«Και θα λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση και θα σπείρουνε γενεές στους αιώνες των αιώνων!» 1

Τους είδα περήφανους και φέτος να κρατούν τη ματωμένη σημαία-σύμβολο.
Είναι οι νέοι του 2009, γεμάτοι πίστη σε αξίες και αρχές. Δηλώνουν έτοιμοι και αποφασισμένοι, αν χρειαστεί, να ριχτούν στους αγώνες εκείνους που το μήνυμα του «Πολυτεχνείου» υπαγορεύει.
Τα μάτια μου υγράνθηκαν. Πολλές θύμησες από εκείνα τα χρόνια, αλλά και τα χρόνια που προηγήθηκαν.
Το 1965 τρέχαμε στις διαδηλώσεις, εναντίον του βασιλικού πραξικοπήματος. Το 1967 μάς περίμεναν χειρότερα, ένα πραξικόπημα συνταγματαρχών σκέπασε με μαύρο σκοτάδι τη χώρα για επτά χρόνια.
Σκέπτομαι «τα παιδιά» εκείνων των χρόνων. Τι να ?χουν απογίνει αλήθεια;
Σήμερα οι περισσότεροι, οι τότε εικοσάρηδες, έχουν ξεπεράσει τα εξήντα.
Είναι εκείνοι οι φοιτητές που η χούντα οδήγησε στην εξορία και στις φυλακές ή σε υποχρεωτική στράτευση.
Είναι εκείνοι οι νέοι άνθρωποι και όχι μόνο, όλων των τάξεων και όλων των μορφωτικών επιπέδων, αλλά κυρίως όλων των ηλικιών, επειδή το ανεξάρτητο πνεύμα ζει μέσα στο νου και στην ψυχή και όχι στο φθαρτό σώμα.
Κάποιοι απ? αυτούς σημαδεύτηκαν για όλη τους τη ζωή και αυτοί είναι οι τυχεροί.
Κάποιοι άλλοι δεν τα κατάφεραν, δεν άντεξαν. Τα βασανιστήρια, οι φυλακίσεις, οι κακουχίες επέδρασαν στην υγεία τους τόσο δραστικά που η απελευθέρωση τους βρήκε με κατεστραμμένα κορμιά. Ας θυμηθούμε τον Μουστακλή, τον Οπρόπουλο, τον Μίκη, τον Παναγούλη και? είναι μεγάλη η λίστα.
Ευτυχώς, πολλοί απ? αυτούς, που τότε τα δώσανε όλα, βρίσκονται σήμερα ανάμεσά μας. Μου έρχονται στο νου μερικοί, φίλοι μου οι περισσότεροι, ο Γιώργος Ανωμερίτης, ο Κωνσταντίνος Αλαβάνος, ο Διονύσης Μπουλούκος, ο Άρης Μπουλούκος, ο Δημήτρης Ξηριτάκης και? άλλοι πολλοί. Δεν θέλω να συνεχίσω μια καταγραφή που δύσκολα θα μπορούσα να ολοκληρώσω, μια και ανάμεσά τους βρίσκονται χιλιάδες γνωστοί και άγνωστοι αγωνιστές. Παρενθετικά θα ήθελα να σημειώσω ότι πριν από μερικές μέρες έφυγε από κοντά μας ένας από αυτούς, ο Παναγιώτης Κανελάκης, ο οποίος είχε «φιλοξενηθεί» και αυτός στο ΕΑΤ-ΕΣΑ, για μια περίοδο στη διάρκεια της χούντας, με ό,τι σημαίνει αυτό για όλους εμάς, που δεν ζήσαμε από μέσα και στο πετσί μας το μαρτύριό τους, αλλά που ξέρουμε πολύ καλά ότι η δική τους θυσία οδήγησε νομοτελειακά στην πτώση της χούντας.
Αυτούς όλους, όταν αναφερόμαστε στο «Πολυτεχνείο» ως θυσία, τους προσπερνούμε, ενώ όλοι ξέρουμε ότι ήταν οι πρωτεργάτες, εκείνοι που ξεκίνησαν τον αγώνα ενάντια στους πραξικοπηματίες. Ήταν εκείνοι που υπέφεραν, μαζί και οι οικογένειές τους, όσο κανένας άλλος, εκείνα τα χρόνια.
Ο δικός τους αγώνας και το δικό τους παράδειγμα ήταν ο σπόρος που βλάστησε και γέννησε το «Πολυτεχνείο». Οι περισσότεροι από αυτούς, όσοι κατάφεραν να επιβιώσουν των κακουχιών, αλλά με την υγεία τους ευάλωτη, απελευθερώθηκαν μόνο αφού κατέρρευσε η χούντα.
Είναι ήρωες στο «συρτάρι». Τους ανακαλούμε και τους επικαλούμαστε, όταν τους έχουμε ανάγκη για να ενισχύσουμε το εθνικό μας αντιστασιακό προφίλ.
Χωρίς αυτούς, τους σημερινούς εξηντάρηδες και πλέον, δεν θα είχε αρχίσει το ξήλωμα των συνταγματαρχών και του καθεστώτος τους. Μην ξεχνάμε ότι η αντίσταση ξεκίνησε από την πρώτη ημέρα, συνεχίστηκε και κλιμακώθηκε με αποκορύφωμα τη 17 Νοέμβρη 1973.
Μια πικρή γεύση γεμίζει το στόμα μου, στην ιδέα ότι κάποιοι, όχι πολλοί, ευτυχώς, κυρίως νεώτεροι και νέοι, θεωρούν αυτή τη γενιά ξοφλημένη, ξεπερασμένη και εκτός προδιαγραφών. Λες και οι άνθρωποι μπαίνουν σε καλούπια και προδιαγραφές σα να είναι αντικείμενα προς συναλλαγή.
Είναι ένας αήθης ρατσισμός, μια ανεπίτρεπτη διάκριση εναντίον των βιολογικά «μη νέων», εναντίον εκείνων των ρομαντικών που πίστεψαν σε αξίες και αρχές, που τα έδωσαν όλα για τις νεώτερες γενιές.
Δεν είναι εκείνοι που οδήγησαν την οικονομία σε κατάρρευση. Έχουν όμως το μερτικό τους σ? αυτήν την ευθύνη, επειδή εμπιστεύτηκαν τα οικονομικά του κόσμου στα απολιτικά «golden boys», που έχουν θεό τους το χρήμα και το κέρδος μοναδικό πιστεύω τους. Άχρωμοι, άοσμοι, κυνικοί.
Η αποκοτιά τους και η απειρία τους, η απληστία και αλαζονεία τους, οδήγησαν στα σημερινά απελπιστικά οικονομικά αποτελέσματα, εντός και εκτός Ελλάδας. Ήταν το μεγαλύτερο ντόμινο που φτιάχτηκε ποτέ.
Σ? αυτήν τη «ράτσα» των «golden boys» αφιερώνω τους στίχους:
«Πάρτε μου τα όνειρα, πώς να διαβάσετε;
Πάρτε μου τη σκέψη, πού να την πείτε;» 2
Όλες αυτές οι σκέψεις νομοτελειακά με οδηγούν σε ένα μεγάλο ερωτηματικό. Τι μας συμβαίνει; Ποιος ή τι φταίει;
Είναι γνωστό ότι παγκοσμίως όλοι οι επιστημονικοί φορείς με τη βοήθεια της τεχνολογίας ερευνούν νέες μεθόδους και δημιουργούν νέα φάρμακα για τη βελτίωση του προσδόκιμου ζωής. Δηλαδή, επιδιώκουμε τη μεγαλύτερη διάρκεια ζωής με καλύτερη ποιότητα συγχρόνως, αλλά προς τι;
Η γενιά εκείνων των νέων που βίωσε την περίοδο της χούντας, όλα όσα πριν ανέφερα, περισσεύει στη σημερινή Ελλάδα, μένουνε στα αζήτητα συλλήβδην. Καταδικάζονται να ζήσουν «ιδιώτες» για καμιά εικοσαριά χρόνια ακόμα, πάνω-κάτω, στην απραξία, χωρίς όνειρα, μόνο με τις αναμνήσεις τους, στο «γηροκομείο» του νου και της ψυχής που τους επεφύλαξαν οι επόμενες γενιές των «επιλέκτων κλάσεων».
«Είμαι άνθρωπος, σου λέω, ανεβαίνω δυο-δυο τα σκαλοπάτια,
βγαίνω στο μπαλκόνι και κρεμάω τη σημαία»3
Τις σκέψεις μου διέκοψε η εκπομπή του συμπολίτη μας, Χρήστου Βασιλόπουλου, «Η Μηχανή του Χρόνου», γέμισε το χώρο και την ψυχή μου παλιές, αθάνατες μουσικές, λογοκριμένες από τη χούντα. Με γύρισε για άλλη μια φορά πίσω σ? εκείνα τα χρόνια του αγώνα αλλά και του φόβου που τα σκέπαζε όλα. Τα χρόνια της σκλαβιάς που δεν κατάφερε να υποδουλώσει και να δέσει τις ψυχές μας.
«Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία,
κάποιος την έγραψε στον τοίχο με μπογιά
ήταν μια λέξη μοναχά, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ,
είπανε όμως, πως την έγραψαν παιδιά».
Σιγά-σιγά οι απαγορευμένες μουσικές και στίχοι σταμάτησαν, στο νου μου ξανάρθαν οι νέοι που κρατούσαν τη «ματωμένη σημαία» και βάδιζαν γεμάτοι σιγουριά και υποσχέσεις για το μέλλον. Η καρδιά μου μαλάκωσε.
Αυτών των νέων παιδιών, Θεέ μου, φύλαξε και προστάτεψε τα όνειρά τους.
Της γενιάς που έρχεται, συντρόφεψε τα βήματά της και βοήθησε να συνεχίσει τα καλά και να απαλείψει τα λάθη των προηγουμένων, με νου και με ψυχή.

______________
Σημειώσεις
1. Οδυσσέας Ελύτης «ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ» (προφητικόν)
2. Οδυσσέας Ελύτης «ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ»
3. Γιάννης Ρίτσος «ΠΑΡΑΛΟΓΟΣ» (ποιητική συλλογή ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ)

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.