Ήμουν μια κουκκίδα στο ανθρώπινο ποτάμι της Κυριακής στο Σύνταγμα. Άκουσα για τις λαϊκές συνελεύσεις, είδα νέους που άφησαν τις καφετέριες και συναντήθηκαν με  τους άλλους νέους της γενιάς τους. Άκουσα  την κόρη μου, που δεν είχε ξανακατεβεί σε διαδήλωση ποτέ, ότι ένιωσε την ανάγκη να συμπαρασταθεί στους άνεργους  συνομήλικούς της, που το είχαν ανάγκη και ότι η εμπειρία αυτή της άρεσε  και ξανακατέβηκε με τους φίλους της. Είδα οικογένειες με τα μικρά παιδιά και τα καροτσάκια ακόμη να συρρέουν  στον κοινό προορισμό και άκουσα γονείς να λένε χαμογελώντας στα νήπια που κρατούσαν από το χέρι πόσο καλοί αγωνιστές είναι που άντεξαν όρθια με τις ώρες να παρακολουθούν κάτι που καλά καλά δεν καταλάβαιναν και ας είχαν προσπαθήσει να τους το εξηγήσουν οι «μεγάλοι». Αλλά και αυτοί οι «μεγάλοι», εχθές ακόμη   αποφάσισαν να  κάνουν το πρώτο βήμα και να σηκωθούν όρθιοι και να διαβούν το κατώφλι του σπιτιού τους και τώρα αναζητούν  το στίγμα τους.
Είναι η στιγμή, που αποφάσισαν πώς αυτή η ζωή  οδήγησε σε αδιέξοδο και  ότι η παθητικότητα τους τραβάει στον βυθό. Είναι η στιγμή  που αποφάσισαν ότι υπάρχει ο δρόμος της δικής τους επιλογής  για το αύριο. Επιλέγουν να είναι ενεργοί, επιλέγουν να πάρουν τα πράγματα στα χέρια τους, αφού έχουν πεισθεί ότι  οι κυβερνώντες δεν είναι οι αυθεντίες που θα μας σώσουν, το αντίθετο μάλιστα, μας έχουν φέρει στο μη περαιτέρω. Αναπτύσσουν  την συλλογικότητα, τον διάλογο, τον σεβασμό στην διαφορετική γνώμη, το ενδιαφέρον  για ενημέρωση. Στο ενδιαφέρον τους προστρέχουν οι επιστήμονες οικονομολόγοι και άλλοι άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών και σπεύδουν να αναβαπτισθούν  στην κολυμπήθρα της νεοπολίτευσης, αποτίοντας φόρο τιμής στο καινούργιο που γεννιέται.
Είναι απίστευτο ότι, την ίδια στιγμή που μπροστά στο «Ελληνικό», όπως τους βολεύει να το αποκαλούν, πρόβλημα, οι παγκοσμίως ιθύνοντες μοιάζουν να κυνηγούν την ουρά τους, εδώ στις πλατείες γεννιέται μια νέα ελπίδα, που πασχίζει να μορφοποιηθεί και  να συγκεκριμενοποιήσει τα εργαλεία που θα την οδηγήσουν στην υλοποίηση των στόχων της. Η δύναμη, η ορμή, το πάθος και η επιλογή να αλλάξουν όλα είναι εδώ. Είναι θέμα χρόνου, αφού το έδαφος δεν είναι πλέον άγονο, να εμφανισθούν και οι προσωπικότητες αυτές που θα προσπαθήσουν να επωμισθούν την εμπιστοσύνη με την οποία η κοινωνία θα τους περιβάλλει και να προχωρήσουν την χώρα μας ένα βήμα παρακάτω.
Το πιο όμορφο απ? όλα όμως είναι ότι μέσα από αυτήν την διαδρομή μαζί με την ελπίδα γεννιέται και ο νέος Έλληνας, ο μέχρι εχθές κακομαθημένος και απαξιωμένος, εγώ θα έλεγα πιο πολύ θολωμένος από την καταναλωτική πλημμυρίδα  και αποπροσανατολισμένος από το «λάιφ στάιλ», που τα ΜΜΕ τον τάϊζαν χρόνια. Στο ταχύρρυθμο λοιπόν σχολείο της καπιταλιστικής κρίσης, αναγκάστηκε από τα πράγματα να δει καθαρά και όταν οι αντοχές του εξαντλήθηκαν βγήκε να διαμαρτυρηθεί και τότε, μέσα στις πλατείες μαζί με τους χιλιάδες ανθρώπους της κοινωνίας που διαμαρτύρεται, συνάντησε τον καινούργιο του εαυτό και επαναπροσδιορίζει  έκτοτε τους νέους δρόμους, τους νέους τρόπους και τους νέους ανθρώπους με τους οποίους θα  ταξιδέψει προς την έξοδο από τον εφιάλτη  και το δικαίωμα να ονειρεύεται ένα καλύτερο και δικαιότερο αύριο.
Το ταξίδι θα είναι σκληρό, ας μη γελιόμαστε, αλλά δεν είμαστε μόνοι, είμαστε πολλοί και κάθε μέρα περισσότεροι, και η μόνη απάντηση στα αδιέξοδα που μας βάζουν  και στην θηλιά που μας σφίγγουν είναι η υπερήφανη και αταλάντευτη απάντηση του ελεύθερου πολιορκημένου πολίτη «ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ».

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.