? «ΑΝΟΙΞΗ κόρη μονάκριβη. ΑΝΟΙΞΗ
Μάρτης, Απρίλης, Μάης
Το σπέρμα?
Αναδυόμενη Αφροδίτη
?Ομορφιά μου.
ΑΝΟΙΞΗ/ Η νεραϊδοκόρη/
Με τις δροσιές/ και τις ευωδιές?/
Ερώτων και ιδανικών/
Αγοριών και κοριτσιών.
ΑΝΟΙΞΗ/
Η Μεθυστική εποχή?/
Των ποιητών/
Ο επαναστατικός ρομαντικός?/
Των φτωχών/
…Άνοιξη μυριοκαλή/
Που έχεις την ομορφιά της Υπατίας/
Σε περιεχόμενο και μορφή/
Κι αν τηνε δολοφόνησαν οι κακοί/
Εγώ/ Έρωτα- Άνοιξη/
Σ? αγαπώ πολύ/
Γιατί?»
Οι παραπάνω στίχοι, είναι μέρος της «άγουρης απόπειρα γραφής» κατά την αυτοκριτική της Ελευθερίας- από το ποίημα της «ΑΝΟΙΞΗ» ? «μέχρι να βρω?ξανά» μπροστά μου την ΑΝΟΙΞΗ/ στους δρόμους εκείνους?/ με τις δροσιές/ και τις ευωδιές/ των ερώτων και των ιδανικών/ των κοριτσιών και των αγοριών/ των αντρών και των γυναικών»?όπως έλεγε.
Πάμε παρακάτω.
«Οι ήρωες των μυθιστορημάτων
είναι πρόσωπα φανταστικά,
αλλ? ωστόσο πραγματικά»1
Άνοιξη, παρελθόντος χρόνου ..και η θυμησιά στο χέρι.
Κυριακή της ανάπαυσης, αλλά και της εξόρμησης, προς πάσα κατεύθυνση, για μια καινούργια αρχή, για μια καινούρια δημιουργική ζωή.
Ξυπνήσαμε σύναυγα, πρωί, πρωί δηλαδή, με την Ελευθερία να ετοιμάζει τον γυμνό «αντάρτη» Άρη που αντιστεκόταν παιχνιδιάρικα στο ντύσιμο και εγώ, να βρίσκομαι στην αυλή, χαζεύοντας την ανατολή του ήλιου, που μου φάνταζε, σαν βυζαντινός αυτοκράτορας Μέγας. (Ας πούμε, όπως: ο «Μέγας» Κωνσταντίνος, Φλάβιος ρωμαίος αυτοκράτορας, έτσι μου φάνταζε σήμερα κι ο ήλιος. Ως ένας ΜΕΓΑΣ- χωρίς εισαγωγική – ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ ΗΛΙΟΣ), σκορπώντας στον κόσμο όλο, την κοκκινοπορτοκαλί ηλιακάδα του, για να γίνει η ανοιξιάτική Κυριακή, «χαρά θεού»- κατά την ιδεαλιστή μεταφυσική αντίληψη- μα κυρίως «χαρά των ανθρώπων», γιατί ακριβώς:
«Η υλιστική αντίληψη της φύσης δεν είναι τίποτε άλλο παρά η απλή παραδοχή της φύσης, όπως μας παρουσιάζεται , χωρίς δηλαδή ξένη προσθήκη»2
«Έλα, πάμε. Αριστόνικε, ακούς; Τι έπαθες;»
«Δεν βλέπεις»
«Πω,πω,πω! Τι όμορφος που είναι ο ήλιος! Μπορείς Αριστόνικε να «κλέψεις»/το «κοκκινοπορτοκαλί χρυσάφι» από τον ουρανό/ για να το φορέσω μενταγιόν;»
«Αδύνατον. Τον ήλιο, όχι. Αν θες το φεγγάρι, πολύ ευχαρίστως»
«Δηλαδή, μπορείς για χάρη μου?»
«Να γίνω ακόμα και ?Γκαγκάριν?»
«?Έλα, πάμε ?αστροναύτη? μου. Ώρα είναι να φεύγουμε»
Ξεκινήσαμε, για το σπίτι του μπαρμπα- Ανέστη.
Στο δρόμο μας, η Ελευθερία κρατούσε τον δεκαπεντάμηνο Άρη στην αγκαλιά, και κυοφορούσε στα σπλάχνα της, τη Χρύσα μας.
Εγώ περπατούσα σιμά και πλαγίως, πίσω από το ζευγάρι μάνα ?γιος, και κρατούσα «τη συμμετοχή μας στο μεσημεριανό τραπέζι»- πλιμένια και πιροσκί-, κάνοντας διάφορες γκριμάτσες , στον Άρη.
Εκεί που βαδίζαμε, με γκριμάτσες δικές μου και γέλια από τον «αντάρτη» Άρη, το Λευθεριό κοντοστάθηκε και μου είπε:
«Θέλω να μου δώσεις ένα ηλιο-πορτοκαλί φιλί»
«Και που να το βρω, Λευθεριό μου, ένα τέτοιο φιλί;
Μόνο στα παραμύθια και στους αρχαίους μύθους μπορεί να βρει κανείς, αυτό το σπάνιο φιλί που μου ζητάς.
Και που να «τρέχω» τώρα Λευθεριό μου, αιώνες πίσω, να μπαίνω σε «χωράφια» παραμυθάδων, για να βρω το χρώμα-φιλί του Ήλιου και να σου το φέρω- φυσικά, δια στόματος- ώστε να ικανοποιήσω, τη επιθυμία σου;
Αν υπήρχε στη ζωή μας, ένα τέτοιο φιλί, ούτε λόγος.
Δεν υπάρχει όμως, γι? αυτό»
Ο δεκαπεντάμηνος Άρης, είχε ακουμπήσει το κεφαλάκι του- σαν «περιστέρι της ειρήνης»- πάνω στον ώμο, της προστάτιδας Ε-«ε»-λευθερίας μάνας του, και η εικόνα μητέρας-γιου, μου φάνταζε ζωγραφιά, ενός ζωγράφου, με σοσιαλιστικού ρεαλισμού αντίληψη των πραγμάτων, γιατί ακριβώς:
«Ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός βαθαίνει μέσα στην πραγματικότητα και εκφράζει όχι μόνο εκείνο που φαίνεται , αλλά και εκείνο που δε φαίνεται, αλλά που ωστόσο υπάρχει»3.
Γιατί: « Ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός, δεν αποκλείει τον επαναστατικό
ρομαντισμό»4.
(?) «Κι όμως, Αριστόνικε. Το «ηλιο-κοκκινοπορτοκαλί» φιλί, υπάρχει στη ζωή μας, και είναι?»
«Της φαντασίας μας»
«Όχι , βρε κουτέ. Είναι ?»
«Μήπως, κάτι παρόμοιο, με εκείνο το δικό σου: «Ο έρωτας ερωτεύεται, όταν οι ερωτευμένοι ερωτεύονται, τον ερωτευμένο έρωτα;» Που μου είχες πει, τότε, εκείνο το μελιστάλαχτο δειλινό, στον περίπατο μας; λέω, μήπως;»
«Κάτι τέτοιο»
«Δηλαδή;»
«Δηλαδή?Το «ηλιο-κοκκινοπορτοκαλί» φιλί, Αριστόνικε κι αν δεν μπορείς να μου το δώσεις, θα κλείσω το μάτι στον Ήλιο, να σκύψει να με φιλήσει»
«Θα αστειεύεσαι, βέβαια. Και εγώ, γιατί είμαι εδώ»
Στη μικρο-χρονική διάρκεια της αδιάσπαστης ένωσης, ο «αντάρτης» Άρης, που δεν τον είχε αφήσει η Ελευθερία από την αγκαλιά της, τραβούσε με τα δυο τρυφερά χεράκια του τα μαλλιά μου, και η φωνούλα του: «μπααα?μπα-μπα», δήλωνε τη «διαταγή» του «πτέραρχου» Χατζηχρήστου: «Ξεεκολλάται».

Σημείωση:
1.Ίλια Έρενμπουργκ: «Η ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΚΑΙ Η ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΤΗΣ»
2. Φρίντιχ Ένγκελς: «ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ»
3. Ζήσης Σκάρος: ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΕΘΝΟΣ» 7/5/1982
4. Μ. Ρόζενταλ- Π. Γιούντιν: «ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ»

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.