272-paragka.jpgΚαλοκαίρι για τους περισσότερους σημαίνει διακοπές. Η μεγάλη πόλη αδειάζει, το ίδιο και τα προάστιά της, κυρίως από τα αυτοκίνητα, που πάνε καθότι φαίνεται κι αυτά για παραθερισμό. Ο παραθερισμός, όπως αποκαλούνταν άλλοτε, ίσως και με μια δόση «πολυτέλειας» η νέα μόδα για τους αστούς της εποχής, να διαμένουν σε τόπο εξοχικό τους μήνες του θέρους, για ορισμένες περιοχές της Αθήνας, όπως ήταν και η Νέα Ερυθραία, είχε αντίστροφη πορεία.
Μέχρι και τη δεκαετία του 60, το φυσικό περιβάλλον της πόλης που ίδρυσαν οι Μικρασιάτες πρόσφυγες, προσέλκυε τους παραθεριστές. Σε σημείο που οι κάτοικοι νοίκιαζαν ακόμη και τα σπίτια τους την καλοκαιρινή σεζόν για να συμπληρώσουν τα απαραίτητα στα του βίου τους, ενώ οι ίδιοι κοιμούνταν έξω στην αυλή με θέα τ αστέρια και τον καλοκαιρινό ουρανό. Η ζήτηση για καλοκαιρινά καταλύματα στη Νέα Ερυθραία αυξανόταν, καθώς λόγω πεύκων και καθαρού οξυγόνου, ενδεικνυόταν και από ιατρική άποψη για τη διαμονή πασχόντων από συνήθεις ασθένειες της εποχής, όπως ήταν η φυματίωση.
Όπως θυμάται ο Γιάννης Οικονόμου (Χαρχαλιάς), που έχει ζήσει μια ολόκληρη ζωή στην αγορά της Ερυθραίας, «έρχονταν πολλοί παραθεριστές μέχρι το 1960. Τέτοια εποχή ανέβαιναν φορτηγά με ανθρώπους και μπαγκάζια. Αυτή η ιστορία θα πρέπει να άρχισε όταν Έλληνες από την Αίγυπτο, τότε που θέριζε η φυματίωση, έρχονταν εδώ κάτω από τα πεύκα για να αναπνέουν οξυγόνο. Μετά οι Αθηναίοι παίρνανε τα αυτοκίνητα και ανέβαιναν επάνω. Κοιμόμαστε έξω το βράδυ τα καλοκαίρια για να νοικιάσουμε τα σπίτια μας. Ήταν ένα επιπλέον έσοδο, ενώ η αγορά της Ερυθραίας έσφυζε από ζωή και ήκμαζε».
Ο παραθερισμός, ωστόσο, άργησε να γίνει μόδα στους Ερυθραιώτες πρόσφυγες, εμπρός στην αγωνία της καθημερινής επιβίωσης σε μια κοινότητα που διατηρούσε αμιγώς το μικρασιατικό στοιχείο και προσπαθούσε να σταθεί όρθια στα πόδια της. Δεν είχε σημάνει ακόμη η εποχή της έντονης ανοικοδόμησης, που δεν άφησε ανέπαφα ούτε και τα αμπέλια των προσφυγικών κλήρων στο Μορτερό. Γιατί εκεί είχαν αρκετοί Ερυθραιώτες πρόσφυγες τους κλήρους που τους έδωσε το ελληνικό κράτος, τα αμπέλια τους και τα μικρά εξοχικά τους, για το θέρος και για τον τρύγο. Μικρά δωμάτια, δομημένα το ένα δίπλα στο άλλο για να εξυπηρετούν οικογένειες της Ερυθραίας και τις δουλειές του καλοκαιριού. Αρκετά υπάρχουν ανέπαφα μέχρι και σήμερα με τις ασβεστωμένες αυλές τους, τα γεράνια και το βασιλικό. Λιγότερα, πάλι, χτίστηκαν στην περιοχή του Μορτερού ως κανονικές εξοχικές κατοικίες, όταν οι κλήροι άρχισαν να πωλούνται.
Όπως θυμάται και ο Γιάννης Οικονόμου: «Το Μορτερό σήμερα δεν είναι αυτό που γνωρίζαμε μέχρι πριν από κάποιες δεκαετίες. Παρακάτω στον Κηφισό, υπήρχε πηγή απ όπου παίρναμε νερό. Κάναμε και μπάνιο εκεί. Για να σκεφτείς πόσο σκληρή ήταν η δουλειά τότε για να κάνουν το χέρσο μέρος, αμπέλι, όταν ανέλαβα με πολύ μεράκι να συνεχίσω το αμπέλι του παππού μου, η τσάπα δεν πήγαινε πάνω από 30-40 πόντους βάθος για να δημιουργήσεις το αυλάκι. Από κάτω είναι βράχος. Άνυδρο μέρος, δύσκολα καλλιεργήσιμο, αλλά καλό για τα αμπέλια. Πολλά αμπέλια και καλά αμπέλια. Σε κάθε μικρό αμπελώνα υπήρχαν πολλές ποικιλίες σταφυλιού. Μια αράδα ροδίτης, μια σαββατιανό, μια αράδα σουλτανίνα κ.α. Η κάθε ποικιλία είχε μια γεύση κι ένα άρωμα ξεχωριστό και το κρασί γινόταν απ όλες τις ποικιλίες μαζί, κάτι που ήταν μοναδικό και εξαιρετικό. Υπήρχαν πολλά πατητήρια στο Μορτερό, κουβαλούσαν τους μούστους και κάθε Σεπτέμβρη γινόταν πανηγύρι. Τώρα, δυστυχώς, οι εποχές άλλαξαν και η γη χρειάστηκε για άλλα πράγματα. Η ανοικοδόμηση και οι μεζονέτες κάλυψαν τα πάντα».

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.