Ένα δείγμα των κοινωνικών, πολιτιστικών & εκπαιδευτικών ιεραρχήσεων της τοπικής κοινωνίας 

του Πέτρου Γιάννου 

247-gymnastirio_1dim.jpgΑπό το 1931, έτος κατασκευής του έως σήμερα στο χώρο του σχολείου για εκπαιδευτικές ανάγκες έχουν προστεθεί νέες αίθουσες, το αμφιθέατρο, αλλά και η αίθουσα του «κλειστού γυμναστηρίου», ενώ στον ίδιο χώρο έχει ανεγερθεί το 1ο Νηπιαγωγείο. Το κτιριακό πρόβλημα ενός σχολείου μπορεί να διερευνηθεί καλύτερα όταν το δούμε διαχρονικά και σε συνάρτηση με τις οικονομικές δυνατότητες τις κοινωνικοπολιτιστικές και εκπαιδευτικές ιεραρχήσεις της τοπικής κοινωνίας και τις εκπαιδευτικές επιλογές της κεντρικής εξουσίας.

Έτσι το 1ο Δημοτικό της Ν. Ερυθραίας αποτελεί ένα από τα πολλά σχολεία, που κατασκευάστηκαν στο πλαίσιο του προγράμματος σχολικής αρχιτεκτονικής της δεύτερης κυβέρνησης Βενιζέλου ( 1928 1932 ).  Το πρόγραμμα αυτό επέτρεψε την κατασκευή ενός συνόλου μοντέρνων έργων, μέσω των οποίων εκφράστηκαν τα ιδεώδη και οι επιθυμίες ένταξης σε ένα ευρωπαϊκό πολιτισμικό πλαίσιο μερικών από τους πιο νέους και ικανούς έλληνες αρχιτέκτονες, οι οποίοι ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 20 είχαν εγκαινιάσει την αναζήτηση νέων εκφραστικών και σχεδιαστικών μέσων. Οι συγκυρίες όμως θέλουν η αναζήτηση ταυτότητας της νεότερης αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα, να συμπίπτει με την ανάγκη ανανέωσης των παιδαγωγικών αντιλήψεων και τη μεγάλη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση αυτής της περιόδου, που εκτός των άλλων προσπαθεί να εισαγάγει νέες παιδαγωγικές αντιλήψεις.  Οι τελευταίες  επιζητούν την ανάπτυξη της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, τη μείωση του αριθμού των διδασκόντων, μία πιο προσωπική σχέση μαθητών δασκάλων και ένα πιο υγιεινό σχολικό περιβάλλον. Τα δύο αυτά στοιχεία σε συνδυασμό φυσικά με μια κυβέρνηση με ισχυρή πολιτική βούληση  είχαν ως αποτέλεσμα την ανέγερση την περίοδο αυτή περισσοτέρων των 1.500 σχολείων δημοτικών και γυμνασίων ( Στοιχεία για τη νεώτερη Ελληνική Αρχιτεκτονική. Πάτροκλος Καραντινός.   Ανδρέας Γιακουμακάτος από τις  Εκδόσεις Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης).
Οι προσθήκες που έχουν γίνει στο κτίριο του 1ου Δημοτικού εντάσσονται σε ένα διαφορετικό πλαίσιο. Αυτό που ορίζεται από  την υποχρηματοδότηση της παιδείας από την κεντρική εξουσία, την πολεοδομική αυθαιρεσία και βέβαια από τις μειωμένες οικονομικές δυνατότητες της τοπικής κοινωνίας.
Παρ όλα αυτά όμως πόροι για να γίνουν οι προσθήκες και να καλυφθούν οι ανάγκες του μαθητικού πληθυσμού της πόλης μας βρέθηκαν. Γιατί όμως έγιναν με αυτό τον τρόπο;
Εάν η αυθαιρεσία και οι κακοτεχνίες ( το σχολικό κτίριο παραμένει ανέπαφο για 8 δεκαετίες, ενώ το γυμναστήριο, προσθήκη, κρίνεται επικίνδυνο  σε λιγότερο από 3 δεκαετίες ), είναι δύο στοιχεία που χαρακτηρίζουν τις παραπάνω κατασκευές, δείγματα μιας κοινωνίας του « άρπα κόλα », η απουσία σεβασμού σε ένα  ιστορικής σημασίας κτίριο είναι δείγμα μιας κοινωνίας που γυρνά την πλάτη στην ιστορία της. Γιατί το κτίριο του 1ου Δημοτικού είναι ίσως ο μοναδικός πλέον δομημένος χώρος, που διαμορφώνει μια αμοιβαία ζωτική σχέση με τους κατοίκους της πόλης, στο βαθμό που η ιστορία του αποτελεί κομμάτι της ιστορίας πολλών κατοίκων της. Μια ιστορία που την « ξυπνά » ακόμη και η « μυρωδιά » του χώρου, κάθε φορά που θα το επισκεφτούμε είτε πλέον ως γονείς είτε ως παππούδες και γιαγιάδες.
Άραγε τα στοιχεία αυτά μαζί δεν σκιαγραφούν τις προτεραιότητες αλλά και τις κοινωνικοπολιτιστικές και εκπαιδευτικές ιεραρχήσεις  της τοπικής μας κοινωνίας ;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.