Ο Σεπτέμβρης είναι πάντα μήνας περισυλλογής, απολογισμού, ανασύνταξης, αλλά και επιστροφής στην πεζή, γκρίζα πραγματικότητα.
Το καλοκαίρι που έφυγε ήταν περίεργο, δεν μπορούσες με τίποτα, να το χαρείς, να το απολαύσεις. Τόσα τα γεγονότα, ανηλεής o ψυχικός βομβαρδισμός, χάθηκαν τα περιθώρια για χαλάρωση.
Ένας λαός στα πρόθυρα της κατάρρευσης, χωρίς πυξίδα, στη δίνη αυτής της πρωτόγνωρης ηθικής, πολιτισμικής, κοινωνικής και οικονομικής κρίσης., ενηλικιώνεται πολιτικά , αφυπνίζεται; αποκτά- επιτέλους- στοιχεία αυτοσυνειδησίας και αναζητά εναγώνια μορφές αντίδρασης και αγώνα. Δειλά, δειλά στο ξεκίνημα, πιο μαζικά στη πορεία, συμμετέχει, διεκδικεί σε διάφορα επίπεδα πλέον.
Πώς να ερμηνευθεί διαφορετικά η φετινή καλοκαιρινή έκρηξη συμμετοχής του κόσμου, σε πολιτιστικά δρώμενα του καλοκαιριού σε όλη την Ελλάδα; Εξαντλήθηκαν τα εισιτήρια, γέμισαν τα περισσότερα θέατρα και καταχειροκροτήθηκαν πολλές παραστάσεις. Γιατί;
Διότι όντως μας εξέπληξαν ευχάριστα, οι ποιοτικές καλλιτεχνικές προτάσεις. Πάρα πολλοί ήταν οι θεατές που επιβράβευσαν τις πετυχημένες εκδηλώσεις. Οι περισσότεροι ενδεχομένως ένιωθαν την ανάγκη να αναζητήσουν ένα ασφαλές καταφύγιο στη Τέχνη, ένα λιμάνι στις αβάσταχτες δυσκολίες. Ένιωθαν ανακούφιση να βρίσκονται, έστω για λίγες ώρες, μαζί με άλλους, να μην είναι μόνοι, εκτεθειμένοι σε κάθε είδους πληροφόρηση ή παραπληροφόρηση από τα Μ.Μ.Ε.
Η υψηλού επιπέδου Τέχνη, είναι ικανή να μετατρέψει την απαισιοδοξία ή την οργή, σε πηγή Δημιουργίας, ουσιαστική έμπνευση Ζωής και Δράσης. Είναι μία μορφή αυτοπροστασίας, αυτοάμυνας.
Σε δύσκολες στιγμές, δεν αποζητάς τη μοναξιά, αλλά τη συντροφικότητα. « Μπορεί να είναι ένας άσχημος , αισχρός και φριχτός κόσμος, αλλά είναι κι ένας βαθιά ανθρώπινος κόσμος».
Αυλαία λοιπόν σε ένα ακόμα καλοκαίρι..! Στον απόηχο, ας θυμηθούμε κάποιες καλλιτεχνικές στιγμές, που ίσως μείνουν ανεξίτηλες, ζωντανές στη μνήμη.
Την αίγλη αλλοτινών Επιδαυρίων έζησε το μοναδικό αρχαίο αργολικό θέατρο με την αριστουργηματική παράσταση (παραγωγή Old Vic) «Ριχάρδος Γ» του Σαίξπηρ(1564-1616), και τη προσέλευση του κόσμου να σπάει κάθε ρεκόρ.
Ο Ριχάρδος Γ είναι έργο του 1591. Αυτός ο δύσμορφος και σωματικά αδύναμος, σκοτεινός βασιλιάς, είναι πάντα επίκαιρος. Θα μπορούσε σήμερα, αν ζούσε, να είναι ένας στυγνός δικτάτορας. «Είναι ένας απίστευτος χαρακτήρας που κάνει πράξη τους στόχους του και τις διακηρύξεις του και καθώς ικανοποιείται από το αποτέλεσμα, θέτει συνεχώς τον πήχη πιο ψηλά. Είναι μία μεγάλη πρόκληση, ένας ρόλος απαιτητικός, σωματικά και ψυχικά, που προϋποθέτει γλωσσική ικανότητα και ολοκληρωτική αφοσίωση. Γι αυτό σταμάτησα το ποτό, το κάπνισμα, τα πάντα»: δήλωσε ο σπουδαίος πρωταγωνιστής, ο βραβευμένος με Όσκαρ για την ταινία American Beauty, δημοφιλής αμερικανός ηθοποιός Κέβιν Σπέισι.
Ο πολυβραβευμένος επίσης, στο θέατρο και το σινεμά σκηνοθέτης της παράστασης Σαμ Μέντες, δώδεκα χρόνια ύστερα από το Όσκαρ σκηνοθεσίας για την ίδια ταινία, στη προσωπικότητα του φίλου του Κέβιν Σπέισυ, ανακάλυψε τον ιδανικό ερμηνευτή, με την εξαιρετική τεχνική, γεννημένο για να παίξει τον Ριχάρδο. Το αποτέλεσμα κρίθηκε από την αναγνώριση, την αποθέωση της πετυχημένης προσπάθειας, όπου παρουσιάστηκε.
Η ανταπόκριση του κοινού ήταν πράγματι συγκλονιστική, ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Για τρεις ολόκληρες ώρες καθηλωμένο προσπαθούσε να μη χάσει τίποτα από την κίνηση, την έκφραση όλων των σπουδαίων ερμηνευτών, τον δωρικό ήχο, ούτε μία λέξη, ούτε οξεία!! δεν πήγαινε χαμένη. Το αρχαίο θέατρο του 4ου π.χ. αι., με την περίφημη ακουστική, έργο απόλυτης αρμονίας και τελειότητας, αξεπέραστο μέσα στους αιώνες, συνεισέφερε στο αποτέλεσμα του σαιξπηρικού έργου…Πραγματικά, ανεπανάληπτη εμπειρία, χαραγμένη στη μνήμη.
Μετά τον θρίαμβο του Σαμ Μέντες και του Κέβιν Σπέισι με τον « Ριχάρδο Γ», το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, υποδέχθηκε κάτι γνώριμό του-γι αυτό δημιουργήθηκε άλλωστε- την τραγωδία « Ηρακλής Μαινόμενος», ένα από τα λιγότερο παιγμένα έργα του Ευριπίδη. Εξαιρετική η παράσταση του Εθνικού Θεάτρου. Σκηνοθέτης ο Μ. Μαρμαρινός με ηθοποιούς τη Κ. Καραμπέτη, τον Μ.Χατζησάββα, κ.α, σε μια σύγχρονη ανάγνωση του έργου, με μεγάλο ενδιαφέρον, πολύ θετικές κριτικές και ένα ενθουσιώδες κοινό να χαρίζει το παρατεταμένο του χειροκρότημα σε όλο τον θίασο.
«Ο Ηρακλής μοιάζει να έρχεται από την τελευταία ελληνική γενιά-πριν! Αρκετά πριν από σήμερα- που πίστευε και αγωνιζόταν για Ιδέες .Για να προδοθεί τελικά από φίλους και από εχθρούς.» έγραψε ο Μ. Μαρμαρινός.
Στο κατάμεστο Ηρώδειο, για άλλη μία φορά μαγεύτηκε το φιλόμουσο κοινό από την μουσική του Τζουζέπε Βέρντι στη γνωστή Όπερα «Ναμπούκο», από την Εθνική Λυρική Σκηνή,με σκηνοθέτη τον Βασ. Νικολαΐδη. Πρώτη παρουσίαση στη Σκάλα του Μιλάνου το 1842.
Ήταν μία αξιοπρεπής παράσταση με έλληνες κυρίως συντελεστές. Χειροκροτήθηκαν όλοι θερμά.
Για άλλη μία φορά η αγαπημένη στο ελληνικό κοινό, παρτενέρ κάποτε του Νουρέγιεφ, η διάσημη Γαλλίδα χορεύτρια Συλβί Γκιλλέμ, χόρεψε και εντυπωσίασε το γεμάτο μέχρι και τα… βραχάκια, Ηρώδειο.6000 Μίλια Μακριά., μία ιδιοφυΐα στο δύσκολο χώρο του κλασσικού χορού, δεν δίστασε αψηφώντας τις συμβάσεις, να κάνει στροφή στο σύγχρονο. Αυτή η παράσταση θεωρήθηκε από τις καλλίτερες του φετινού καλοκαιριού.
Υπέροχα και τα δύο αφιερώματα στον Νίκο Γκάτσο.
Ευρηματική, ευαίσθητη, πολύ αέρινα παρουσιασμένη η θεατρική και μουσική παράσταση: Ο γνωστός μας άγνωστος Κύριος Γκάτσος, στο Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου, σε σκηνοθεσία και επιμέλεια από τη Μάνια Παπαδημητρίου και κείμενα από την Αγαθή Δημητρούκα, που γνώριζε τόσο καλά τον ποιητή της Αμοργού, Νίκο Γκάτσο.
Πολλά αποσπάσματα από το βιβλίο της, «Πουλάμε τη ζωή, χρεώνουμε το θάνατο» δεμένα αρμονικά με τις υπέροχες μουσικές και τη ποίηση του Γκάτσου, δημιούργησαν μία ονειρική βραδιά και όσοι «πιστοί» βρέθηκαν εκεί, χαμογελούσαν νοσταλγικά, βλέποντας νοερά τον Μάνο Χατζιδάκι και τον Νίκο Γκάτσο, να κάθονται στου Ζόναρς να πίνουν τον καφέ τους και να μιλούν για ποίηση, μουσική, για τη ζωή. Τότε.
Κατάμεστο το Ηρώδειο, ούτε καρφίτσα δεν έπεφτε στην συναυλία Νίκος Γκάτσος –100 χρόνια από τη γέννηση του, με τη Μαρία Φαραντούρη τον Αλκίνοο Ιωαννίδη, τον Βασίλη Γισδάκη, την Ντόρα Μπακοπούλου, στο πιάνο. Αγαπημένες, χιλιοτραγουδισμένες μελωδίες του Μίκη, του Μάνου ,του Ξαρχάκου,(Ματωμένος γάμος- Αν θυμηθείς τ›
όνειρό μου- Μάνα μου Ελλάς.) από Καλλιτέχνες αυθεντικούς (μακριά από το δήθεν. το ευκαιριακό..), σκέτο βάλσαμο, στις ταραγμένες μας ψυχές, όλο το Ηρώδειο μια απέραντη χορωδία.!
Πώς να μην προσθέσουμε, με πολλούς επαίνους, μία δική μας, εδώ στη Ν. Ερυθραία, θεατρική παράσταση;
Ακόμα μία φορά το Λαϊκό Θέατρο της Ν. Ερυθραίας, μας γέμισε ενθουσιασμό, αλλά και περηφάνια.
Η κωμωδία Εκκλησιάζουσες του Αριστοφάνη, με την εμπνευσμένη διδασκαλία του αφοσιωμένου θεατράνθρωπου Νίκου Μπουσδούκου, του Θεάτρου Τέχνης και δικούς μας γνήσιους καλλιτέχνες, με ψυχή και μεράκι, αριστοτέχνες και όχι ερασιτέχνες, μας θύμισαν ξανά τα θαυμαστά αποτελέσματα της συλλογικότητας,.! Μπράβο..
Με αυτές, αλλά και άλλες καλές παραστάσεις ,κύλησε αυτό το παράξενο για όλους μας καλοκαίρι.
Ας αρχίσει όμως από τώρα η ενημέρωση, για τις καλλιτεχνικές εκδηλώσεις του χειμώνα.
Να ξεχωρίσουμε, τις ποιοτικές, από τις ευκαιριακές. Τις αυθεντικές, από τις δήθεν. Τις αληθινές από τις ψεύτικες.
Δεν είναι πάντα εύκολη η επιλογή.
Ας πλαισιώσουμε και ας επιβραβεύσουμε τους καλλιτέχνες εκείνους, που τολμούν σε αυτή την δύσκολη και για τη Τέχνη εποχή, να δίνουν αταλάντευτα τον αγώνα τους. Η συμμετοχή μας είναι πολύτιμη.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.