Με σεβασμό στη μνήμη της

Σε ηλικία 71 χρόνων στο Ναϊρόμπι έχασε τη μάχη με τον καρκίνο η Μαατάϊ Ουανγκάρι, η οποία τιμήθηκε με το Νόμπελ Ειρήνης (2004), για τη συμμετοχή της, στην ανάπτυξη, τη δημοκρατία, την παγκόσμια Ειρήνη.
Στη μνήμη της, αναδημοσιεύεται, άρθρο του 2008,αφιερωμένο τότε, στη παγκόσμια ημέρα της γυναίκας.
Βιολόγος, ακτιβίστρια, φεμινίστρια, με αγώνες για την ισονομία, τη χειραφέτηση των γυναικών, πολέμησε τις φυλετικές διακρίσεις, τη πολιτική διαφθορά στη πατρίδα της. Για τη δράση της αυτή, η πανέξυπνη Μαατάϊ, κυνηγήθηκε, φυλακίστηκε, χτυπήθηκε βίαια. Η μαχητική παρουσία της ήταν εμπόδιο, στα σχέδια καταστροφής και μετατροπής απέραντων εκτάσεων σε βοσκότοπους. Είχε τολμηρές απόψεις, εναντιώθηκε στο δικτατορικό καθεστώς και στον τότε πρόεδρο της χώρας της.
Αυτή τη δυναμική Γυναίκα είχαμε την μοναδική ευκαιρία να παρακολουθήσουμε στη διάλεξη που έδωσε στο Μέγαρο Μουσικής με θέμα: «Ηγεσία, ακτιβισμός, συνηγορία».

Η Ουανγκάρι Μαατάϊ γεννήθηκε στην Κένυα. Αφιέρωσε όλη τη ζωή της υπέρ των κατατρεγμένων, υπέρ της διάσωσης του περιβάλλοντος.
Επέστρεψε στη πατρίδα της για να αγωνιστεί, εγκαταλείποντας μια σπουδαία ακαδημαϊκή καριέρα στις ΗΠΑ.
Ίδρυσε το «Κίνημα της Πράσινης Ζώνης» ( Green Belt Movement), με σκοπό να συμβάλει στην απερήμωση της Αφρικής.   30.000.000 δένδρα φυτεύτηκαν από γυναίκες που πίστεψαν στις προθέσεις της και οργανώθηκαν στο Κίνημα.
Στόχος της ήταν, η σωτηρία του οικοσυστήματος, που θα είχε σαν αποτέλεσμα να βελτιωθεί το επίπεδο διαβίωσης των εξαθλιωμένων κατοίκων της Κένυας, να επανέλθει η ισορροπία στον κύκλο της ζωής, να μειωθεί η θνησιμότητα.
«Όλοι αποτελούμε κομμάτι του περιβάλλοντος» είπε στην ομιλία της. «Έχουμε τη δύναμη να το μεταμορφώσουμε για το καλό ή το κακό. Πρέπει να γίνει σωστή διαχείριση και κατανομή, στο νερό στο έδαφος, στα δάση και να συμμετέχουν όλοι στη υπεύθυνη διαδικασία»
Απαιτήσαμε, είπε, ένα πιο ελεύθερο, αντιπροσωπευτικό σύστημα, αγωνιστήκαμε 30 χρόνια για να αφυπνιστεί ο κόσμος, να καταλάβει ότι: όλοι οι πόλεμοι γίνονται για τους φυσικούς πόρους. Εμείς στείλαμε ένα μεγάλο μήνυμα για,
α) μείωση της κατανάλωσης
β) επαναχρησιμοποίηση
γ) ανακύκλωση.
Ο λαός όμως δυσκολεύεται να το αποδεχθεί, χρειάζεται αλλαγή τρόπου ζωής και προσωπική αντίσταση.
Κάθε άνθρωπος για να επιβιώσει έχει ανάγκη, από 10 τουλάχιστον δένδρα. Τα δένδρα είναι η ζωή.
Ξεκινήσαμε, συνέχισε, μια παγκόσμια εκστρατεία για την ενδυνάμωση ατόμων, χωρών, περιοχών, μια προσπάθεια να πεισθούν, για να φυτέψουν ένα δένδρο, που θα βελτιώσει το περιβάλλον, θα σώσει τον πλανήτη.
Να σταματήσει, επιτέλους, η αποψίλωση των δασών. Να κερδίσει ποιότητα η υποβαθμισμένη ζωή τους.
Η Ουανγκάρι Μαασάϊ διηγήθηκε με γλαφυρό ύφος: «Ένα δάσος έπιασε φωτιά. Όλα τα ζώα μεγάλα, μικρά απομακρύνθηκαν έντρομα, με απόγνωση. Δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα για τη σωτηρία. Μόνον ένας μικροσκοπικός μελισσοφάγος (κολιμπρί) πετάει στο διπλανό ρυάκι, παίρνει με το μικρό ράμφος του, λίγο νερό, μια σταγόνα ,τη ρίχνει στη μεγάλη φωτιά και το επαναλαμβάνει.
Τα άλλα ζώα προσπαθούν να το αποθαρρύνουν ( οι ελέφαντες με τις προβοσκίδες, τα μεγάλα πτηνά με τα ράμφη). Έλα μαζί μας, του λένε, πρέπει να εγκαταλείψεις, είναι μάταιο αυτό που επιχειρείς!! Και το κολιμπρί απάντησε..Εγώ κάνω αυτό που μπορώ να κάνω!! Προσπαθώ για το καλλίτερο..!»
Αν ο καθένας μας πραγματοποιούσε αυτά που πραγματικά μπορεί, είναι ικανός να κάνει, πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή στον πλανήτη μας….!

Υ.Γ. Το βιβλίο της «Η Αλύγιστη» είναι εξαιρετικό και επίκαιρο.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.