ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΟΥΣΤΑΚΗ
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΟΥΣΤΑΚΗ

Ήταν φθινόπωρο του 1973, όταν βρέθηκα στο Λονδίνο, για διαφορετικούς του τουρισμού λόγους, και ήρθα σε επαφή τόσο με την φοιτητική ζωή, όσο και με τη κοινωνική ζωή της πόλης.
Τότε στην Μεγάλη Βρετανία κυβερνούσαν οι εργατικοί.Είχα εντυπωσιαστεί από τις κοινωνικές παροχές και τον τρόπο λειτουργίας του κράτους αλλά και την συμπεριφορά των πολιτών.
Θυμάμαι ότι οι Άγγλοι φοιτητές τότε, έπαιρναν επίδομα σπουδών ανάλογα με την οικονομική τους κατάσταση. Όταν δε, μένανε μακριά από το πατρικό τους σπίτι, έπαιρναν το επίδομα πλήρως.
Αυτά είχα την ευκαιρία να τα μάθω από μια φοιτήτρια της Οξφόρδης, η οποία ήταν αγγλίδα υπήκοος, γεννημένη και μεγαλωμένη στην Αγγλία από Έλληνες γονείς. Η ίδια εισέπραττε ολόκληρο το ποσό του φοιτητικού επιδόματος, αν και οι γονείς της ήταν εφοπλιστές, επειδή ζούσε μόνη και μακριά από το σπίτι της. Απολάμβαναν τότε στην Αγγλία μια αληθινά δωρεάν παιδεία.
Θυμάμαι ότι όποτε συναντιόμαστε κάναμε διάφορες και ενδιαφέρουσες συζητήσεις, ήταν «αριστερών» πεποιθήσεων, αλλά είχε ένα πρόβλημα, αγαπούσε τη βασίλισσα, πράγμα που ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω, όσο και αν προσπάθησε να με πείσει. Αργότερα κατάλαβα ότι είναι μια ομολογημένη αλλά ανεξήγητη αδυναμία των Άγγλων.
Ποτέ δεν θα ξεχάσω τις ουρές των περιέργων που είχαν στην κυριολεξία κατασκηνώσει όλη τη νύχτα έξω από το Αβαβείο του Γουεστμίνστερ, όπου το πρωί θα γινόταν η πρόβα γάμου της πριγκίπισσας Άννας.
Οι τηλεοράσεις, οι εφημερίδες και οι βιτρίνες των καταστημάτων ήταν γεμάτες φωτογραφίες και διαγκωνίζονταν ποιος θα είχε πρώτος τη φωτογραφία της πριγκίπισσας με το νυφικό.
Για μένα τουλάχιστον ήταν όλως διόλου παράξενο και ανούσιο. Οι Άγγλοι όμως είναι αλλιώς. Κι εγώ σιγοτραγουδούσα κοροϊδευτικά « Να χαμε ένα βασιλιά, με λοφία και φτερά ».
Αυτό ήταν ένα σημείο για το οποίο δεν τους ζήλευα καθόλου, υπήρχαν όμως πάμπολλα άλλα που πραγματικά με έκαναν να αισθάνομαι τριτοκοσμική.
Ας πούμε, η ανύπαρκτη σχεδόν γραφειοκρατία τους και ο σεβασμός του κράτους προς τους πολίτες. Αρκούσε κάτι να το διαβεβαιώσεις προφορικά, τίποτε άλλο, σε πίστευαν.
Είχα μια παρόμοια εμπειρία που με άφησε άφωνη αλλά και περήφανη που ο λόγος μου ήταν αρκετός για να πείσει. Από τότε μέχρι και σήμερα δεν έχω νοιώσει έτσι στην χώρα μου, η γραφειοκρατία κατάντησε να είναι η «πέμπτη» εξουσία.
Η πρόνοια ήταν σε τέτοια επίπεδα που οι άνθρωποι αισθάνονταν ασφαλείς. Το σύστημα πρωτοβάθμιας υγείας ήταν σχεδόν τέλειο. Υπήρχε ο «οικογενειακός γιατρός», ο οποίος ήταν διορισμένος σε μια γειτονιά, επιφορτισμένος να εξετάζει τους κατοίκους της και αναλόγως να τους θεραπεύει ή να παραπέμπει τους ασθενείς. Δικαίωμα στην περίθαλψη είχαν όλοι οι νόμιμοι κάτοικοι της γειτονιάς Άγγλοι ή ξένοι, χωρίς διάκριση.
Στις δημοτικές εκλογές δικαίωμα ψήφου, είχαν όλοι ανεξαιρέτως οι κάτοικοι της περιοχής εντός των ορίων του Δήμου, και μάλιστα είχαν και το δικαίωμα της ταχυδρομικής ψήφου αρκεί να απαντούσαν εγκαίρως στα έντυπα που τους είχαν στείλει.
Όλα αυτά φάνταζαν στα μάτια μου ουτοπικά και άπιαστο όνειρο για τη χώρα μου.
Ακόμη το παλεύουμε, άλλωστε.
Ανακαλώντας όλα αυτά στη μνήμη μου, θυμήθηκα τον υπάλληλο που καταμετρούσε τη κατανάλωση του γκαζιού. Εκεί οι συσκευές της κουζίνας και το μπάνιο λειτουργούσαν με γκάζι. Ο μετρητής ήταν σε ένα πίνακα μέσα στο σπίτι κοντά στην είσοδο συνήθως, στον οποίο έριχνες κέρματα των 10 πενών, ήταν δηλαδή μια μορφή κερματοδέκτη, που έριχνες χρήματα και είχες γκάζι. Την πρώτη φορά λοιπόν που ήρθε ο υπάλληλος και μέτρησε την κατανάλωση διαπίστωσε ότι υπήρχαν 2 κέρματα παραπάνω στον υποδοχέα, αφού μηδένισε τον μετρητή μου έδωσε πίσω τα επιπλέον χρήματα. Ούτε τόλμησα να του τα δώσω για να «πιει ένα καφέ», το ύφος του δεν μου το επέτρεπε. Ξαφνιάστηκα με αυτή την αναπάντεχη και αήθη για τα δικά μας δεδομένα συμπεριφορά.
Όλα αυτά ήρθαν στο μυαλό μου με μια χωρίς ιεράρχηση αλληλουχία λόγω ενός εγγράφου που εστάλη από τον Ο.Α.Ε.Δ., μέσω της Κ.Ε.Δ.Κ.Ε., στον Δήμο και που αφορά στο πρόγραμμα «Μια Αρχή, Μια Ευκαιρία», και: «Απευθύνεται σε νέους 16 έως 25 ετών, που βρίσκονται εκτός αγοράς εργασίας, στους οποίους δεν έχει δοθεί μέχρι σήμερα καμιά ευκαιρία απασχόλησης. Ο Ο.Α.Ε.Δ. θα καλύπτει εξ ολοκλήρου την αμοιβή του νέου εργαζόμενου αλλά και την ασφαλιστική κάλυψη. Το πρόγραμμα θα διεξαχθεί κατά προτεραιότητα σε επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα και σε αυτοαπασχολούμενους».
Το μεγαλύτερο σε διάρκεια πρόγραμμα είναι εκείνο που αναφέρεται στην «προεργασία για απόκτηση προϋπηρεσίας». Διαρκεί πέντε μήνες, οι συμμετέχοντες θα είναι αμειβόμενοι με τον κατώτατο μισθό, θα είναι πλήρως ασφαλισμένοι για σύνταξη και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.
Η Διοίκηση του Δήμου εισηγήθηκε να απευθύνει αίτημα για 28 άτομα, δηλαδή 8 για γραμματειακή υποστήριξη, 10 για υπαλλήλους γραφείου και 10 τεχνικό προσωπικό. Αυτοί λοιπόν οι 28 νέοι, αν βρουν θέση να καθίσουν στο δημοτικό κατάστημα, θα πρέπει να αποκτήσουν εμπειρία, και να ασκηθούν στο γνωστικό τους αντικείμενο, υπό την καθοδήγηση κάποιων μονίμων υπαλλήλων που έχουν επαρκή και έγκυρη γνώση! Ίδωμεν!
Σαν αρχή, να επιδοτείς την εκπαίδευση και τις δεξιότητες των ανέργων και μάλιστα των νέων, είναι ενδιαφέρουσα και σωστή, όμως πετυχαίνει το σκοπό της; Θα έλεγα όχι.
Απλά γίνεται μια διακοπή στην ανεργία τους, για να οδηγηθούν ξανά μετά από 5 μήνες στην απελπισία της αδράνειας και της φτώχιας.
Θυμήθηκα λοιπόν ότι, εκείνη την εποχή στην Αγγλία, είχαν την ιδέα να κάνουν ένα πείραμα που θα αποκαθιστούσε το ψυχικό άλγος των ανέργων, μέσω της εργασίας και συγχρόνως θα τους εκπαίδευαν σε νέους τομείς εργασίας και θα τους εξασφάλιζαν εμπειρία ώστε πανέτοιμοι να απορροφηθούν από παρόμοιου αντικειμένου εταιρείες.
Μια τέτοια περίπτωση π.χ. αφορούσε σε μια «φανταστική» εταιρία «Εισαγωγών Εξαγωγών» που είχε πλήρη οργάνωση μιας πραγματικής εταιρίας και λειτουργούσε σαν τέτοια με όλες τις απαιτούμενες δράσεις και διαδικασίες, κάτω από μια έμπειρη διοίκηση και εκπαιδευτικό προσωπικό σε κάθε τμήμα. Ήταν ένα πείραμα που είχε όλα τα εχέγγυα και τις προϋποθέσεις να πετύχει, όσο τουλάχιστον καιρό λειτουργούσε απρόσκοπτα από τις φιλελεύθερες πολιτικές αλλαγές, που αργότερα προέκυψαν στη χώρα, όπως θα θυμάστε. Ύστερα ήρθε η Θάτσερ!
Άκουσα λίγο πριν στις ειδήσεις ότι «η Αγγλία σήμερα είναι ο μεγάλος Ασθενής της Ευρώπης που δεν ανήκει στη ζώνη του Ευρώ».
Εμείς βέβαια είμαστε ο Μεγάλος Ασθενής των κρατών της Ευρώπης που ανήκουν στη ζώνη του Ευρώ.
Ακόμη έμαθα ότι ήρθε στη μόδα ο Μαρξ και ότι «αναγεννιέται σιγά σιγά ο Μαρξιστικός Τουρισμός» με επισκέψεις στη Γερμανική πόλη που έζησε και μάλιστα ότι «Η κρίση στην οικονομία, αναβιώνει το Κεφάλαιο του Μαρξ». Αυτό σημαίνει δηλαδή ότι το οικονομικό περιβάλλον είναι ίδιο με εκείνο του 1867, που πρωτοδημοσιεύτηκε το «Κεφάλαιο»; Αλίμονό μας!


ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.