Vellios_thomas

Κοιτώντας στα μάτια όλους τους υποψήφιους πολιτικούς μέσα από την τηλεόραση, χωρίς ήχο εννοείται, αναζήτησα, κάποια έστω, ίχνη αλήθειας ή συνειδητής μετάνοιας για τα χρόνια που πέρασαν, για τις ευκαιρίες που χάθηκαν, για τη χώρα που ολοένα περιμένει. Το τηλεοπτικό μάτι; Η απουσία ήχου; Αυτός ο αμείλικτος συνδυασμός με οδήγησε σε ακόμα πιο αμείλικτα συμπεράσματα.
Η δημόσια εικόνα καταδιώκει όλους τους πολιτικούς. Στα μάτια τους, ήταν εμφανής η αγωνία μιας όμορφης παρουσίας, μιας ίσιας γραβάτας ή ενός ατσαλάκωτου κοστουμιού σε συνάρτηση, όχι με την πειθώ του λόγου, αλλά με την αισθητική του λόγου.
Ένας ωραίος λόγος γεννά ελπίδες, ενίοτε όμως και απορίες. Ίσως μέσα τους, οι περισσότεροι πολιτικοί να γνωρίζουν καλά, πως αυτό που θα τους στείλει στα βουλευτικά έδρανα είναι η αδράνεια του αντιπάλου τους, και όχι το έργο που επέδειξαν ή οι λύσεις που υπέδειξαν οι ίδιοι.
Κάτω από τους ψευδαισθητικούς προβολείς των μεγάλων συγκεντρώσεων, εκεί που το τεχνητό φως πολλαπλασιάζει τις ανθρώπινες παρουσίες, ενεδρεύει η μεγαλύτερη μοναξιά: Η «εθνοσωτήρια» αγκαλιάζει την ύπαρξη σου, αλλά την ίδια στιγμή σε ξεπερνάει.
Εχεις φωνή, αλλά τις περισσότερες φορές την ακούς μόνο εσύ. Χαιρετάς τόσους που «υπόσχονται» αλλά για αυτούς είσαι απλά αριθμός, πλήθος.
Το «μέσο» κι όχι η λύση.
Οι πλατείες κάποτε αδειάζουν. Τα φώτα σβήνουν και η ζωή μου με περιμένει εκεί που την άφησα. Τώρα πλέον μπορώ να το παραδεχτώ:
Τα λάθη μου με κάνουν ν΄ αγαπώ ξανά. Να κοιτώ στα μάτια και να δίνω. Να είμαι πάντα εδώ και να διεκδικώ. Αυτές είναι οι δικές μου εκλογές και σ΄ αυτές, ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΨΗΦΙΖΩ.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.