Γράφει η Βασιλική Πιτούλη, οικονομολόγος, καθηγήτρια γαλλικής φιλολογίας στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση bibliofagos.vasilikipitouli.gr

Πριν από δέκα περίπου χρόνια, ιδρύθηκαν σε όλη την επικράτεια 500 περίπου Σχολικές Βιβλιοθήκες στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Ήταν χώροι κυρίως μελέτης και δανεισμού βιβλίων, ενώ ταυτόχρονα εξυπηρετούσαν και άλλες ανάγκες του σχολείου, όπως προβολές ταινιών κ. λ π. Υπήρχε η φιλοδοξία να γίνουν ένα κύτταρο μάθησης, οργανικά δεμένο με τη διδασκαλία των επιμέρους μαθημάτων, και πρωτίστως μέσα από αυτές να τονωθεί η φιλαναγνωσία των μελών της σχολικής κοινότητας, μαθητών και καθηγητών, και να αναχθεί το Βιβλίο σε ύψιστο πολιτιστικό αγαθό. Για να μη μιλήσουμε για τις νέες τεχνολογίες που είναι αυτονόητο ότι εφαρμόζονται σε μια σύγχρονη Βιβλιοθήκη και πρέπει να ενθαρρύνονται τα παιδιά να τις χρησιμοποιούν.
Στην πορεία, πριν από τρία περίπου χρόνια, προστέθηκαν άλλες 300 Σχολικές Βιβλιοθήκες, ανεβάζοντας σε 800 το συνολικό αριθμό. Υπεύθυνοι των Σχολικών Βιβλιοθηκών ορίστηκαν εκπαιδευτικοί που αποσπάστηκαν σε αυτές τις θέσεις, αφού έκαναν σχετική αίτηση και πέρασαν με επιτυχία τη διαδικασία επιλογής.
Και ερχόμαστε στο δια ταύτα. Τι συμβαίνει τώρα, εν έτει 2011, μεσούσης μιας πρωτοφανούς για τα ελληνικά μεταπολεμικά δεδομένα οικονομικής κρίσεως;
Το κράτος αποφασίζει να κλείσει τις Σχολικές Βιβλιοθήκες, ή, για να το πω πιο κομψά, να τις αφήσει ακέφαλες, χωρίς υπεύθυνο καθηγητή. Η δικαιολογία που προβάλλεται είναι ότι δεν υπάρχουν κονδύλια για να πληρώνονται οι αναπληρωτές, και επομένως κάθε εκπαιδευτικός πρέπει να επιστρέψει στη θέση του. Στο μεταξύ, αφήνει μετέωρους 800 καθηγητές που έδωσαν ψυχή σ? αυτό το θεσμό, που δαπάνησαν αμέτρητες ώρες να στήσουν τις Σχολικές Βιβλιοθήκες, να τις οργανώσουν, να προσελκύσουν τα παιδιά, και όλα αυτά χωρίς ούτε ένα ευρώ ως ειδικό επίδομα. Είναι γνωστό ότι οι Σχολικές Βιβλιοθήκες έμειναν «άπροικες», τα χρήματα που είχαν προβλεφθεί για τη λειτουργία τους εξανεμίστηκαν, και οι Σχολικές Βιβλιοθήκες λειτουργούσαν χάρη στο μεράκι κάποιων ανθρώπων και σε κάποιες χορηγίες ιδιωτών.
Μπορείτε να φανταστείτε εσείς μια Σχολική Βιβλιοθήκη να λειτουργεί χωρίς υπεύθυνο καθηγητή; Ποιος θα διαχειρίζεται το χώρο, ποιος θα κρατάει λογαριασμό για το τι μπαίνει και τι βγαίνει;
Αυτά είναι τα πρώτα, τα αυτονόητα. Για να μη μιλήσουμε για την ανανέωση και τον εμπλουτισμό του υλικού, τη σύνδεση της βιβλιοθήκης με τη διδασκαλία, την τόνωση της αγάπης για το βιβλίο που είναι κατά την ταπεινή μου γνώμη η απολύτως πρώτη προϋπόθεση για την άνοδο του πολιτιστικού επιπέδου ενός λαού.
Το κράτος έκρινε ότι οι Σχολικές Βιβλιοθήκες κοστίζουν υπερβολικά, και προτιμά να τις αφήσει να παρακμάσουν, να αραχνιάσουν, να λεηλατηθούν.
Κατά τα άλλα, ακούμε συνεχώς πομπώδεις προτάσεις για αναβάθμιση της Παιδείας και εκσυγχρονισμό της Εκπαίδευσης, για εισαγωγή των νέων τεχνολογιών στη διδακτική πρακτική, και άλλα μεγαλόστομα. Όλα αυτά, κατά τη γνώμη των ιθυνόντων του υπουργείου Παιδείας, δια βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, θα επιτευχθούν με Σχολικές Βιβλιοθήκες – φαντάσματα, χωρίς υπεύθυνους, με τον αυτόματο πιλότο.
Πολύ ωραία κρίση, πολύ ωραία λογική. Τη στιγμή που άλλα ευρωπαϊκά κράτη επενδύουν κυρίως στην Παιδεία τους, και μας αφήνουν πίσω, αιώνιους ουραγούς. Τη στιγμή που κοντεύουν να μας ξεπεράσουν άλλοι, που εμείς πολύ συχνά, μακάριοι, τους κοιτάζουμε αφ? υψηλού.
Όσοι παίρνουν τέτοιες αποφάσεις εις βάρος της ουσίας της Παιδείας, δηλαδή του ίδιου του μέλλοντος της χώρας, φέρουν ακέραια την ευθύνη, και θα πρέπει κάποια στιγμή να κληθούν να λογοδοτήσουν ενώπιον του ελληνικού λαού.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.