«Νόμιζα ότι με είχε ξεχάσει όπως και εγώ.
Όταν θυμόμουν έκανα τις εξετάσεις αλλά αμελούσα συστηματικά να με δει ο γιατρός.
Ήμουν ήσυχη καθώς η μαστογραφία δεν έδειχνε κάτι. Εξ άλλου είχαν περάσει σχεδόν 20 χρόνια από την πρώτη φορά.
Πέρασε καιρός για να πάω στον γιατρό. Μου ζήτησε και άλλες εξετάσεις.
Η διάγνωση ήταν αυτή που μέσα μου φοβόμουν. Ένοιωσα πάλι, αυτό το απέραντο κενό.
Λες και είχα πάψει να έχω συναισθήματα.
Δεν μίλαγα και προσπαθούσα να μη σκέπτομαι.
Δάκρυα έτρεχαν συνεχώς στα μάτια μου χωρίς λόγο πολλές φορές.
Ένας βουβός πόνος μου ?σκιζε τα σωθικά.
Πως τολμούσε πάλι αυτή η αρρώστια να μπει στην ζωή μου;
Γιατί να συμβεί πάλι αυτό σε μένα;
Φόβος, θυμός, απογοήτευση.
Ο γιατρός μου εξήγησε όλα τα στάδια.
Ξέρω τα πάντα για αυτή τη αρρώστια, μόνο που πρέπει να οργανωθώ πάλι για να την αντιμετωπίσω.
Συλλογίζομαι την θεραπευτική διαδικασία και ανησυχώ.
Ξέρω ότι πολλές φορές δεν θα είμαι σωματικά ικανή να αντιμετωπίσω τις συνήθεις δραστηριότητες όπως το να φροντίζω το σπίτι ή να κάνω κάποια άλλα πράγματα.
Ξέρω ότι όλα αυτά είναι φυσιολογικά.
Με πιάνει ώρες- ώρες μια φούρια να προλάβω ότι μπορώ να οργανώσω, να ταχτοποιήσω γιατί δεν ξέρω το αύριο.
Ξέρω όμως ότι θα τον νικήσω.
Είμαι σίγουρη αλλά χρειάζομαι πάνω απ? όλα την συναισθηματική υποστήριξη όλων. Τώρα περισσότερο από ποτέ και πάνω απ? όλα των δικών μου. Θέλω να περνάνε χρόνο μαζί μου και να μου χαρίζουν την προσοχή τους.
Να με ακούνε χωρίς να με κρίνουν.
Ανησυχώ αν και καταλαβαίνω ότι οι ανησυχίες μου είναι παράλογες πολλές φορές.
Θέλω να με ακούνε χωρίς να με κρίνουν. Δεν μου είναι εύκολο να εκφράσω τα συναισθήματα μου και τις σκέψεις μου.
Αισθάνομαι άβολα και έχω συναισθηματικές διακυμάνσεις.
Θυμώνω, φοβάμαι, είμαι λυπημένη, θέλω βοήθεια. Αισθάνομαι ότι θέλω να μοιράζομαι τα συναισθήματα, τις σκέψεις, τις ανησυχίες μου?
Έχει περάσει αρκετός καιρός.
Βρίσκομαι ήδη στο 2ο μέρος της θεραπείας.
Σε αυτή την διαδικασία, χαίρομαι που γνώρισα ανθρώπους καλύτερα και μοιράστηκα τα συναισθήματα μου μαζί τους.
Θέλω πάντα ένα χέρι να με κρατά και ένας φίλος να βρίσκει χρόνο να περνά μαζί μου.
Έτσι καταφέρνω να λύνω την σιωπή μου, να εκφράζω τις σκέψεις μου και όλα να μοιάζουν καλύτερα.
Δεν ξέρω τι μου επιφυλάσσει το μέλλον.
Ίσως επώδυνες στιγμές, ίσως αποτυχίες ή νίκες.
Πολλές φορές σε αυτή την μάχη για την ζωή, μας δίνεται η ευκαιρία να δυναμώσουμε τις σχέσεις αγάπης, να βρούμε ανθρώπους να σταθούν δίπλα σε εμάς και στην οικογένεια μας ακόμα και με την σκέψη τους. Να σέβομαι και να προστατεύουν την προσωπική μας ζωή, να μας κατανοούν και να μας οπλίζουν με αισιοδοξία με την θετική τους στάση και τις ενέργειες τους.
Έτσι μας βοηθούν να τον νικήσουμε. Ένας περίπατος στη θάλασσα, στη φύση είναι αυτό που με γαληνεύει.
Δεν ξέρω για το αύριο, τις επιπτώσεις και τα προβλήματα.
Ξέρεις ότι χρειάζομαι να γελάω και να κάνω πράγματα που με ευχαριστούν.
Χαίρομαι γιατί είμαι ζωντανή.
Ξέρω ότι θα τον πολεμήσω και θα τον νικήσω αρκεί κάποιος να μου κρατά το χέρι για να μου δίνει δύναμη?»
Έτσι λοιπόν καταλαβαίνουμε όλοι μας ότι η πρόληψη είναι η καλύτερη θεραπεία.

Κλείσε σήμερα ένα ραντεβού ζωής.
Τον καρκίνο τον προσέχουμε
Τον προλαβαίνουμε
Τον πολεμάμε
Και τον ΝΙΚΑΜΕ.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.