ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΟΥΣΤΑΚΗ

 

Επειδή κουράστηκα να ακούω κάποιους και τους παρατρεχάμενούς τους, να αποποιούνται  την ευθύνη τους, για τα όσα δεινά έχουν επιβληθεί σήμερα στη χώρα, σας παραθέτω ένα κείμενο, που βρήκα στο αρχείο μου, γραμμένο από τον καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου Γιάννη Βούλγαρη, το οποίο δημοσιεύτηκε στις 22 Νοεμβρίου 2008.
Είναι εντυπωσιακή η «αλήθεια» των λόγων του, και η μετά τρία χρόνια απόλυτη δικαίωση των προβλέψεών του.
Ας δούμε τι λέει:
«Πολιτική στον καιρό της ύφεσης
Μέσα στον καταιγισμό των καταστροφικών συνήθως ειδήσεων, διακρίνονται ήδη δύο αυθόρμητες σχεδόν αντιλήψεις για την περίοδο που διανύουμε.
Η πρώτη βασίζεται στην εκτίμηση ή την ελπίδα ότι όλα όσα συμβαίνουν δεν είναι παρά ένας πρόσκαιρος εφιάλτης που θα κρατήσει περίπου τρία χρόνια και μετά ο κόσμος θα συνέλθει.
Η δεύτερη αντίληψη ξεκινά από την εκτίμηση ή την ελπίδα ότι η κρίση μπορεί να γίνει ευκαιρία μιας δικαιότερης και οικολογικότερης παγκοσμιοποίησης.
Ήδη σήμερα παρακολουθούμε τη διαμόρφωση της νέας πολιτικής αρχιτεκτονικής του κόσμου μετά την αμερικανική ηγεμονία και την υπεροχή της Δύσης. Στην Ε.Ε. έχουν πληθύνει τα ερωτήματα και οι αντιφάσεις.
Ο ακτιβισμός του Σαρκοζί, παρά τη συχνή επιφανειακότητά του, προεικόνισε τις δυνατότητες που θα είχε μια ευρωπαϊκή πολιτική ηγεσία. Στην πιο δύσκολη περίοδο της κρίσης, θα τον διαδεχθεί ο πρόεδρος της Τσεχίας, ο πιο αντιευρωπαίος ηγέτης χώρας της Ε.Ε. Δεν θα πρέπει να αναρωτηθούμε τι σόι διαδικασίες αντιπροσώπευσης επικρατούν σήμερα στην Ευρώπη;
Μπορεί να απορρίπτεται συγκρότηση ενός κέντρου δημοσιονομικής διακυβέρνησης της ευρωζώνης εξαιτίας των γερμανικών εμμονών, όταν η Μέρκελ και η Γερμανία αποδείχτηκαν απελπιστικά ανύπαρκτες στις δύσκολες στιγμές της κρίσης;
Η Ελλάδα συναντά την παγκόσμια κρίση με τους χειρότερους δυνατούς όρους, καθώς δοκιμαζόταν ήδη από μια καθαρά εθνική οικονομική αποτυχία που φέρει το ονοματε-πώνυμο των κυβερνήσεων της Ν.Δ. και πρωτίστως του υπουργού Εθνικής Οικονομίας.
Τεράστια ελλείμματα που ακυρώνουν τα αντικυκλικά δημοσιονομικά εργαλεία αντιμετώπισης της κρίσης. Δημόσιες υπηρεσίες και Δημόσια Διοίκηση αναποτελεσματικές και καταχρεωμένες. Περιβαλλοντική μέριμνα προς το μηδέν. Ανταγωνιστικότητα στον πάτο. Υπερβολική εξάρτηση της ανάπτυξης από τις διεθνείς ωθήσεις που έδιναν ο τουρισμός, η ναυτιλία και η αγορά γης από τους ξένους. Κοντολογίς.  η παγκόσμια κρίση ήρθε και προστέθηκε, φέρνοντας στην επιφάνεια όλες τις αδυναμίες του ελληνικού τύπου ανάπτυξης στις συνθήκες του ευρώ.
Δυστυχώς, η εθνική οικονομική κρίση συμπληρώνεται από την εμφανή ανεπάρκεια της πολιτικής και των πολιτικών ηγεσιών. Η σημειούμενη «ανατροπή του πολιτικού σκηνικού» δεν πρέπει να σκεπάσει την πραγματικότητα, ούτε καν στους άμεσα ωφελούμενους. Οι πολιτικές προοπτικές και οι πολιτικές ηγεσίες δεν πείθουν ότι η Ελλάδα μπορεί να πιάσει τον ταύρο από τα κέρατα και να αντιστρέψει τις διαγραφόμενες αρνητικές τάσεις.
Η Ν.Δ μοιάζει εντελώς απροσανατόλιστη. Το ΠΑΣΟΚ ανακτά εμπιστοσύνη στον εαυτό του αλλά παραμένει συνονθύλευμα προγραμματικών αντιλήψεων και προσώπων.
Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ επανέρχεται στα κιλά του, ο κ. Τσίπρας αναδεικνύεται μάλλον πρόβλημα παρά ελπίδα, καθόσον φαίνεται να έχει μια πολύ φλου προσέγγιση των διλημμάτων της σύγχρονης κοινωνίας, των προβλημάτων της Ελλάδας και της ιστορίας της Αριστεράς. Σε αυτές τις πολιτικές συνθήκες, είναι σχεδόν φυσικό ότι η κοινωνία έλαβε ως τώρα άκρως παραπλανητικά μηνύματα για την κρίση. Σαν η διάψευση του νεοφιλελευθερισμού και η κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος να «απελευθέρωσαν» έναν καταχωνιασμένο πλούτο που τώρα θα διανεμηθεί από το παλιό καλό κράτος στους φτωχούς και στους μη έχοντες. Η αλήθεια είναι ότι πράγματι ο νεοφιλελευθερισμός κατέρρευσε, οι ιδεολογικές παρωπίδες έφυγαν, αλλά η εικόνα που αντικρύζουμε είναι εικόνα κρίσης και πολυετούς δοκιμασίας.
Ρεαλιστικά μιλώντας, αυτή η Ελλάδα δεν έχει δυνατότητες και δυναμισμό ώστε να μετατρέψει την κρίση σε ευκαιρία αλλαγής. Το πιθανότερο είναι να αφεθεί παθητικά στις ωθήσεις που θα έλθουν από τη μελλοντική παγκόσμια οικονομική ανάκαμψη και από την πολιτική μορφή που αυτή θα πάρει.
Θα πρέπει όμως να έχουμε συνείδηση ότι η παγκόσμια ανάκαμψη δεν εγγυάται ότι η Ελλάδα θα διατηρήσει τη θέση που είχε στη διεθνή οικονομική ιεραρχία και, ακόμα λιγότερο, στην πολιτική-θεσμική ιεραρχία της Ε.Ε. (ήδη άλλωστε έχει υποβαθμιστεί αισθητά μετά το 2004. Πόσο μάλλον που το ευρωπαïκό οικοδόμημα μπορεί να αλλάξει μετά την κρίση, να δημιουργηθούν νέοι κύκλοι, νέες «ταχύτητες», νέες διαδικασίες και συσχετισμοί. Η Ελλάδα βρέθηκε στον στενό πυρήνα της Ε.Ε. χάρη στη συνέργεια πολλών έκτακτων συνθηκών που την ευνόησαν στην περίοδο 1974-2004. Στο προσεχές μέλλον, τίποτα δεν εγγυάται την κεκτημένη θέση, αντιθέτως εύκολα μπορεί να βρεθεί υποβαθμισμένη και αδυνατισμένη στη νέα αρχιτεκτονική.
Η «κοινωνία» δεν έχει τον δυναμισμό να επιβάλει μια κατεύθυνση, ούτε να παραγάγει μια επαρκή συναίνεση για τις αναγκαίες τολμηρές μεταρρυθμίσεις. Η « πολιτική» από την άλλη δεν είναι σε θέση να αρθεί στο ύψος τέτοιων πρωτοβουλιών και να αναπληρώσει τις ανεπάρκειες των κοινωνικών δυνάμεων.
Έτσι η αναδιάταξη και η ανάκαμψη θα είναι αργόσυρτη, χωρίς ισχυρή πολιτική ραχοκοκαλιά, με διάσπαρτες πρωτοβουλίες και επιμέρους συνειδητοποιήσεις των νέων αναγκών. Μέχρις ότου οι εξωτερικές συνθήκες να γίνουν τόσο πιεστικές ώστε να αναδυθεί μια εθνική πολιτική βούληση που θα απαιτήσει η Ελλάδα να μη μείνει πίσω στη νέα παγκόσμια και ευρωπαϊκή ιεραρχία. Είναι ένα πιθανό σενάριο που ανακαλεί ιστορικές εμπειρίες κατά τις οποίες ένας εξωτερικός καταναγκασμός ή ένα εξωτερικό σοκ λειτουργεί σαν ο αποφασιστικός μοχλός που αναδιαρθρώνει τη διάταξη των εσωτερικών δυνάμεων και ενοποιεί τη χώρα σε μια συγκεκριμένη κατεύθυνση.
Η διαδικασία όμως δεν είναι ούτε νομοτελειακή, ούτε αυτόματη, ούτε απλώς ιδεολογικο-πολιτική. Μεσολαβείται και επιφέρει την αναδιάταξη των κοινωνικών-οικονομικών συμφερόντων που έχουν διαμορφωθεί και συμπτυχθεί στη βάση του προηγούμενου τύπου ανάπτυξης. Σε αυτό το επίπεδο παίζεται το στοίχημα της θέσης που θα καταλάβει η Ελλάδα στη νέα παγκόσμια και ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική».
Σας κούρασα ίσως, αλλά όπως διαπιστώσατε κάποιοι κτύπησαν εγκαίρως τον «κώδωνα του κινδύνου».

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.