santiksi_maria.jpg

Πριν λίγες ημέρες στα πλαίσια των εκδηλώσεων  «Αλλοτινές Πατρίδες», παρακολούθησα το βραβευμένο ντοκιμαντέρ του Γιώργου Ζέρβα παραγωγής 2003, «Μου λένε να μην  σε αγαπώ».
Το ντοκιμαντέρ αναφέρεται στην ιστορία του Σμυρναίϊκου και πολίτικου τραγουδιού. Επρόκειτο ακριβώς για το πορτρέτο του μουσικού είδους που γεννήθηκε στη Σμύρνη, εκφράζοντας ποιητικά τη ζωή τους σε όλες τις εκφάνσεις της.
Οι εικόνες μπλέκονται αριστοτεχνικά. Ο ήχος της μουσικής, οι εικόνες, τα λόγια των ανθρώπων που έζησαν τον ξεριζωμό, σε έκαναν να ριγήσεις.
Άνθρωποι κατέγραψαν στο φιλμ τις αναμνήσεις τους, από την παλιά τους πατρίδα και από την προσφυγιά.
ΟΙ περισσότεροι, παππούδες και γιαγιάδες είχαν την ικανότητα να αφηγούνται με γοητευτικό τρόπο τα γεγονότα που έζησαν.
ΟΙ γυναίκες που συμμετείχαν μας θύμισαν χορούς και τραγούδια από τη ΜΙκρασία. Είναι οι φίλοι μας οι συμπολίτες μας, η ομάδα γυναικών του χορευτικού ομίλου του Πνευματικού Κέντρου Νέας Ερυθραίας που με την καθοδήγηση του δασκάλου, Θοδωρή Κοντάρα μας βοηθούν να γνωρίσουμε την μουσικοχορευτική παράδοση των προσφύγων της Μικράς Ασίας.
Καμαρώνω και είμαι περήφανη για αυτά που είδα και και άκουσα και αυτό περνάει από γενιά σε γενιά, ανέγγιχτο.
Αυτό είναι που μας κρατούσε όρθιους και δυνατούς γιατί ξέραμε πως είναι να έχεις παρελθόν και ιστορία.
Έβλεπα τους φίλους , τους γνωστούς ανθρώπους που δεν είναι πια κοντά μας, από τον Χορευτικό Όμιλο και ένιωθα τι  είναι πολιτισμός.
Πολλοί έχουν μπερδέψει τον πολιτισμό με την ευμάρεια και την προβολή. Ξεχνάνε ότι ορισμένα πράγματα δεν διδάσκονται, παρά μόνο κληρονομούνται.
Είναι τέχνη να ζεις πάνω σε βήματα που βρήκες.
Να κουβαλάς μέσα σου τους ήχους και να τους απολαμβάνεις, ασταμάτητα, όσο υπάρχεις!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.