Σήμερα πήρα μια πρόσκληση κοπής «Πρωτοχρονιάτικης πίτας» ενός συλλόγου για την επόμενη Κυριακή.
Μου φάνηκε αστείο, έχουν αρχίσει ήδη οι Απόκριες, την Κυριακή είναι του «Ασώτου» και οι «Πίτες» ακόμα βρίσκονται εν δράσει.
Την προηγούμενη εβδομάδα, με την ευκαιρία του Τριωδίου, κάποιος τοπικός σύλλογος οργάνωσε τον Χορό του, σε κέντρο διασκέδασης στην Κηφισιά. Όταν είδα την πρόσκληση δεν είχα την παραμικρή ψευδαίσθηση για το τι επρόκειτο να δω και να ακούσω. Επειδή όμως εκτιμώ και συμπαθώ αυτόν τον σύλλογο, οργανώσαμε μια παρέα και πήγαμε χωρίς πολλές προσδοκίες και με ανεκτική διάθεση για ό,τι φάμε, ό,τι δούμε και ό,τι ακούσουμε.
Επρόκειτο για ένα «κέντρο» διασκέδασης που είχε όλα όσα αρνητικά μπορούσα να φανταστώ. Ήταν αχανές. Θα χωρούσε και πεντακόσια άτομα. Ήταν άχρωμο, άοσμο, καταθλιπτικό! Δεν υπήρχε διάδρομος για να περάσεις να φτάσεις στη θέση σου ή να φύγεις απ? αυτή. Τα τραπέζια των δέκα ατόμων χωρούσαν μετά βίας οκτώ, το δε πλάτος τους, σου επέτρεπε να βρίσκεσαι με τον απέναντι σου σε απόσταση αναπνοής και να μη ξέρεις που να βολέψεις τα πόδια σου.
Η διάταξη των τραπεζιών η συνήθης, κάποια εν επαφή με την πίστα, τα προνομιούχα, αν αυτό είναι προνόμιο και είναι μέσα στις προτιμήσεις σου, και όλα τα άλλα, έτσι διατεταγμένα ώστε να χωρέσουν όσο το δυνατόν περισσότεροι θαμώνες, όπως στις κονσέρβες.
Φαντάζομαι ότι τέτοια εμπειρία θα έχει βιώσει ο καθένας από μας τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του.
Εκεί που προσπαθούσα να μη σκέπτομαι τα κακώς κείμενα και να μπω στο διασκεδαστικό κλίμα το μάτι μου πέφτει σε ένα πράσινο φωτάκι στον απέναντι τοίχο, δίπλα στην πίστα, που έγραφε «ΕΧΙΤ». Ψάχνω γύρω μου, βλέπω άλλη μια από την άλλη πλευρά της πίστας. Σκέφτηκα ότι τουλάχιστον υπάρχουν έξοδοι κινδύνου, αλλά με μια πιο προσεκτική ματιά διαπίστωσα ότι οι «έξοδοι» ήταν καλυμμένες με κάποιες κατασκευές «καπιτονέ», δεν υπήρχαν μπάρες πανικού και το χειρότερο? αποκλεισμένες από τραπέζια κολλημένα στην πίστα των είκοσι περίπου ατόμων που αν συνέβαινε κάτι δεν θα υπήρχε ουσιαστικά έξοδος διαφυγής.
Όσο σκεπτόμουν τι θα μπορούσε να συμβεί σε μια «κακιά ώρα», έρχεται το φαγητό μου, ψητό κοτόπουλο, νομίζω ότι, όπως και όλων των άλλων, είχε μαγειρευτεί από την προηγούμενη ημέρα, όμως αυτό ήταν το μόνο που δεν μου επηρέασε τη διάθεση. Το μυαλό μου απασχολούσε η κάκιστη κατάσταση της αίθουσας, που φιλοξενούσε τόσο κόσμο και που οι επιχειρηματίες αδιαφορούν να τηρήσουν την υπάρχουσα νομοθεσία περί πυροπροστασίας και γενικά τους κανονισμούς για ασφαλή λειτουργία του κέντρου διασκέδασης.
Δεν φταίνε αυτοί! Φταίνε οι αρμόδιοι και υπεύθυνοι φορείς που οφείλουν να παρακολουθούν και να ελέγχουν την καλή λειτουργία των διαφόρων καταστημάτων. Αυτή η αρμοδιότητα ανήκει στους Δήμους και στην Δημοτική Αστυνομία, στην περίπτωση μας στο Δήμο Κηφισιάς.
Φταίμε και εμείς που δεν διαμαρτυρόμαστε, όταν μας στοιβάζουν σα σαρδέλες και κυρίως όταν δεν τηρούνται οι απαραίτητες προϋποθέσεις ασφαλείας για να μη θρηνήσουμε ανθρώπινα θύματα.
Αν συνέβαινε κάτι, που θα προκαλούσε πανικό, δεν θα γλύτωνε κανείς! Το υποστηρίζω εν πλήρη γνώση και συναίσθηση όσων με φόβο και δέος αναφέρω, και αυτά συμβαίνουν σχεδόν παντού, όπου οι Δήμοι ολιγωρούν, εθελοτυφλούν ή εσκεμμένα δεν ελέγχουν. Και μείς οι χρήστες και υποψήφια θύματα, ανεχόμαστε αδιαμαρτύρητα αυτές τις καταστάσεις και τους πληρώνουμε και από πάνω. Συνηθίσαμε μήπως;
«Η συνήθεια καταβροχθίζει τα πάντα
Ζητώ να δω μια συμπληρωματική
επάνοδο στην κανονικότητα» 1

Οι Δήμοι έχουν, λόγω αποκέντρωσης, ορισμένες αρμοδιότητες για τις οποίες είναι υπεύθυνοι και υπόλογοι για την ορθή εφαρμογή τους. Φανταστείτε τι πρόκειται να γίνει με τον «Καλλικράτη» που σαν κεντρική ιδέα έχει την εκχώρηση περισσότερων αρμοδιοτήτων και οικονομικών πόρων στους Δήμους και που απαιτεί πραγματικούς ελέγχους στη διοίκηση των ΟΤΑ, διαφάνεια, άμεση εξυπηρέτηση και ηλεκτρονική διεκπεραίωση των αιτημάτων των δημοτών.
Σήμερα δυστυχώς, η αδιαφάνεια, η παραπολιτική και η αλαζονική συμπεριφορά μερικών εκφραστών της περιστασιακής εξουσίας, δηλαδή  κάποιων δημοτικών αρχόντων, δημιουργεί αυταρχικές συμπεριφορές, αποκλίσεις από τη νομιμότητα, ασύστολη ρουσφετολογία, διασπάθιση του δημόσιου χρήματος, με μια λέξη, κακοδιοίκηση.
Έτσι, κάποιοι ασυνείδητοι επιχειρηματίες λειτουργούν χωρίς να εξασφαλίζουν τις προβλεπόμενες από τον νόμο ελάχιστες προδιαγραφές ασφαλείας, αδιαφορώντας παντελώς για την ανθρώπινη ζωή, με μοναδικό στόχο το κέρδος. Και σ? αυτό τους το εγχείρημα δεν βρίσκουν αντίσταση.
«Όλα συμβαίνουν σήμερα με τρόπο
ύποπτο στον αυτοκινητόδρομο
Η παράβαση εμφανίζεται και εξαφανίζεται» 2

_________________________
Σημείωση:
1.2. Νάνος Βαλαωρίτης: «Τα επιτρεπόμενα»

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.