ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΟΥΣΤΑΚΗ
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΟΥΣΤΑΚΗ

ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΜΟΥΣΤΑΚΗ

Κάποτε είχαμε μια πανέξυπνη σκυλίτσα είχε έρθει στο σπίτι, μόνη της. Ήταν σκυλάκι του δρόμου που εγκαταστάθηκε στην αυλή μας, όταν το ντόπερμαν που είχε ο αδελφός μου μόλις είχε πεθάνει. Ίσως να ήταν σύμπτωση.  Όταν την πρωτοείδα ήταν πολύ φιλική και μου έκανε εντύπωση  η άνεσή της με τον άνθρωπο. Είχε ξανθό τρίχωμα και γαλανά μάτια και έτσι τη βαφτίσαμε Ξανθή. Εκείνη την εποχή ήταν έγκυος και φαίνεται ότι ζητούσε κάποιο χώρο για να γεννήσει, αυτό το καταλάβαμε λίγες μέρες αργότερα, όταν είχε εξαφανιστεί για εικοσιτέσσερις ώρες. Την ψάχναμε και τη βρήκαμε όταν ακούστηκε το κλάμα, ενός από τα μικρά της. Ήταν απομονωμένη σε ένα ξύλινο κιβώτιο, που βρισκόταν σε μια γωνιά του κήπου μέσα στα φυτά, προστατευμένο από αδιάκριτα βλέμματα και εισβολείς.
Η Ξανθή, ανεξάρτητο πνεύμα, μου είχε εμπιστοσύνη και ξέρω ότι δεν θα μου έκανε κακό αν πήγαινα κοντά της μετά τη γέννα. Και το έκανα. Πήρα ένα φακό, άρχισα να της μιλάω μαλακά και άπλωσα το χέρι μου να τη χαϊδέψω, ήταν ξαπλωμένη ήσυχη και αδυνατισμένη. Αντέδρασε θετικά στα χάδια μου.
Όταν συνήθισαν τα μάτια μου στο σκοτάδι διαπίστωσα ότι είχε δυο σκυλάκια ακουμπισμένα στη κοιλιά της, αλλά τρεις θηλές στο στήθος της είχαν φουσκώσει. Με τις ελάχιστες γνώσεις μου περί αυτά, σκέφτηκα ότι έπρεπε να είχε γεννηθεί και τρίτο σκυλάκι. Έψαξα και το βρήκα, ήταν εγκαταλελειμμένο σε μια γωνιά, πίσω από το κεφάλι της ένα μικρούλι μαύρο ασχημούλικο μωρό.
Κατάλαβα ότι μάλλον για κάποιο λόγο το είχε εγκαταλείψει για να πεθάνει.
Άρχισα να της μιλάω και της έδειχνα το μωρό της, να το πάρει να το φροντίσει. Είχε μια απίθανη νοημοσύνη αυτό το σκυλί. Το πήρε, το έβαλε στο στήθος της και το φρόντισε όπως τα άλλα δυο.
Όταν συνήλθε από την αδυναμία της γέννας βγήκαν και οι τέσσερις στην αυλή. Ήταν χάρμα οφθαλμών!
Δυο μαλλιαρά παχουλά σκυλάκια, το ένα ασπρόμαυρο, το άλλο κάτασπρο και το τρίτο αδύνατο, καχεκτικό με ίσιο τρίχωμα, ασχημούλικο γενικά.
Τα έβαλα σε ένα καλάθι και τα πήγα στο γιατρό, εκεί έγιναν αντικείμενο θαυμασμού, στην αίθουσα αναμονής όλοι τα χαϊδεύανε, μόνο όμως τα δυο, τα όμορφα, το τρίτο, το ασχημούλικο δεν προκαλούσε τέτοια συναισθήματα και το αγνοούσαν.
Η μάνα του, το θήλαζε και το καθάριζε, το πρόσεχε ίσως περισσότερο από τ άλλα, είχαν αποκατασταθεί οι σχέσεις τους.
Μια μέρα είχαν μείνει στον κήπο τα τρία κουτάβια μόνα τους και παίζανε στον ήλιο. Χωρίς κανείς να το αντιληφθεί τα δυο χαριτωμένα κουταβάκια εξαφανίσθηκαν, δηλαδή κάποιος τα πήρε, και έμεινε μόνο του το μαύρο προβληματικό και ασχημούλικο σκυλάκι.
Η Ξανθή αφιερώθηκε με πολύ αγάπη σ αυτό το παιδί της, που το θεωρούσε μειονεκτικό. Και έτσι ήταν. Νομίζω ότι είχε ένα πρόβλημα στο περπάτημα αλλά και ότι είχε μειωμένη πνευματική δυνατότητα, τουλάχιστον συγκρινόμενη με τη μάνα της, η οποία ην είχε πάντα σχεδόν δίπλα της και υπό την προστασία της. Τη βαφτίσαμε Ραία κατ ευφημισμό από το πανωραία.
Θυμάμαι ότι όταν η Ραία έμεινε έγκυος και γέννησε τα σκυλάκια της, η Ξανθή τα φρόντιζε και τα προστάτευε όπως και την κόρη της.
Αν και ζώο τελικά όχι μόνο δεν εγκατέλειψε το μειονεκτικό παιδί της αλλά την βοηθούσε και τη πρόσεχε και ήταν δίπλα της πάντα για να τη προστατεύει.
Όλα αυτά μου ήρθαν στο νου όταν άκουσα και είδα στην τηλεόραση τα εγκαταλελειμμένα βρέφη στο μαιευτήριο Αλεξάνδρα.
«Ούτε μάνα εδώ, ούτε χάδι,
ούτε μια γλυκιά κουβέντα, τα λόγια
φτάνουν αλλαγμένα στον προορισμό τους,
δεν φτάνουν, δεν ξεκινούνε καν»   1
Θα μου πείτε γίνεται να εγκαταλείψεις το νεογέννητο παιδί σου; Και όμως γίνεται!
Διάφορες οι περιπτώσεις εγκατάλειψης που σε κάνουν άλλοτε να αγανακτείς και άλλοτε να λυπάσαι, άλλοτε να αναρωτιέσαι και άλλοτε να φτάνεις να συγκρίνεις αυτούς τους γονείς χωρίς ανθρωπιά και φίλτρο με τη Ξανθή ένα απλό ζωάκι με ανεπτυγμένο το μητρικό ένστικτο.
Εκείνη που με συγκλόνισε ήταν η περίπτωση ενός μωρού που γεννήθηκε με το σύνδρομο Ντάουν και οι δυο γονείς, που ήδη το ξέρανε από το προγεννητικό έλεγχο, είχαν αποφασίσει να το εγκαταλείψουν μετά την γέννα. Και το έκαναν, έτσι απλά, σαν να επρόκειτο όχι για το παιδί τους αλλά για κάποιο κατοικίδιο.
Στο διπλανό κρεβάτι υπήρχε ένα μωρό με «λυκόχειλο». Οι γονείς του το εγκατέλειψαν σαν άρρωστο παρ όλες τις διαβεβαιώσεις των γιατρών ότι δεν είναι άρρωστο και ότι με μια εγχείρηση θα διορθωθεί το πρόβλημά του. «Ας γίνει η εγχείρηση και αν μας ικανοποιεί το αποτέλεσμα τότε θα το πάρουμε». Αυτή η ιταμή απάντηση δόθηκε από τους γονείς.
Αυτά τα μωρά δεν ακούνε μητρικά νανουρίσματα. Ο ύπνος τους θα είναι γεμάτος εφιάλτες και «μπαμπούλες» αφού κανείς δεν τους ξορκίζει, με γλυκόλογα, όπως:
«Κοιμήσου αστρί, κοιμήσου αυγή,
κοιμήσου νιο φεγγάρι..»   2
Ακόμη θυμάμαι το νανούρισμα της μάνας μου.
«Κοιμήσου και παρήγγειλα στην πόλη τα προικιά σου, στη Βενετιά τ ασήμια σου και τα χρυσαφικά σου
Νάνι νάνι το μωρό μου, νάνι νάνι το γλυκό μου.
Φύγε μπαμπούλα από δω γιατί ο μπαμπάς του είναι εδώ…»
Για να μην είμαι άδικη, είναι γεγονός ότι όλες οι περιπτώσεις εγκατάλειψης δεν είναι ίδιες.
Μια περίπτωση που προκαλεί αληθινό δέος αφορά σε μια νεαρή ανήλικη μητέρα. Σήμερα είναι 17 χρονών, γέννησε και άφησε το παιδί στο νοσοκομείο επειδή οι δικοί της δεν το θέλουν. Η ίδια όμως το αγαπάει πολύ και είναι, όσο πιο συχνά της επιτρέπεται, μαζί του. «Όταν γίνω 18 χρονών θα το πάρω. Δεν πρόκειται να την εγκαταλείψω ποτέ. Ό,τι μου ζητήσει θα της το χαρίσω» είπε, με το πρόσωπό της να λάμπει και τη φωνή της να σπάει.
Για όλα αυτά που είδα και άκουσα, μου ήρθε στο νου η Ξανθή, που αν και σκύλος φέρθηκε με περισσότερη ευαισθησία από κάποιους που θέλουν να λέγονται άνθρωποι!

Σημειώσεις:
1. ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ «ΠΛΑΣΙΟ ΣΤΟ ΦΩΣ
2. ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΠΟΛΙΤΗ «ΕΚΛΟΓΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ»

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.