gounari_maritsa

Σκοπός της παρουσίας μας σ’  αυτόν τον ιερό χώρο είναι να πούμε το τελευταίο αντίο και να συνοδεύσουμε στην τελευταία της κατοικία την αδελφή, συγγενή, φίλη, γειτονοπούλα, συμπολίτισσα και αγαπητό μέλος του Κ.Α.Π.Η. – Μαρίτσα Γούναρη.
Μεγαλώνοντας στην ίδια γειτονιά με την οικογένεια της και τις αδελφές της, για όλους μας ήταν η Μαρίτσα.
Η γειτόνισσα μου Μαρίτσα διακρινόταν για τους χαμηλούς τόνους της, την ηθική της, την αξιοπρέπεια της, την κοινωνική της παρουσία, την ευγένεια της, την οποία σπάνια συναντάμε σε τόσο υψηλό επίπεδο και πάνω απ όλα ήταν Κυρία και άνθρωπος.
Οι τρεις αδελφές, η Μαρίτσα, η Αργυρώ και η Βέρα ήταν πάντα αγαπημένες και υπήρξαν ενωμένες τόσο στις χαρές όσο και στον πόνο.
Συμπαραστάθηκες Μαρίτσα μαζί με όλη την οικογένεια στην αδελφή σου Βέρα και πόνεσες μαζί της όταν έφυγε ο σύντροφος της ζωής της και πατέρας των παιδιών τους ο Χριστόφορος.
Σαν μεγαλύτερη αδελφή φρόντισες με οποιονδήποτε τρόπο τις μικρότερες αδελφές σου.
Από κοριτσάκι 15 ετών έμαθες την ραπτική. Ήσουν συνεπής, τέλεια στη δουλειά σου και την αγαπούσες.
Έραβες την Πέμπτη το βράδυ 23/4 έως αργά ενώ την Παρασκευή το πρωί θα πήγαινες στην τετραήμερη εκδρομή με τα Κ.Α.Π.Η., την οποία τόσο πολύ επιθυμούσες. Σ’  αυτή λοιπόν την εκδρομή συνέβη το μοιραίο. Άλλαι όμως αι βουλαί των ανθρώπων και άλλαι του Κυρίου. Ίσως Εκείνος που γνωρίζει πότε θα φύγει ο κάθε ένας από εμάς από αυτή την ζωή, έκρινε ότι ήλθε η ώρα να συναντηθείς με τον Χριστόφορο, την Άννα, τους γονείς σου, με τις φίλες σου Κατίνα και Θοδώρα, με τις οποίες ήσαστε αγαπημένες και αχώριστες από παιδάκια. Έφυγες χωρίς να κουραστείς και χωρίς να κουράσεις. Η Αργυρώ, η Βέρα, ο Γιάννης και τα αγαπημένα σου ανίψια πονούν για τον απρόσμενο χαμό σου. Σαν γειτόνισσα και εκπρόσωπος των μελών του Κ.Α.Π.Η. εκφράζω την θλίψη όλων μας και μεταφέρω τα ειλικρινή συλλυπητήρια μας στην οικογένεια σου.
Ταπεινά ζητώ από την ψυχούλα σου να με συγχωρήσει γιατί δεν ήμουν στην εκδρομή, ούτως ώστε να βρίσκομαι κοντά σου και να σε συνοδεύσω με το ασθενοφόρο ή εάν αυτό δεν ήταν δυνατό να έρθω στο Νοσοκομείο της Λαμίας με ένα ταξί. Θα περίμενα ακόμη και στα σκαλοπάτια του Νοσοκομείου έως ότου έλθουν οι αδελφές σου, ενώ εσύ βρισκόσουν στην Εντατική. Για μένα αυτή η εκδρομή θα είχε τελειώσει στη Λαμία.
Είθε να σε συνοδεύσουν οι αρετές σου, η αγάπη όλων μας και να έχεις ένα ήρεμο και καλό ταξίδι. Να είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει.

Ελισάβετ Χατζηαντωνάκη
Εκπρόσωπος των μελών
μέλος του Δ.Σ. του Κ.Α.Π.Η.

*****************************************************

«Για μία ακόμη φορά οι πολιτικοί της Νέας Ερυθραίας, ανεξαρτήτως κόμματος, απέδειξαν ότι πάνω απ’ όλα είναι πολιτικοί και όχι άνθρωποι!»

Ανοίγοντας την εφημερίδα την περασμένη Παρασκευή στη πρώτη σελίδα ξεκίνησα να διαβάζω το άρθρο «Με αφορμή» της Κυρίας Μουστάκη με τίτλο «Σεβασμός στη μνήμη της». Φτάνοντας στο τέλος της πρώτης στήλης συνειδητοποίησα ότι αυτό το άρθρο μίλαγε για την περιπέτεια υγείας και θάνατο της θείας μου, της Μαρίτσας, αδελφή της μητέρας μου, που συνέβη στη εκδρομή που οργάνωσε το ΚΑΠΗ την προπερασμένη Παρασκευή.
Για όσους βέβαια που δεν γνωρίζετε, γιατί αν θυμάμαι καλά, το πλήρης όνομα της θείας μου προς σεβασμό στη μνήμη της, δεν αναφέρθηκε ποτέ στο άρθρο. Μαρία Γούναρη λεγόταν η θεία μου και ήταν απ της καλύτερες μοδίστρες της Νέας Ερυθραίας. Μεγάλωσε στη Νέα Ερυθραία από πρόσφυγες γονείς από την Μικρά Ασία. Έζησε όλα της τα χρόνια στη Νέα Ερυθραία και δούλευε από 15 χρονών σαν μοδίστρα μέχρι την ημέρα που πέθανε.
Δυσκολεύτηκα να ταυτιστώ στην ιστορία όπως ήταν γραμμένη διότι απ΄ ότι φαίνεται η κυρία Έφη, η πρόεδρος του ΚΑΠΗ, που την διηγήθηκε, από την συγκίνηση και ταραχή της μπέρδεψε λίγο τα γεγονότα. Γι αυτό θεώρησα υποχρέωση μου να ενημερώσω τους φίλους της θείας μου και συμπολίτες μου τι ακριβώς της συνέβη παρόλο τον πόνο μας για τον χαμό της, εφόσον θεωρήθηκε αναγκαίο να δημοσιευτεί η περιπέτεια της θείας μου. Τουλάχιστον τα γεγονότα όπως τα ξέρει η οικογένεια της Μαρίτσας.
Το τι ακριβώς έγινε σε αυτό το πούλμαν με τους σαράντα πέντε εκδρομείς, αυτό το ξέρουν μόνο αυτά τα σαράντα πέντε άτομα. Αυτό όμως που μπορώ να σας πω είναι, τα γεγονότα όπως μας είπαν τουλάχιστον τρία άτομα που ήταν μαζί με την θεία μου.
Η Μαρίτσα άρχισε να μην αισθάνεται καλά από τα Καμένα Βούρλα απ ότι μας είπαν και κάποια στιγμή ξάπλωσε στο πίσω κάθισμα του πούλμαν. Μετά από τουλάχιστον μία ώρα διαδρομής που έφτασε το πούλμαν στη Στυλίδα αποφασίστηκε ότι η θεία μου έπρεπε να πάει στο Κέντρο Υγείας. Από εκεί ο γιατρός που την εξέτασε ενημέρωσε ότι πρέπει να πάει στο νοσοκομείο της Λαμίας με ασθενοφόρο γιατί ήταν «βαρύ περιστατικό» και θα έμπαινε στην εντατική, όπως ακριβώς είπε και η κυρία Έφη. Οπότε την έβαλαν στο ασθενοφόρο με τον γιατρό του Κέντρου Υγείας για το νοσοκομείο της Λαμίας και το πούλμαν συνέχισε την εκδρομή του.
Κάπου εδώ ενημερώθηκε η μητέρα μου στο σπίτι της γιατί όπως ξέρετε η Μαρίτσα είχε δύο αδελφές, συνταξιούχοι και οι δύο. Αμέσως η μητέρα μου με ενημέρωσε για την θεία μου και πήγα σπίτι της για να δω τι συμβαίνει. Το μόνο που ήξερε η μητέρα μου ήταν ότι μάλλον είχε πάθει έμφραγμα και την είχαν πάει στο νοσοκομείο της Λαμίας. Θα την ενημέρωνε η κυρία Έφη σε μισή ώρα που θα μίλαγε με τους γιατρούς. Ζήτησε η μητέρα μου το τηλέφωνο του νοσοκομείου αλλά για κάποιο λόγο η κυρία Έφη επέμενε ότι θα την έπαιρνε τηλέφωνο εκείνη σε μισή ώρα. Όπως καταλαβαίνετε δεν μπορούσαμε να περιμένουμε μισή ώρα για να μάθουμε τι γινόταν. Έτσι πήρα τηλέφωνο το 11888 και έμαθα το τηλέφωνο του νοσοκομείου και ψάχνοντας έμαθα ακριβώς τι είχε πάθει η θεία μου και που ακριβώς βρισκόταν.
Αμέσως πήρα τηλέφωνο μία κυρία που ταξίδευε στο πούλμαν για να ρωτήσω αν είχε τα πράγματα της η Μαρίτσα μαζί της γιατί θα χρειαζόταν κάποιο νυχτικό υποθέσαμε. Κατά την διάρκεια της συνομιλίας μου με αυτήν την κυρία, μου τηλεφώνησε και η κυρία Έφη. Κλείνοντας το τηλέφωνο αμέσως επικοινωνώ με την κυρία Έφη όπου ήθελε να με ενημερώσει για την κατάσταση της Μαρίτσας. Της είπα ότι μίλησα με το νοσοκομείο και ότι με είχαν ενημερώσει και θα ήθελα να μάθω αν είχε τα πράγματα της μαζί της. Μου εξήγησε τι είχε και τι δεν είχε μαζί της η Μαρίτσα και εκεί πάνω την ρώτησα απλά αν ήταν κανένας μαζί της και μου είπε ότι της είπε ο γιατρός ότι δεν επιτρεπόταν στην εντατική να είναι κανένας μαζί της καέτσι έφυγαν. Το αναφέρω αυτό γιατί η κυρία Έφη μάλλον μπερδεύτηκε και δεν ήξερε με ποιόν μίλαγε εκείνη την ημέρα γιατί ανέφερε ότι μίλαγε με την μητέρα μου και ότι της μίλησε επιθετικά. Λοιπόν κυρία Έφη, με μένα μιλάγατε και ουδέποτε σας μίλησα επιθετικά και μάλιστα αν θυμόσαστε καλά σας είπα και ευχαριστώ για όλα όσα κάνατε για την θεία μου.
Όσο για την οικογένεια της όπως είπατε, φθάσαμε στο νοσοκομείο σε δυόμισι ώρες και περιμέναμε μέχρι το απόγευμα για το επισκεπτήριο και όταν τελείωσε οι μισοί έφυγαν για Αθήνα και οι άλλοι μισοί σ΄ ένα κοντινό χωριό στη Λαμία για να είναι κοντά. Και την επόμενη, ήμασταν πάλι εκεί για το πρώτο επισκεπτήριο και για το τελευταίο ώστε να μην είναι μόνη της και ένα ποτήρι νερό να είστε σίγουρη ότι της το προσφέραμε.
Επίσης δεν νομίζω ότι σας ζητήσαμε ευθύνες για ότι συνέβη στη θεία μου. Το αν λέχθηκαν πολλά αυτό αφορά τον κόσμο οποίος συζητάει και έχει γνώμη. Το τι πιστεύει ο καθένας δυστυχώς δεν μπορούμε να ελέγξουμε. Αυτό που θεωρώ απαράδεχτο είναι ότι κανένας δεν σεβάστηκε τον πόνο της οικογένειας μου που μέσα σε οχτώ μήνες έχει χάσει τρία άτομα και αντί το άρθρο της κυρίας Μουστάκη να μιλάει αποκλειστικά για μία από της παλιές γυναίκες της Νέας Ερυθραίας που χάθηκε και την ζωή της, έγινε ένα άρθρο απολογίας δικιάς σας για τις αποφάσεις που πήρατε σ’  αυτή την εκδρομή.
Δυστυχώς για μία ακόμη φορά οι πολιτικοί της Νέας Ερυθραίας, ανεξαρτήτως κόμματος, απέδειξαν ότι πάνω απ’  όλα είναι πολιτικοί και όχι άνθρωποι!
Τελειώνοντας, θα ήθελα να σας πω κάτι ακόμα κυρία Έφη. Μας συγκινήσατε που αναφέρατε ότι η Μαρίτσα σας θύμιζε την μητέρα σας και σας έχω μόνο μία ερώτηση:
Την μητέρα σας θα την στέλνατε μόνη της στο νοσοκομείο με «βαρύ περιστατικό» εμφράγματος;
4/5/2009
Χριστίνα Βαρκαρώτα-Βογιατζή


*****************************************************

Ανθρωπιά και αδιαφορία

Διαβάζοντας την εφημερίδα  «Η Νέα Ερυθραία κάθε εβδομάδα» με ημερομηνία Παρασκευή 1η Μαΐου 2009 θεωρώ ότι πρέπει να τοποθετηθώ και όχι να απολογηθώ, διότι μου γίνεται κριτική χρησιμοποιώντας βαρύγδουπες και αγενής εκφράσεις φωτογραφίζοντας με, αποφεύγοντας ν αναφέρουν τ όνομα μου.
Θεωρώ ότι αυτοί που έγραψαν αυτό το κείμενο προσβάλλουν τα μέλη του ΚΑΠΗ.
Αυτά που γράφουν στον πρόλογο του κειμένου μόνο στην σφαίρα της φαντασίας τους υπάρχουν.
Παρουσιάζουν τον εαυτό τους ότι διακατέχονται από αισθήματα κατανόησης και συμπόνιας προς τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας. Το θέμα όμως είναι ότι όλα αυτά προς το παρόν παραμένουν σε λόγια, τα οποία δεν έχουν γίνει πράξη.
Είναι άτομα των οποίων η συμμετοχή  τους στο Διοικητικό Συμβούλιο του ΚΑΠΗ έχει θητεία περίπου τριών μηνών, κάνοντας συμβούλιο στο ΚΑΠΗ μια φορά τον μήνα
Πρέπει λοιπόν να περιμένουν να κριθούν από τα μέλη του ΚΑΠΗ
Είμαστε άτομα τα οποία γεννηθήκαμε στην Ερυθραία και γνωρίζουμε ο ένας την πορεία του άλλου.
Τυγχάνει να έχω προσωπική εμπειρία όσων αφορά τα συναισθήματα τους και αυτή η εμπειρία μου βγάζει άρνηση.
Καλό λοιπόν είναι πριν γράψουν πράγματα τα οποία προσβάλουν την προσωπικότητα μου με απρεπείς χαρακτηρισμούς να βουτάνε τη γλώσσα τους πρώτα στο μυαλό τους
Έχω το δικαίωμα να εκφράζω την άποψή μου στα συμβούλια του ΚΑΠΗ και να κάνω κριτική θετική ή αρνητική ανάλογα με την περίπτωση.
Δεν επιδίωξα να έχω κανένα προσωπικό όφελος και δεν με ενδιαφέρουν οι τίτλοι και οι καρέκλες. Γνώριζα ότι σαν εκπρόσωπος ανθρώπων τρίτης ηλικίας έπρεπε να προσφέρω τον σεβασμό μου την φροντίδα μου και την αγάπη μου. Είμαι ευχαριστημένη που αυτά τα έκανα και στην πράξη.
Όταν διαπίστωσα ότι δεν ήταν δυνατόν να συνεργαστώ με την κ. Κούτση και την συνεκπρόσωπό μου είπα στην κ. Κούτση ότι σταματώ κάθε συνεργασία μαζί τους, παραμένοντας όμως εκπρόσωπος των μελών και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του ΚΑΠΗ.
Έχω την εκτίμηση του κόσμου της Ερυθραίας και δέχομαι κριτική μόνο από μέλη του ΚΑΠΗ
Από  τα μέλη του ΚΑΠΗ έχω ακούσει τα καλύτερα λόγια με τα οποία μου δείχνουν την αγάπη τους και την εκτίμηση τους. Είχα δικαίωμα να εκφράσω την άποψή μου στο συμβούλιο το οποίο έγινε αμέσως μετά το θλιβερό συμβάν στην τετραήμερη εκδρομή του ΚΑΠΗ
Είχε την υποχρέωση ένα άτομο από τους τρεις συνοδούς να συνοδεύσει την ασθενή στο Νοσοκομείο να παραμείνει εκεί έως ότου έλθουν οι δικοί της άνθρωποι.
Ήταν λάθος τους που δεν την πήγαν στο Ιατρικό Κέντρο στα Καμένα Βούρλα, αφού είχε αρχίσει να αισθάνεται αδιάθετη
Τους είπα ότι δεν είναι τα κατάλληλα, πρόσωπα για να κατέχουν αυτές τις θέσεις όπως έχει αποδειχθεί εκ των πραγμάτων κάνουν τις εκδρομές μόνο για προσωπική τους ευχαρίστηση και διασκέδαση.
Ρώτησα την κ. Κούτση εάν θα την εμπόδιζε οτιδήποτε προκειμένου να συνοδεύσει τον ασθενή, εάν επρόκειτο για το παιδί της, ή άλλο συγγενικό της πρόσωπο, ήθελα να τους να τους ταρακουνήσω και να επισημάνω την αδιαφορία τους.
Στο τραπέζι του συμβουλίου ο κ. Γιάννης Αγουρίδας μας είπε ότι την Τρίτη το πρωί μέχρι και δέκα άτομα τον ρώτησαν για το συμβάν, όταν τους έδωσε τις απαραίτητες εξηγήσεις, του έδωσαν συγχαρητήρια, συνέχισε λέγοντας ότι ευτυχώς που το έπαθε στην εκδρομή γιατί αν το πάθαινε στο σπίτι της θα την εύρισκαν πεθαμένη οι δικοί της άνθρωποι. Έμεινα άφωνη ακούγοντας αυτά τα λόγια και το μόνο που του απάντησα ήταν ότι: κατά την άποψη σας λοιπόν θα είναι τυχεροί οι άνθρωποι που θα τους τύχη να φύγουν από την ζωή αυτό να συμβεί σε εκδρομή του ΚΑΠΗ και όχι στο σπίτι τους.
Δυστυχώς δεν υπάρχει ανθρωπιά και οι σκέψεις μου μ οδηγούν στο συμπέρασμα ότι εάν η Μαρίτσα έκανε αυτό το ταξίδι με ένα γραφείο ταξιδίων από άλλη περιοχή και ενώ θα συνταξίδευε με άγνωστα άτομα ίσως το αποτέλεσμα να ήταν διαφορετικό. Επαναλαμβάνω λοιπόν ότι αν ήμουν σ αυτή την εκδρομή σαν απλό μέλος θα εύρισκα τον τρόπο να συνοδεύσω την Μαρίτσα Γούναρη στο Νοσοκομείο, περιμένοντας να έλθουν τ ανίψια της και η αδελφή της.
Για μένα αυτή η εκδρομή θα είχε τελειώσει στην Λαμία. Το επόμενο βήμα μου θα ήταν να γυρίσω σπίτι μου
Δεν με ενδιαφέρει η άποψη αυτών που γράφουν στις εφημερίδες αναφερόμενοι σ αυτό το γεγονός παρουσιάζοντας το σαν μελό μυθιστόρημα έχοντας μοναδικό σκοπό να καλύψουν μακροχρόνιες φιλίες και να νομίζουν ότι είναι ικανοί να αλλάξουν τα συναισθήματα οργής των ανθρώπων που αποτελούν την κοινωνία της Ερυθραίας.
Ζητώ συγνώμη από την οικογένεια, γιατί αναφέρθηκα στο θλιβερό γι αυτούς συμβάν. Δεν τους φθάνει ο πόνος τους αλλά επί προσθέτως για μια ακόμη φορά τους θλίβει και τους θυμίζει το χαμό της αγαπημένης τους ΜΑΡΙΤΣΑΣ.

Ελισάβετ Χατζηαντωνάκη
Εκπρόσωπος των μελών
του ΚΑΠΗ, μέλος του ΔΣ


ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.