Ζητείται ελπίδα για τον άστεγο 84χρονο κυρ Παντελή που ζει με «πρωτοβουλία» του δήμου δίπλα στα σκουπίδια


Από μια καλύβα στο Μορτερό, τον έστειλαν να μείνει σε ένα δωματιάκι 2Χ2 στο νεκροταφείο, «για μια ώρα αρχύτερα», όπως μας εξομολογείται ο ίδιος, ενώ εδώ και τρία χρόνια περίπου ο δήμος του βρήκε «στέγη» σε ένα ντάμι (τουρκικό λήμμα dam:  δώμα, στάβλος), παρέα με τα ποντίκια, στο σταθμό μεταφόρτωσης πίσω από το γήπεδο ποδοσφαίρου.
«Δίχως στέγη, δίχως νόμο» ο κυρ Παντελής, 84 ετών, εξορισμένος στα όρια της πόλης και της κοινωνικής μας αναλγησίας. Τσακισμένος από τα γηρατειά, την εξάντληση και τον υποσιτισμό, ο ίδιος ζητεί από τον δήμο και την εκκλησία να τον βάλουν σε κάποιο ίδρυμα, αφού δεν μπορεί πλέον να μετακινηθεί και να αυτοεξυπηρετηθεί. Χαρτιά δεν διαθέτει ο κυρ Παντελής, μιας και του τα έκλεψαν μαζί με τα λιγοστά υπάρχοντά του κατά τη «μετακόμισή» του από το? νεκροταφείο. Παλιότερα σιτιζόταν στην εστία της εκκλησίας της Ευαγγελίστριας, αλλά πια τα πόδια του δεν τον βαστούν. Μέχρι πρότινος εξασφάλιζε την τροφή του από το συσσίτιο της Μονάδας Κοινωνικής Μέριμνας του δήμου, που τον επισκεπτόταν, αλλά σταμάτησε και αυτό. Μόνη του ελπίδα πια, οι εργάτες καθαριότητας του δήμου που δουλεύουν στο χώρο και του αγοράζουν κάτι για να φάει καθημερινά και να τα βγάλει πέρα στο δικό του «Γολγοθά».
Τον συναντήσαμε έξω από το ντάμι, όπου διαμένει, κλειδωμένος τις περισσότερες ώρες της ημέρας, να προσπαθεί να μεταφέρει δυο μπουκάλια με νερό. «Δεν είμαι καλά, δεν μπορώ να περπατήσω και ν? ανέβω τα σκαλιά», μας λέει ο κυρ Παντελής. «Δεν μπορώ να κινηθώ, όπως παλιότερα. Ούτε το λεωφορείο δεν μπορώ να πάρω. Από τον δήμο δεν έρχεται κανένας πια. Οι εργάτες του δήμου μου δίνουν κάτι να φάω, ψωνίζουν από το Βασιλόπουλο. Συγγενείς δεν έχω. Να πείτε του δήμου αν μπορεί να κάνει κάτι. Είμαι πολύ κουρασμένος από εξάντληση».
Του ζητάμε να μας δείξει το χώρο όπου ζει. Αρνείται. Θαρρεί κανείς ότι παρά τα βάσανα, τού έχει απομείνει μια σπίθα αξιοπρέπειας: «Δεν είναι κατάσταση αυτή, αλλά τι άλλο μπορώ να κάνω; Ντρέπομαι εδώ που ζω. Ντάμι είναι, δεν είναι σπίτι. Αν θέλω να πάω σε γηροκομείο; Ποντίκια να δουν τα μάτια σου. Από το νεκροταφείο με πέταξαν εδώ. Ζώο είμαι; Ευτυχώς που έχω και μια σόμπα. Ένας φίλος μου την έφερε».
Το «στοίχημα» ζωής για τον κυρ Παντελή είναι αν μπορεί ο δήμος ή η εκκλησία να τον βάλουν σε κάποιο ίδρυμα ή γηροκομείο, ώστε να ζήσει τα υπόλοιπα χρόνια του μακριά από τις απάνθρωπες συνθήκες που ζει σήμερα. Όλοι, όμως κολλούν στα γραφειοκρατικά και όπως λέει ο ίδιος: «Έχει γίνει συζήτηση να με βάλουν σε κάποιο ίδρυμα ή γηροκομείο, αλλά εγώ δεν έχω χαρτιά, ούτε και ταυτότητα. Μου τα έκλεψαν μαζί με τα λιγοστά υπάρχοντά μου, όταν με φέρανε εδώ από το νεκροταφείο το 2007. Δεν γίνεται τίποτα, μου λένε. Δεν σε παίρνουν τα ιδρύματα χωρίς ταυτότητα. Και ο παπά Γιάννης τα ίδια μου λέει. Τους είπα να έρθουν έως εδώ να μου βγάλουν φωτογραφίες για ταυτότητα. Δεν μπορώ να μετακινηθώ μόνος μου. Εγώ είμαι από τα τη Σύρα. Μπορεί ο δήμος να βρει τα στοιχεία μου αμέσως, πατώντας ένα κουμπί. Όλο ναι και ναι και θα και θα. Έχω νευριάσει πολύ».
Στη θέα του φωτογραφικού φακού, ο κυρ Παντελής μάς ρωτάει αν πρόκειται να του βγάλουμε φωτογραφίες για ταυτότητα, ενώ βγαίνει στο φως του ήλιου προκειμένου να φανεί καλύτερα. Το θέμα, όμως, είναι να τον βοηθήσει η Μονάδα Κοινωνικής Μέριμνας του δήμου για να φτιάξει τα χαρτιά του, ώστε να έχει στη συνέχεια μια καλύτερη τύχη. Η «Ν.Ε.» απευθύνθηκε στη συγκεκριμένη υπηρεσία, όπου μάς είπαν ότι πρόκειται για έναν ιδιόμορφο άνθρωπο που έχει επιλέξει να ζει ως «κλοσάρ», ενώ δεν έχει καν χαρτιά. Έχουν εντοπίσει συγγενείς του, οι οποίοι θα πρέπει να μεριμνήσουν γι? αυτόν, πριν να μεριμνήσει ο δήμος και προσπαθούν να έρθουν σε επικοινωνία μαζί τους.
Ωστόσο, και οι «κλοσάρ» έχουν ψυχή, ίδια με των υπολοίπων και δικαιούνται μιας καλύτερης μοίρας, εφόσον το επιθυμούν, όπως συμβαίνει στην περίπτωση του κυρ Παντελή. Τα υπόλοιπα αποτελούν απλώς υπεκφυγές για έναν δήμο που διαφημίζει στα χαρτιά τα προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας που εφαρμόζει. Ή μήπως η κοινωνική πρόνοια δεν ισχύει στην περίπτωση του κυρ Παντελή, τον οποίον έστειλαν να ζει δίπλα στα σκουπίδια;

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. κ. Κανελλόπουλε, μιας και αναδεικνύετε ένα τόσο σημαντικό ανθρωπιστικό θέμα, θα πρότεινα να πάρετε και την πρωτοβουλία να ανοίξετε ένα τράπεζα λογαριασμό προκειμένου να καταθέσει ο καθένας μας ότι μπορεί προς ενίσχυση του κ. Παντελή.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.