moystaki_katerina.jpg

Η στιγμή είναι κρίσιμη για τη χώρα.
Δεν αντέχουμε πολλές ταλαιπωρίες, περισσότερες απ? όσες «επιβάλλεται» να υποστούμε και που δεν έχουν ουσία ούτε θέση σ? αυτή τη συγκυρία.
Η συναίνεση του λαού, κυρίως του μέσου Έλληνα, για να υποστεί και να στηρίξει τις οικονομικές θυσίες απαιτούν «αντισταθμιστικές» ανακουφίσεις.
Γιατί τα λέω αυτά; Επειδή στενάζει ο απλός πολίτης με τη γραφειοκρατία και, όποια επένδυση ξεκινάει δειλά-δειλά να γίνει, σκοντάφτει σε κάθε λογής γραφειοκράτες. Σοβαρό μερτικό σ? αυτή τη ταλαιπωρία έχουν τα διάφορα πολεοδομικά γραφεία. Υπάλληλοι κωλυσιεργούν από ευθυνοφοβία ή άλλες τακτικές για να κάνουν, δήθεν ελέγχους, που δεν απαιτούνται και είναι γνωστό, επειδή μόνο θεωρούν τις μελέτες και δεν τις ελέγχουν. Ταμπουρωμένοι πίσω από την «εξουσία» που τους εξασφαλίζει η θέση τους, ταλαιπωρούν όλους, όσοι έχουν την ατυχία να πέσουν στα χέρια τους. Κάποτε θα πρέπει να λύσουμε αυτά τα απλά και καθημερινά, που όχι μόνο δεν έχουν κόστος, αντίθετα συνεισφέρουν οικονομικά και βελτιώνουν την ποιότητα ζωής των εμπλεκομένων. Πρέπει με κάθε τρόπο να καταργηθούν οι όποιες, πολύωρες, αναμονές πολιτών σε ουρές.
Θέλω να επισημάνω ένα θέμα, που καιρό με απασχολεί και με ενοχλεί αφάνταστα. Αφορά στη χρήση των λέξεων και στην ορθή τους γραμματική έκφραση.
Ίσως χαρακτηριστώ αφελής, παλιομοδίτισσα, ξεπερασμένη, ή μίζερη, από κάποιους «παγκοσμοποιημένους» συμπατριώτες.
Καμαρώνω για την μητρική μου γλώσσα, και επιτρέψτε μου αυτή την αδυναμία. Είναι η γλώσσα, που έγραψε ο Όμηρος, ο Σοφοκλής, ο Ευριπίδης, ο Ησίοδος, ο Πλάτων, η Σαπφώ, ο Παπαδιαμάντης, ο Καζαντζάκης, ο Ελύτης, ο Σεφέρης, ο Καβάφης, όλοι τους γίγαντες της λογοτεχνίας και της ποίησης. Όχι μόνο τίμησαν αλλά εμπλούτισαν την ήδη πλούσια ελληνική γλώσσα.
Δεν είναι σκέψεις μιας ρομαντικής και παρωχημένης θέσης, αλλά μιας άποψης που δεν θέλει να ανταλλάξει κάτι πολύτιμο με άλλο ευτελές και αναλώσιμο.
Στο κάτω-κάτω η γλώσσα μας, δεν έχει σχέση με το ΔΝΤ και δεν έχει κόστος, ούτε έξοδα, η σωστή χρήση της και η μη εξαφάνιση της.
Η καλή γνώση ξένων γλωσσών είναι μόρφωση και απαραίτητο εφόδιο για την εποχή μας, όμως η γνώση και η καλή χρήση της μητρικής μας γλώσσας και εν προκειμένω της ελληνικής, είναι καθήκον μας και υποχρέωση.
Είναι καιρός τώρα, που με κατατρώει η ανάγκη να γράψω για αυτό το θέμα.
Πως προέκυψε; Όταν πρωτάκουσα, πριν από κάποιους μήνες, για τον «Οδικό Χάρτη του Καλλικράτη».
Προσπαθούσα να καταλάβω τι εννοεί αυτή η φράση και τι σχέση έχει με τον επονομαζόμενο νόμο «Καλλικράτη».
Ήμουν πλέον βεβαία ότι επρόκειτο για τις πόλεις που είχαν συνενωθεί και είχαν δημιουργήσει τους νέους «Καλλικρατικούς Δήμους».
Ελληνικά, «δόξα τω θεώ», ξέρω και η λέξη «οδικός» έχει σαφή και μη αμφισβητούμενη έννοια, σε συνδυασμό δε με τη λέξη «χάρτης» σημαίνει ασφαλώς την αποτύπωση των δρόμων, σε κάποιο χάρτη.
Για άλλη μια φορά ήμουν αφελής. Άλλο σήμαινε η έκφραση «Οδικός χάρτης του Καλλικράτη». Το  κατάλαβα, προς μεγάλη μου έκπληξη και μέγιστη απογοήτευση, αργότερα, όταν διαπίστωσα ότι αφορούσε σε χρονοδιάγραμμα δράσεων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης για τη προσαρμογή της στο νέο Νόμο.
Τι συμβαίνει λοιπόν; Απλούστατα, μεταφράστηκε από τα Αγγλικά η έκφραση «Road map» δηλαδή «οδικός χάρτης», που μεταξύ άλλων ερμηνειών σημαίνει και «χρονοδιάγραμμα». Αυτή, η έκφραση μεταφράστηκε λέξη, προς λέξη από τα Αγγλικά και σίγουρα δεν εκφράζει το ίδιο νόημα στα ελληνικά.
Μπορώ αλλά δεν θέλω να εκφράσω τα συναισθήματα, που μου γεννήθηκαν, όταν υποψιάστηκα, πως μπορεί να προήλθε αυτός ο βαρβαρισμός και η προσβολή στη γλώσσα μας.
Για την αγγλική γλώσσα και για κάποιες άλλες που διαθέτουν μία λέξη για να εκφράσουν πολλές έννοιες, αυτές που λέμε φτωχές γλώσσες, είναι φυσικό να δανείζονται λέξεις για να πλουτίσουν το λεξιλόγιο τους. Όπως  έχει γίνει με τα δάνεια που έχει δώσει η ελληνική γλώσσα στα επιστημονικά λεξιλόγια άλλων γλωσσών. Από αυτό μέχρι να μεταφράζουμε αγγλικούς όρους, οι οποίοι δεν έχουν το ίδιο νόημα στην ελληνική, όταν μεταφραστούν λέξη προς λέξη, όχι μόνο αδιανόητο και ακραίο μοιάζει, αλλά δηλώνει ότι εμείς οι ίδιοι οι Έλληνες δεν γνωρίζουμε ελληνικά. Έλεος πια, με αυτούς τους ακατανόητους βαρβαρισμούς!
Ο συγγραφέας Βασίλης Αλεξάκης, κάπου διάβασα ότι είπε: «Η ουσία της ζωής είναι οι λέξεις». Και έτσι είναι . Όταν το παιδάκι φωνάζει «μαμά» και όχι μάνα ή μητέρα, έχει άλλη σημασία, δηλώνει εξάρτηση, τρυφερότητα και αδυναμία. Όταν στη γλώσσα σου πεις «σ΄ αγαπώ», έχει διαφορετική αξία και νόημα απ? ότι αν το πεις σε ξένη γλώσσα.
Κάθε λέξη, στη γλώσσα της, έχει τη δική της θέση στη κλίμακα των νοημάτων.
Η γλώσσα μας κινδυνεύει από τέτοιου είδους «σολοικισμούς».
Αλήθεια τι δηλώνει αυτό; Δεν μπορώ παρά μόνο δυο πράγματα να σκεφθώ ή πρόκειται για άγνοια της ελληνικής γλώσσας ή για έναν κακόγουστο επαρχιωτισμό έναντι της Ευρώπης και της Αμερικής. Ή και τα δύο; Και δυστυχώς έχει απλωθεί σαν επιδημία αυτή η απαξίωση της γλώσσας. Διαπίστωσα πρόσφατα ότι μια νέα εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης, προβάλλεται με τον τίτλο «NET WEEK». Γιατί αλήθεια χάθηκαν οι ελληνικές λέξεις ή η χρήση των Αγγλικών, μας κατατάσσει στην κατηγορία των σύγχρονων και των «εντός του πνεύματος της εποχής»;
Τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές ακούω από την Κρατική, πάλι τηλεόραση, μια διαφήμιση της εκπομπής «Μένουμε Ελλάδα» να προτείνει «Full προτάσεις για κάθε Budget»! Tι να πεις!
Είμαστε σε εποχή παγκοσμιοποίησης βλέπετε, και οι γλώσσες, που δεν έχουν την τύχη να ομιλούνται από μεγάλες πληθυσμιακές ομάδες, παραχωρούν δικαιώματα τους στην Αγγλική γλώσσα, μέχρις αυτοκτονίας.
Το καταλαβαίνω, όταν υπάρχει ανάγκη επικοινωνίας με τους ξένους, αλλά όταν θέλεις να επικοινωνήσεις με τους δικούς σου, γιατί πρέπει να αλλοτριώνεις τη γλώσσα σου;
Και νάτανε μόνο αυτό; Καθημερινά η γλώσσα υποφέρει ακόμη και από εκείνους, που οφείλουν να μιλούν σωστά. Άκουσα δημοσιογράφο της ΝΕΤ να αναφέρει μια πολιτική είδηση λέγοντας: «Με τον κ. Παπακωνσταντίνου παρών»! Πόνεσαν τα αυτιά μου.
Η δε λέξη «πατήρ», που αφορά κυρίως στους παπάδες, έχει καταντήσει άκλιτο μόριο, αφού χρησιμοποιείται σ? όλες τις πτώσεις και τους αριθμούς ως «πάτερ». Δηλαδή: ο πάτερ, του πάτερ, τον πάτερ, οι πάτερ, των πάτερ, τους πάτερ και αυτό δυστυχώς ακούγεται από χείλη ανθρώπων που έχουν τελειώσει τουλάχιστον Λύκειο!
Μετά απ? όλα αυτά, ήταν ένας πραγματικός παράδεισος, η διάλεξη του Θοδωρή Κοντάρα, που αφορούσε στον Ελληνισμό της Βουλγαρίας.
Εκτός των άλλων αναφέρθηκε σε κάτι καταπληκτικό για τους Έλληνες της «Στενημάχου και των πέριξ», οι όποιοι βρίσκονται εκεί από την αρχαιότητα, μέχρι και σήμερα, (η περιοχή της Σωζόπολης έχει 3000 Έλληνες). Στην περίοδο 1924-1990, οι Βούλγαροι τους απαγόρευαν να μιλάνε ελληνικά, αλλά αυτοί δεν «συνεμορφώθησαν με τις υποδείξεις», διώχθηκαν και οδηγήθηκαν σε εξορίες. «Και  έφαγαν πολύ ξύλο για να διατηρήσουν την ελληνική γλώσσα ζωντανή».
Αυτό το γράφω σε αντιπαράθεση με τη δικιά μας οικειοθελή τάση να ξεχάσουμε και να αποτάξουμε τη γλώσσα μας, θυσία στο βωμό της παγκοσμιοποίησης και της εμπορευματοποίησης των πάντων. Και αυτή είναι η χειρότερη μορφή καπιταλισμού.
Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, αποδέχομαι, ότι η γλώσσα είναι ζωντανή και εξελίσσεται με τον χρόνο και ασφαλώς δεν διαφωνώ με κάποιες ιδιαιτερότητες στη γλώσσα της νεολαίας, που πολλές φορές έχουν σατυρική διάθεση και προκαλούν γέλιο.
Προχθές η ανιψιά μου, μου είπε: «Καλά! Δεν υπάρχεις!» για να εκφράσει τον θαυμασμό της για κάτι που της άρεσε. Και βέβαια γέλασα με τον τρόπο επικοινωνίας αυτών των παιδιών.
Ξέρω όμως, ότι η έκφραση θα περάσει και θα ξεχαστεί, θα έρθουν άλλες να την αντικαταστήσουν και κάθε γενιά θα έχει τη δική της. Αρκεί  η γλώσσα να διατηρήσει τον πλούτο της και τη σωστή έκφρασης της.

1 ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.