Προσδοκίες και ευσεβείς πόθοι για το προεκλογικό 2010


Η στυγερή δολοφονία του δημάρχου Παγγαίου από τους δυο ταμίες του δήμου με αφορμή το οικονομικό έλλειμμα που δημιούργησαν και οι τρεις τους, εκτός από το γεγονός ότι έφερε και πάλι στην επιφάνεια το γνωστό θέμα με τη «μαύρη τρύπα» στα ταμεία αρκετών δήμων (του δικού μας και της γειτονικής Κηφισιάς συμπεριλαμβανομένων), έδειξε κυρίως την άλλη, την «σκοτεινή πλευρά», στο χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
Η διαχείριση του δημόσιου χρήματος, εφόσον το όλο σύστημα εναπόκειται στις διαθέσεις, τις εντολές και τις θελήσεις ενός τοπικού «μονάρχη», που τύποις και ουσίας μπορεί να επιφυλάσσει και διακοσμητικό ρόλο στο τοπικό συμβούλιο, μοιραία δημιουργεί φαινόμενα αδιαφάνειας με διάχυτη την καχυποψία εκ μέρους των πολιτών.
Άλλωστε, τα γεγονότα συνηγορούν σε αυτήν την κατεύθυνση με τους δήμους να έχουν πάρει τα σκήπτρα σε επίσημες εκθέσεις για θέματα κακοδιαχείρισης.
Ποιος υποψήφιος μπορεί να πείσει ότι «δεν πάει για την καρέκλα», όταν εκ γενετής το ίδιο το σύστημα αυτό θέτει ως βασικό στόχο; Πολύ περισσότερο δεν μπορεί να πείσει όταν η κατάληψη της καρέκλας οδηγεί στην αυτοκατάργηση του ίδιου του θεσμού της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, αποκλείοντας τους άμεσα ενδιαφερόμενους, που είναι οι δημότες και γενικότερα οι φορείς της τοπικής κοινωνίας.
συνέχεια από την σελίδα 1

Στη δική μας περίπτωση, εδώ στη μικρή Νέα Ερυθραία, όπου εσχάτως ανακαλύψαμε ότι δεν δύναται να αποτελεί «πριγκιπάτο», αλλά χρήζει συνένωσης, όπως επιβάλει η «σύγχρονη» αντίληψη για την Τοπική Αυτοδιοίκηση, σύμφωνα τουλάχιστον με τις πολιτικές αντιλήψεις της παρούσας διοίκησης, ποιες πραγματικές προσπάθειες έγιναν όλα αυτά τα χρόνια για να μπουν οι άμεσα ενδιαφερόμενοι «στο παιχνίδι»;
Πρόκειται φυσικά για μια δύσκολη και επίπονη προσπάθεια, η οποία μπορεί να οδηγήσει ακόμα και σε αντιστρόφως ανάλογα αποτελέσματα από τις θελήσεις των τοπικών αρχόντων.
Ποιος, όμως, θα σπαταλήσει το «εγώ» του σε μια συλλογική προσπάθεια για να δούμε τελικά προς τα πού οδεύουμε και πώς στ? αλήθεια θέλουμε τον τόπο που επιλέξαμε να ζούμε, ώστε να διεκδικήσουμε όσα περισσότερα μπορούμε;
Μπορεί να ισχυριστεί ότι αυτή η πόλη έχει απολέσει πλήρως την κοινωνική συνοχή της;
Ωστόσο είναι απορίας άξιο, γιατί δεν επέρχεται και η κοινωνική συναίνεση σε μια σειρά θεμάτων που είναι γνωστά, πιεστικά στο σήμερα, που θα έπρεπε να είχαν λυθεί χθες και διογκώνονται όσο αφήνονται στον «αυτόματο πιλότο» της αγοράς.
Κυριαρχούν, άραγε τόσες διαφορετικές πολιτικές αντιλήψεις στο δικό μας «πριγκιπάτο», ικανές να δημιουργήσουν εφτά δημοτικές παρατάξεις με στόχο την κατάληψη της εξουσίας;
Χαρακτηριστικό παράδειγμα τελευταία ήταν το θέμα των ποδηλατοδρόμων. Η κουβέντα ξεκίνησε κατόπιν εορτής, με παρόντα τον κίνδυνο να απαξιωθεί ένα έργο πνοής από τους ίδιους τους χρήστες του, τους πολίτες, δηλαδή.
Ένα έργο για το οποίο δεν υπήρξε συναίνεση, τουλάχιστον, ως προς την υλοποίησή του.
Η «σκοτεινή πλευρά» και η «μαύρη τρύπα» της Αυτοδιοίκησης βρίσκονται ακριβώς σε αυτό το σημείο. Τα υπόλοιπα αποτελούν παρατράγουδά της. Όσοι περισσότεροι αποκλείονται από το «παιχνίδι» τόσο ισχυρότερος γίνεται ο τοπικός «μονάρχης».
Κι εφόσον εμείς δεν «τα βρήκαμε» ακόμη για τα ποδήλατα, τα σοβαρότερα μπορούν να περιμένουν. Εδώ θα είμαστε και το 2010 για να το συζητάμε?

Στη δική μας περίπτωση, εδώ στη μικρή Νέα Ερυθραία, όπου εσχάτως ανακαλύψαμε ότι δεν δύναται να αποτελεί «πριγκιπάτο», αλλά χρήζει συνένωσης, όπως επιβάλει η «σύγχρονη» αντίληψη για την Τοπική Αυτοδιοίκηση, σύμφωνα τουλάχιστον με τις πολιτικές αντιλήψεις της παρούσας διοίκησης, ποιες πραγματικές προσπάθειες έγιναν όλα αυτά τα χρόνια για να μπουν οι άμεσα ενδιαφερόμενοι «στο παιχνίδι»;
Πρόκειται φυσικά για μια δύσκολη και επίπονη προσπάθεια, η οποία μπορεί να οδηγήσει ακόμα και σε αντιστρόφως ανάλογα αποτελέσματα από τις θελήσεις των τοπικών αρχόντων.
Ποιος, όμως, θα σπαταλήσει το «εγώ» του σε μια συλλογική προσπάθεια για να δούμε τελικά προς τα πού οδεύουμε και πώς στ? αλήθεια θέλουμε τον τόπο που επιλέξαμε να ζούμε, ώστε να διεκδικήσουμε όσα περισσότερα μπορούμε;
Μπορεί να ισχυριστεί ότι αυτή η πόλη έχει απολέσει πλήρως την κοινωνική συνοχή της;
Ωστόσο είναι απορίας άξιο, γιατί δεν επέρχεται και η κοινωνική συναίνεση σε μια σειρά θεμάτων που είναι γνωστά, πιεστικά στο σήμερα, που θα έπρεπε να είχαν λυθεί χθες και διογκώνονται όσο αφήνονται στον «αυτόματο πιλότο» της αγοράς.
Κυριαρχούν, άραγε τόσες διαφορετικές πολιτικές αντιλήψεις στο δικό μας «πριγκιπάτο», ικανές να δημιουργήσουν εφτά δημοτικές παρατάξεις με στόχο την κατάληψη της εξουσίας;
Χαρακτηριστικό παράδειγμα τελευταία ήταν το θέμα των ποδηλατοδρόμων. Η κουβέντα ξεκίνησε κατόπιν εορτής, με παρόντα τον κίνδυνο να απαξιωθεί ένα έργο πνοής από τους ίδιους τους χρήστες του, τους πολίτες, δηλαδή.
Ένα έργο για το οποίο δεν υπήρξε συναίνεση, τουλάχιστον, ως προς την υλοποίησή του.
Η «σκοτεινή πλευρά» και η «μαύρη τρύπα» της Αυτοδιοίκησης βρίσκονται ακριβώς σε αυτό το σημείο. Τα υπόλοιπα αποτελούν παρατράγουδά της. Όσοι περισσότεροι αποκλείονται από το «παιχνίδι» τόσο ισχυρότερος γίνεται ο τοπικός «μονάρχης».
Κι εφόσον εμείς δεν «τα βρήκαμε» ακόμη για τα ποδήλατα, τα σοβαρότερα μπορούν να περιμένουν. Εδώ θα είμαστε και το 2010 για να το συζητάμε?

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.