Αν ο στόχος, το ευκταίο, για τον γραπτό και ηλεκτρονικό τύπο είναι από τη συνεχή ενημέρωση, να επιτυγχάνεται προβληματισμός αλλά και η συμμετοχή του πολίτη στα κοινά, τότε με τα άρθρα και τα σχόλια για το… «Πάρκο Σοφοκλέους» η τοπική μας εφημερίδα κινητοποίησε αρκετούς άμεσα ή έμμεσα…
Αναδείχθηκαν θέματα σημαντικά και ποικίλα όπως: οι Νομαρχίες, τα 410.000 Ευρώ, η προστασία του περιβάλλοντος και του πολίτη, η διατήρηση και αξιοποίηση του πνεύμονα πρασίνου, ο τραγικός μας ποιητής, η τοποθεσία του τάφου του, οι προτεραιότητες, η μικρασιατική κληρονομιά, γειτονιές χωρίς… σύνορα, τα πανανθρώπινα μηνύματα των κλασσικών μας κτλ… κτλ …
Συμπολίτες μας από διαφορετική αφετηρία ο καθένας, αισθάνθηκαν την ανάγκη της συμμετοχής γράφοντας για να… κρίνουν, εγκρίνουν, επικρίνουν, προτείνουν, ενημερώσουν!
Αυτή είναι η πεμπτουσία της Δημοκρατίας < δήμος + κρατία (κράτος) > που γεννήθηκε στην Αθήνα!
Ο διάλογος, η πρόκληση και έκφραση ερωτημάτων κι ανησυχιών, η γνώση, η άποψη- όποια και αν είναι- καλό είναι ελεύθερα να εκτίθενται δημόσια, χωρίς ενδοιασμούς, χωρίς σκοπιμότητες και λαϊκισμούς.. .Αντίθετα η απουσία λόγου ή αντίλογου τρομάζει και απογοητεύει…!
Εξάλλου, η γνωστή ρήση του Βολταίρου (1694-1778): «Δεν συμφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα πεθάνω υπερασπιζόμενος το δικαίωμα σου να το λες…» ως καραμέλα βρίσκεται στο στόμα πολλών, την επικαλούνται στα δύσκολα, αλλά πόσοι την εφαρμόζουν στη πράξη; Η εφαρμογή απαιτεί παιδεία με την ευρεία έννοια, μεγαλείο ψυχής και θετική σκέψη.
Το θέμα φυσικά των άρθρων δεν ήταν ο μεγάλος τραγικός μας ποιητής!
Εμείς ελπίζουμε (η ελπίδα πεθαίνει τελευταία) ότι ο άλλος αρχαίος μας πρόγονος ο αρχιτέκτονας Καλλικράτης (5ος π.χ αι), να έχει σχεδιάσει ένα… πρωτοποριακά λειτουργικό αρχιτεκτόνημα για τη τοπική αυτοδιοίκηση και την αποκεντρωμένη διοίκηση ! Το οφείλει στη σύγχρονη ιστορία, αυτός που δίδαξε την αρμονία, το μέτρο, την υψηλή αισθητική, θαυμαστή και αξεπέραστη στους αιώνες!
Έχει καταφέρει όμως να ξεπεράσει τις σειρήνες της εξουσίας; τη περιρρέουσα νοσηρή ατμόσφαιρα της εποχής μας; Θα του επιτρέψει ο?άγριος κόσμος της ελληνικής πολιτικής.. (Τime) να χαράξει απερίσπαστος σταθερά το έργο του, μακριά, πολύ μακριά από συμβιβασμούς, πιέσεις τοπικών παραγόντων, εξαιρέσεις?;
Έχει υπολογίσει ότι η «ακανθώδης» δόμηση της νέας αρχιτεκτονικής για να μη καταρρεύσει οφείλει να ενισχυθεί με τα κατάλληλα, σύγχρονα και στέρεα υλικά; Οψόμεθα.!
Ας επανέλθω όμως στον… Σοφοκλή.! Ως πτυχιούχος λοιπόν, και του Ιστορικού, Αρχαιολογικού τμήματος της Φιλοσοφικής του Καποδιστριακού – ομολογώντας ότι είμαι εντελώς, εκτός του αρχικού θέματος- αλλά μέσα οπωσδήποτε στα ενδιαφέροντα μου, έχω αρχίσει να διαβάζω, να ερωτώ για τον ..τάφο του Σοφοκλή, τον ένα από τους τρεις μεγάλους τραγικούς ποιητές της Αθήνας της κλασσικής περιόδου. Ο λόγος; Οι πραγματικά σπουδαίες πληροφορίες (γιατί χωρίς παραπομπές;) και η ενημέρωση από συμπολίτες μας στην εφημερίδα και το διαδίκτυο. Δεν είναι καταπληκτικό;
Γνωρίζω καλά, ότι οι αρχαίες πηγές (γραπτές ή επιγραφικές) για τον Σοφοκλή (497\96-406 π.χ.) είναι πολλές, αλλά όμως οι περισσότερες βρίθουν από μυθοπλαστικά στοιχεία και αντιφάσεις.
Ανεκδοτικές επίσης φαίνονται οι πληροφορίες που αφορούν στον τρόπο με τον οποίο πέθανε, σε ηλικία 90 χρόνων
Μία μαρτυρία αναφέρει ότι πνίγηκε, καταπίνοντας ρώγα σταφυλιού? έτι ομφακίζουσαν. Άλλη, ότι κόπηκε η αναπνοή του καθώς διάβαζε ένα μέρος από τη τραγωδία Αντιγόνη. Τρίτη εκδοχή ότι πέθανε από υπερβολική χαρά μετά τη τελευταία νίκη του σε δραματικούς αγώνες.. . «ότε νικών εκηρύχθη, χαρά νικηθείς εξέλιπε..»
Όταν πέθανε το 406 π.χ. σύμφωνα με την αρχαία βιογραφία, ο Λύσανδρος πολιορκούσε την Αθήνα (Πελοποννησιακός πόλεμος), έτσι οι Αθηναίοι δεν μπορούσαν να βγουν από τα τείχη της πόλης να θάψουν το νεκρό τους στον οικογενειακό τάφο. (Ν. Παπαχατζή, Παυσανίου Ελλάδος ΠεριήγησιςΙ, σελ.302, σημ.1)
Ο τάφος της οικογένειας του βρισκόταν: «επί τη οδώ τη κατά την Δεκέλειαν φερούση προ του τείχους ια σταδίων».
Λέγεται, ότι παρουσιάστηκε ο Διόνυσος, δύο φορές στον ύπνο του Λύσανδρου και τον διάταξε να επιτρέψει την έξοδο της νεκρικής πομπής. Έτσι, έδωσε τελικά την άδεια για τη ταφή…
«Πυνθανόμενος παρά των φυγάδων, τις είη ο τελευτήσας, κήρυκα πέμψας, εδίδου θάπτειν τον άνδρα»
Στο τάφο του τοποθετήθηκε «Σειρήν ή Χάλκινη Κηληδών» με επίγραμμα το οποίο δεν είναι γνωστό.
Κατά τον Αργείο συγγραφέα του 2ου π.χ αιώνα Λόβωνα-ελάχιστα αξιόπιστο-το επίγραμμα στο τάφο του Σοφοκλή ήταν: Κρύπτω τώδε τάφω Σοφοκλή πρωτεία λαβόντα
Τη τραγική τέχνη, σχήμα το σεμνότατον.
Σαράντα χρόνια μετά το θάνατο του Σοφοκλή, ο ρήτορας Λυκούργος ανήγειρε χάλκινο άγαλμα στο θέατρο του Διονύσου προς τιμή του μεγάλου ποιητή.
Εύχομαι χρόνια πολλά σε όλους με υγεία, αγάπη και αντοχή.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.