!) τι έχουν να μας προτείνουν;
Γιατί παραμένουν τόσο προκλητικά αμέτοχοι, σ? αυτόν τον εφιάλτη που βιώνουμε απελπιστικά ΜΟΝΟΙ;
Αν διανοούμενοι ονομάζονται εκείνοι που έχουν «πνευματικές και καλλιτεχνικές ενασχολήσεις», «επιστημονική ή καλλιτεχνική παιδεία», τότε μάλλον -δυστυχώς, για τη πατρίδα μας- η απάντηση είναι απογοητευτική. Ας μη περιμένουμε κάτι ελπιδοφόρο, ας μη περιμένουμε γενναίες, θαρραλέες φωνές! Μπροστάρηδες με έμπνευση δεν φαίνονται, προς το παρόν, στο θολό ορίζοντα (ας ξεχάσουμε το παρελθόν).
Όπως υπάρχει έλλειμμα πολιτικών ηγετών σχεδόν σε όλη την Ευρώπη, το ίδιο ισχύει και για την πνευματική ηγεσία. Οι διανοούμενοι, οι πολλοί …διανοουμενίζοντες(;) σήμερα, αποτελούν μέρος του συστήματος, από το οποίο μόνον κέρδη απολαμβάνουν (επιχορηγήσεις, προεδρία, Δ.Σ.κ.α), συμβιβασμένοι και προσκολλημένοι στην εκάστοτε εξουσία. Από πότε, η σιωπή τους εκλαμβάνεται… ως διαμαρτυρία; Δεν σιωπά κανείς μπροστά σε κοσμογονικές αλλαγές, αντίθετα πρωτοστατεί με ψυχή, πνεύμα και σώμα όταν θέλει πραγματικά να υπερασπιστεί αξίες, που καθορίζουν τη μελλοντική πορεία, την εξέλιξη της πατρίδας, την αξιοπρέπεια των νέων. Διότι «Το πνεύμα χωρίς το θάρρος, είναι μια άχρηστη πολυτέλεια».
Οι διανοούμενοι μας ( υπάρχουν οπωσδήποτε λίγες εκλεκτές εξαιρέσεις) ενδεχομένως έχουν διαφορετική θεώρηση. Προτιμούν την., αποστειρωμένη, την εύκολη λύση π.χ. μία διαλεξούλα, αν και όποτε προκύψει, σε μικρό ή μεγάλο ακροατήριο, όπου εκεί ανάγλυφα παρουσιάζεται η απόλυτη αναντιστοιχία ανάμεσα στα λόγια και την πρακτική ενσάρκωση τους. Γιατί; Διότι προσκολλημένοι στο άρμα του εκάστοτε ισχυρού, όπως αναφέρθηκε, κατώτεροι των περιστάσεων, δεν αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες, να παρέμβουν δραστικά π.χ. στα άθλια ιδιωτικά κανάλια, με τους πολλαπλούς ρόλους. Δικαιολογίες όπως, δεν τους δίνεται ευκαιρία συμμετοχής, είναι αστήρικτες. Εξάλλου αρκετοί από αυτούς είναι τακτικοί θαμώνες! Δεν υπάρχει Μ.Μ.Ε. το οποίο θα έπνιγε, θα εξαφάνιζε τη φωνή ενός διανοουμένου που θα επιθυμούσε να πει δημόσια κάτι σημαντικό για τη κοινωνία, χωρίς να στρογγυλεύει, να χαϊδεύει αυτιά. Η αλήθεια βρίσκεται αλλού.
Ποια η άποψη των διανοουμένων μας για τη ραγδαία υποβάθμιση των πανεπιστημίων μας, όταν ορισμένοι από αυτούς κατέχουν θέσεις ΔΕΠ+ τα ευρωπαϊκά προγράμματα+ δεκάδες άλλα προνόμια;
Τελειώνοντας σκέπτομαι ότι η οικονομική κρίση είναι και κρίση αξιών, αλλά κυρίως κρίση πολιτισμού. Που οδηγούμαστε έντεχνα, εντελώς απροετοίμαστοι, «δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα»; Ποιοι μας κατευθύνουν;
Φρικτά προφητική η ρήση του Κίσσιγκερ : « Χτύπα τον Έλληνα εκεί που πονάει! Στις αξίες του»!
Ας είμαστε όμως κάπως αισιόδοξοι. Για τη ψυχική μας ισορροπία.
Ας ελπίσουμε ότι εξ? αιτίας ακριβώς αυτών των δύσκολων συνθηκών, ίσως αναδειχθούν, περάσουν μπροστά και σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, άφθαρτος αυθεντικοί Διανοούμενοι, απαλλαγμένοι από ματαιοδοξία, καιροσκοπισμό ,λιποψυχία και δειλία.
Προς το παρόν, ας είμαστε προσεκτικοί…!!

Υ.Γ.   ΜΕ ενδιαφέρον παρακολουθήσαμε την Τρίτη 11-01, τη διάλεξη του διάσημου Τούρκου συγγραφέα Ορχάν Παμούκ – βραβείο Νόμπελ το 2006 – με θέμα: « Τι γίνεται στο μυαλό μας όταν διαβάζουμε ένα μυθιστόρημα;»
Ο Ορχάν Παμούκ είναι γνωστός και για τις πολιτικές απόψεις του. Πήρε ευθαρσώς θέση, για τις σφαγές των Κούρδων και των Αρμενίων, οδηγήθηκε στο δικαστήριο αλλά δεν καταδικάστηκε, καθώς η Άγκυρα ήθελε να αποδείξει στην EE ότι έχει προοδεύσει στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Εύχομαι Καλή και δημιουργική χρονιά σε όλους.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.