agoglosakis_stavros 01

γράφει ο Σταύρος Αγογλωσσάκης, κάτοικος Κηφισιάς, μέλος των Οικολόγων – Πρασίνων, υποψήφιος βουλευτής στη Β’  Αθήνας με το ΣΥΡΙΖΑ

[divider]

Τον περασμένο Ιούλιο δημοσιεύτηκε στην Ισπανία το μανιφέστο της Ύστατης Έκκλησης[1], με τις υπογραφές των κυριότερων εκπροσώπων και ηγετών των κοινωνικών κινημάτων και των κομμάτων της Αριστεράς και της Οικολογίας της χώρας εκείνης: Πάμπλο Ιγλέσιας και Τερέσα Ροδρίγκεθ από το Podemos, Κάγιο Λάρα και Αλμπέρτο Γκαρθόν της Ενωμένης Αριστεράς, ο ΓΓ Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Χοσέ Λουίς Θεντέγια (κόμματα που αυτή την στιγμή εκπροσωπούν περίπου το 30% στην πρόθεση ψήφου) και πολλοί άλλοι.

Το μανιφέστο υιοθετεί στο ακέραιο τις θέσεις του κινήματος για την Αποανάπτυξη όπως αυτές έχουν διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια και σηματοδοτεί την προσχώρηση της Αριστεράς και των κοινωνικών κινημάτων της Ισπανίας στα προτάγματά της. Το ισχύον μοντέλο ανάπτυξης, μας λέει το μανιφέστο, με την κυριαρχία του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος και της αέναης οικονομικής μεγέθυνσης, της συνεχούς αναζήτησης του κέρδους και της συσσώρευσης πλούτου,  έχει οδηγήσει, όχι μόνο στην μεγάλη οικολογική κρίση που βιώνει ο πλανήτης, με την απώλεια ζωτικών φυσικών πόρων και την ανεπανόρθωτη υποχώρηση της βιοποικιλότητας, αλλά και στην αύξηση των ανισοτήτων και της φτώχιας και την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής σημαντικού τμήματος του παγκόσμιου πληθυσμού. Βρισκόμαστε στην κοινωνία της ανάπτυξης χωρίς ανάπτυξη, όπως είπε και ο θεωρητικός της Αποανάπτυξης Σερζ Λατούς κατά την πρόσφατη επίσκεψή του εδώ τον Οκτώβρη[2], εγκλωβισμένοι στην στρεβλή λογική ενός συστήματος που αν δεν αναπτύσσεται (=μεγεθύνεται οικονομικά) δεν μπορεί να λειτουργήσει.

Στόχος μας, επισημαίνει το μανιφέστο, πρέπει να είναι η ρήξη με το ισχύον σύστημα και η υλοποίηση ριζικών αλλαγών για την δημιουργία μιας κοινωνίας που θα διασφαλίζει αξιοπρεπή διαβίωση στον ολοένα και αυξανόμενο παγκόσμιο πληθυσμό στα πλαίσια ενός πλανήτη  με όλο και λιγότερους φυσικούς πόρους. Περιβάλλον, κοινωνία και δημοκρατία είναι έννοιες αδιαίρετες και αλληλένδετες. Η υποβάθμιση της μιας οδηγεί μαθηματικά στην υποχώρηση και την εξασθένιση της άλλης. Γι αυτό και η πρόκληση που έχουμε μπροστά μας είναι μια πρόκληση ιστορική, όπου η κρίση που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα δεν είναι μόνο περιβαλλοντική, κοινωνική ή οικονομική, αλλά κρίση πολιτισμού. Είναι κρίση που επιβάλλει την αναζήτηση ενός μοντέλου Ευημερίας χωρίς Ανάπτυξη κατά τον τίτλο του βιβλίου του Τιμ Τζάκσον[3]. Το  μοντέλο όμως αυτό δεν θα πρέπει να περιλαμβάνει πολιτικές Κεϋνσιανικού τύπου, όπως αυτές που μεταπολεμικά έφεραν τον πλανήτη στα όριά του με την ανεξέλεγκτη οικονομική μεγέθυνση, ούτε να στηρίζεται σε ψευδαισθήσεις όπως ή πράσινη οικονομία και η επονομαζόμενη βιώσιμη ανάπτυξη, η συνέχιση δηλαδή του ίδιου οικονομικού και παραγωγικού μοντέλου με την προσθήκη ενός πράσινου μανδύα, αλλά, αντίθετα, να επιδιώξει την ανατροπή του με την ενίσχυση της κοινωνικής και εναλλακτικής οικονομίας, της τοπικότητας και της μικρής κλίμακας, της αποκέντρωσης.

Τα τελευταία αυτά στοιχεία χαρακτηρίζουν και τον Οικολογισμό, την πολιτική ιδεολογία της Οικολογίας, και τον κάνουν να συγκλίνει με τις ιδέες της Αποανάπτυξης. Και είναι ακριβώς τα στοιχεία εκείνα που τον διακρίνουν από τον Περιβαλλοντισμό της πράσινης ανάπτυξης και των –αποτυχημένων- τεχνοκρατικών λύσεων στα προβλήματα του περιβάλλοντος.

Ο κοινός παρονομαστής Αριστεράς και Οικολογίας, μας λένε οι σύντροφοι από την Ισπανία, είναι η Αποανάπτυξη. Το μήνυμά τους, με αφετηρία τις εκλογές της 25ης του Γενάρη, θα πρέπει να μας απασχολήσει σοβαρά.

 

[1] http://ertopen.com/news/kosmos/item/23267-ystath-ekklhsh-istoriko-manifesto-sthn-ispania-apo-thn-aristera-kai-ta-koinwnika-kinhmata

[2] https://left.gr/news/ekdilosi-gia-tin-apoanaptyxi-o-serz-latoys-stin-athina-tin-paraskeyi-1710

[3] http://rnbnet.gr/details.php?id=4310

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.