moystaki_katerina.jpg

Τη Δευτέρα το απόγευμα βρέθηκα στο Πνευματικό Κέντρο, στη βίλα Κώστα, γύρω στις 7.30. Διεπίστωσα ότι υπήρχε μια έντονη δραστηριότητα και προσέλευση ασυνήθιστη για μια ημέρα καθημερινή. Η Μαρίσια όπως πάντα προσπαθούσε να κάνει συγχρόνως πάνω από δυο δουλειές και πάντα χαμογελώντας. Η Πρόεδρος, η κ. Μ. Μενδωνίδου, αεικίνητη και γλυκιά είχε τα μάτια και τα αυτιά της ανοικτά στα διάφορα αιτήματα, τα οποία προσπαθούσε να ικανοποιήσει και να δώσει λύσεις στα συνεχώς προκύπτοντα προβλήματα.
Βέβαια όπως είναι αναμενόμενο, ούτε όλα τα αιτήματα, ούτε όλα τα προβλήματα λύνονται πάντα με τον επιθυμητό τρόπο, γι΄αυτό  και δημιουργείται μία συνεχώς έρπουσα γκρίνια.
Όμως έτσι γίνεται συνήθως.
Ασφαλώς υπάρχει μια άλλη, καλύτερη ίσως, λύση σε κάθε πρόβλημα, αλλά αυτό πάντα αφορά μια άλλη συνολική πολιτική θέση και δεν οφείλεται σε άτομα.
Πολλές φορές ασφαλώς τα πρόσωπα παίζουν κάποιο ρόλο προωθητικό και δημιουργικό, όμως πάντα χρειάζεται να υπάρχει πολιτική άποψη για την πλατφόρμα δράσεως και στόχων, άλλως τα άτομα κάνουν απλώς διαχείριση των καταστάσεων και των προβλημάτων.
Πάλι ξέφυγα και άρχισα την πολυλογία.
Η πρόθεσή μου ήταν να αναφέρω το λόγο της «κίνησης» που υπήρχε στο πνευματικό κέντρο, τον οποίο και διεπίστωσα όταν συνάντησα τον πρόεδρο του Λαϊκού θεάτρου , τον Παναγιώτη Καρακούλη, ο οποίος έμπαινε, έβγαινε, κανόνιζε ημερομηνίες, χώρους, ώρες, συντόνιζε καταστάσεις και γενικά βρισκόταν σε μια ελεγχόμενη, θα έλεγα, υπερένταση.
Έμαθα λοιπόν ότι αφορούσε στην επικείμενη πρόβα των ηθοποιών του «Λαϊκού Θεάτρου», για το έργο που πρόκειται να μας χαρίσουν το καλοκαίρι, τον Αγαπητικό της Βοσκοπούλας . Ένα πολύ δύσκολο έργο όταν μάλιστα τα παιδιά, οι νέοι σε ηλικία ηθοποιοί, ίσως είναι αποκομμένοι ή καλύτερα μη εξοικειωμένοι με τη γλώσσα της υπαίθρου που χρησιμοποιείται, και τον παραδοσιακό δεκαπεντασύλλαβο στίχο, με τον οποίο είναι γραμμένο το κείμενο του συγγραφέα Δημητρίου Κορομηλά. 1
Προσκαλούμαι από τα παιδιά , αν θέλω να παρακολουθήσω και το κάνω.
Διαπιστώνω και την ύπαρξη ενός ακόμα θεατή, ήταν ο  Πρόεδρος του «Λαϊκού Θεάτρου». Τον είδα να κάθεται παραδίπλα, σιωπηλός, υπομειδιών και με πραγματικό ενδιαφέρον να βλέπει και να ακούει τα πάντα έτοιμος, αν χρειαστεί, να φροντίσει για ό, τι του ζητηθεί ή για ό, τι προκύψει. Είναι άλλωστε εμφανής η κάθε μορφής υποστήριξή του.
Παρακολουθώ τα τεκταινόμενα με ενδιαφέρον.
Ο σκηνοθέτης κ. Νίκος Μπουσδούκος, με υπομονή, γνώση αλλά κυρίως με αγάπη και κατανόηση τους διδάσκει, σαν αληθινός δάσκαλος απλά. Τους επιβραβεύει κάθε φορά που πετυχαίνουν τη σωστή απόδοση, με ένα γενναιόδωρο μπράβο που το συνοδεύει χαμόγελο.
Οι ηθοποιοί, με εξαιρετική συνέπεια, σαν πραγματικοί επαγγελματίες ζούσαν την πρόβα τους.
Τους γυναικείους ρόλους ενσαρκώνουν, έτσι χωρίς αξιολόγηση ή κάποια σειρά, όπως μου έρχονταν στο νου, η Χρύσα, η Μαρίνα,  η Χρύσα η πρεσβύτερη , η Μαντώ, η Αργυρώ, η Ολυμπία, η Άρτεμις, η .. όλες ήταν εξαιρετικές!
Εντυπωσιάσθηκα από την άρτια απόδοση των ανδρών ηθοποιών στους ρόλους τους. Όλοι εξοικειωμένοι με την ιδιωματικό λόγο, να ρέει από το στόμα τους, λες και γεννήθηκαν εκείνη την εποχή, στο χωριό της Φωκίδας, όπου εξελίσσεται το έργο.
Και βέβαια αν αφορούσε μόνο στον Στέλιο Μαξούρη, δεν θα μου έκανε εντύπωση, ξέρουμε το ταλέντο του στις μιμήσεις, αλλά και οι άλλοι, ο Νίκος, ο Φίλιππος, ο Κωνσταντίνος, ο Ηλίας ήταν καταπληκτικοί! Δυστυχώς δεν τους θυμάμαι όλους και δεν είναι στις προθέσεις μου να αδικήσω κάποιον, τα ονόματα τα ανέφερα μόνο ενδεικτικά.
Άλλωστε :
Οι τρελλοί του κόσμου λιγοστεύουν
και παίρνουν τους δρόμους της ψυχής τους
με τα χέρια σε ανάταση   2
Είναι γεγονός ότι δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω πέρα από μιάμιση ώρα, επειδή δεν ήμουν κατάλληλα ντυμένη για υπαίθρια παραμονή και με φόβιζε η βραδινή δροσιά και ψύχρα. Ήμουν ήδη κρυωμένη και ανησυχούσα μήπως επιβαρύνω την κατάστασή μου, έτσι με βαριά καρδιά έφυγα. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου να ξαναπάω, εφοδιασμένη όμως κατάλληλα για να αντιμετωπίσω το νυχτερινό αγιάζι.
Εκείνο όμως, που είναι βέβαιο ότι περιμένω με αγωνία, είναι η τελική παρουσίαση του έργου. Το δείγμα που «πήρα», με προδιαθέτει για μια ακόμη εξαιρετική παράσταση του «Λαϊκού Θεάτρου» και είμαι απολύτως βέβαιη ότι οι συντελεστές δεν θα με απογοητεύσουν και θα ανταποκριθούν στις προσδοκίες μου.
Γυρίζοντας στο σπίτι μου, άρχισα να σιγοτραγουδάω, μάλλον παράφωνα, το γνωστό τραγούδι,
«Μια βοσκοπούλα αγάπησα
Μια ζηλεμένη κόρη
Και την αγάπησα πολύ
Ήμουν αλάλητο πουλί
Δέκα χρόνων αγόρι »
Την είχα «καταβρεί» που θάλεγαν και οι νέοι μας.
Έτσι συγκινημένη, σκεπτόμουν αυτόν τον ζωντανό οργανισμό του Λαϊκού Θεάτρου», που χρόνια τώρα, κρατήθηκε και ανδρώθηκε, παλεύοντας απέναντι στο ρεύμα πολλές φορές, με μοναδικά όπλα του το πείσμα και την αγάπη αυτών των ανθρώπων  για το θέατρο.
Είναι συγκινητικό να βλέπεις άτομα κάθε ηλικίας να τρέχουν να προλάβουν την πρόβα.
Κατάκοποι από τη δουλειά της ημέρας, όμως ακμαίοι, γεμάτοι χαρά, υπομονή και νέο κουράγιο.
Είναι ενωμένοι και ενώ πραγματικά μοχθούν, έχεις την εντύπωση ότι διασκεδάζουν. Και βέβαια δεν είναι μόνο ο χρόνος που καταναλώνεται, σε αυτό που βλέπουμε, είναι και η προετοιμασία εκμάθησης των κειμένων στο σπίτι τους.
Αγαπάνε και ζουν αυτό που κάνουν, αλλιώς πως θα αντάλλασε ο καθένας τους και η καθεμιά τους την ξεκούραση της πολυθρόνας τους ή την απόλαυση μιας διασκέδασης για να επιδοθεί σε ένα τόσο δύσκολο και συλλογικό εγχείρημα, με τόσο πάθος, αγόγγυστα. Αυτό αναντίρρητα οφείλεται στην αγάπη τους για αυτή την τέχνη, που σαν ερασιτέχνες, δηλαδή εραστές της τέχνης του ηθοποιού, τα δίνουν όλα χωρίς ανταλλάγματα, μόνο το χειροκρότημα τούς αρκεί, για να «ζήσουν» μέχρι το επόμενο έργο.
Έχουν επιδοθεί σε μια προσπάθεια πραγματοποίησης του ονείρου τους.
Και :
«Όνειρο σημαίνει
Να μην υπάρχουν σύνορα
Κι οι βλοσυροί καχύποπτοι φρουροί τους» 3
Δεν άφησαν την καθημερινότητα με τις γήινες ανάγκες τους, να τους καταπλακώσει αντέδρασαν με όπλο αυτή την αγάπη και το κατάφεραν.
Η ομαδικότητα και η σύμπνοια είναι καταπληκτική και εμφανής στις σχέσεις τους, που ο καθένας για τον άλλο μόνο καλές κουβέντες έχει να πει, όπως άλλωστε αρμόζει σε ένα τέτοιο σχήμα, όπου δεν πρέπει να υπάρχουν αντιπαλότητες, διεκδικήσεις και αντιπαραθέσεις.
Πρέπει εδώ να σημειωθεί ότι οι ίδιοι «πληρώνουν από την τσέπη τους» , όπως θα λέγαμε κοινά, για τα εισιτήρια ή τον καφέ τους.
Πλάνητες, αυτοί οι εραστές της τέχνης, πολίτες αυτής της πόλης οι περισσότεροι, κάτω από δύσκολες συνθήκες, ανταποκρίνονται στις «υποχρεώσεις» τους.
Ο καθένας τους μπορεί  να ισχυριστεί ότι:
«Αυτάρκης, ορειβατώ
Στα ύψη των ονείρων
Με τα χέρια στις τσέπες» 4

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
1. Ο Δημήτρης Κορομηλάς, γεννήθηκε το 1850 στην Αθήνα. Ήταν φιλόλογος με σπουδές στη Γαλλία και Γερμανία. Έγραψε, εκτός  των άλλων, τον «Αγαπητικό της Βοσκοπούλας», μια βουκολική ηθογραφία που διαδραματίζεται σε κάποιο ορεινό χωριό της Φωκίδας. Παίχτηκε για πρώτη φορά το 1891, στις εκτός Ελλάδος Ελληνικές πόλεις, Οδησσό και Κωνσταντινούπολη.
2. Παναγιώτη  Καρακούλη «ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΕ ΑΝΑΤΑΣΗ» από την ποιητική συλλογή «ΕΛΕΝΑ ΙΙΙ».
3. Κική Δημουλά, «ΣΥΝΔΡΟΜΟ»
4. Παναγιώτη Καρακούλη «ΟΥΤΟΠΙΑ». Από την ποιητική συλλογή «ΕΛΕΝΑ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ».

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.