Πριν από το Πάσχα πήρα ένα έγγραφο της εφορίας. Έπρεπε να πληρώσω κάποια χρήματα για «Περαίωση Μ.Α.Π. (Μεγάλης ακίνητης περιουσίας)». Σκέφτηκα ότι οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα τους, τι σημαίνει Μεγάλη Ακίνητη Περιουσία; Και τι σημαίνει «Περαίωση»;
Μέχρι πότε ο πολίτης θα αντιμετωπίζεται σαν κατηγορούμενος και εν δυνάμει φοροαπατεώνας; Γιατί δεν γίνεται άμεσα ο έλεγχος των δηλώσεων ώστε κάθε φορολογούμενος να ξέρει τι οφείλει και αν οφείλει;
Δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτό με ενοχλεί. Ήμουν βεβαία ότι είχα κάνει το χρέος και το καθήκον μου με ό,τι προβλεπόταν μέχρι σήμερα από το νόμο.
Τι κράτος είναι αυτό που το 2010 σου ζητάει «περαίωση» για τα έτη 2003-2007; Αυτό σημαίνει ασφαλώς ότι έπεται συνέχεια, για μένα τουλάχιστον από το 2007 μέχρι σήμερα. Και  δεν έχει τέλος αυτή η απαξία της δήλωσης του πολίτη φορολογούμενου.
Γιατί αλήθεια, θεωρείται δεδομένο ότι ο καθένας από μας κάνει ψεύτικες δηλώσεις και ποια μπορεί να είναι η αντίδραση ενός απλού πολίτη, που δεν διαθέτει στρατιές λογιστών και φοροτεχνικών για να υποστηρίξει το δίκιο του;
Πως αυτό το κράτος απαιτεί ειλικρίνεια και σεβασμό του, από τους πολίτες, όταν το ίδιο  δεν τους σέβεται; Αυτή η σχέση είναι αμφίδρομη και απαιτεί δυο συνεταίρους που αποδέχονται τους κανόνες της «συμφωνίας» και τους τηρούν απαράβατα και μάλιστα από την πλευρά του ισχυρού, όπως είναι το κράτος, δεν επιτρέπεται καμιά απολύτως υπέρβαση και κατάχρηση εξουσίας.
Και βέβαια εδώ η αμήχανη ρήση αν «έκανε το αυγό τη κότα ή η κότα τ? αυγό» δεν έχει καμιά θέση, επειδή το κράτος οφείλει πρώτο εκείνο να σέβεται τους πολίτες του, με την εφαρμογή των νόμων χωρίς παραθυράκια και ημετέρους, άμεσα και ισότιμα για όλους.
Δεν υπάρχουν πολίτες πρώτης και δεύτερης κατηγορίας, υπάρχουν όμως πλούσιοι, μεσαία τάξη και φτωχοί. Τα τελευταία χρόνια αυτή η «ισορροπία» έχει διαταραχθεί προς το χειρότερο, έχει σχεδόν εξαφανιστεί η μεσαία τάξη όχι επειδή πλούτισε αλλά επειδή φτώχυνε.
Σήμερα η φτώχεια έχει πάρει ανησυχητικές διαστάσεις και δυστυχώς δεν υπάρχει προοπτική βελτίωσης στο άμεσο μέλλον.
Τα μέτρα που έχουν ληφθεί είναι πολύ σκληρά και θίγουν εκείνους που ήδη υποφέρουν και ό,τι σκληραίνει απότομα πολύ, σπάει εύκολα ή δεν ελέγχεται η αντίδρασή του.
Η πρόσφατη περιπέτεια της υγείας του Υπουργού κ. Λοβέρδου ανέδειξε ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα του τόπου την Υγεία. Σ? αυτό τον τομέα υγεία ? φάρμακο, έχουν ασελγήσει και ασελγούν, ακόμη δυστυχώς, κάποιοι επιτήδειοι κερδοσκόποι.
Τα χρέη αδικαιολόγητα πολλά αφού οι προσφερόμενες υπηρεσίες είναι απαράδεκτα χαμηλής ποιότητας, αν και το επιστημονικό δυναμικό είναι από τα παγκοσμίως καλύτερα.
Καλείσαι να πληρώσεις φόρους αυθαίρετους που τους αποκαλούν «περαίωση». Μπορεί οποιοσδήποτε να μου αντιτάξει ότι έχω τη δυνατότητα να προσφύγω στα φορολογικά δικαστήρια, για να βρω το δίκιο μου. Αλήθεια έχει προσφύγει κανείς στα δικαστήρια και δεν έχει απελπιστεί από την ταλαιπωρία;
Πήγα στην αρμόδια ΔΟΥ, αποφασισμένη να διευκρινίσω σε τι αφορά το ποσόν που μου έχουν επιβάλλει και γιατί μια και είχα δηλώσει όλα τα περιουσιακά μου στοιχεία, όπως προβλέπεται με βάση τις αντικειμενικές αξίες και είμαι βεβαία ότι δεν έχω κάνει κάποια παράλειψη, ζητούν αυτό το ποσόν μετά από επτά χρόνια.
Όλα αυτά τα έλεγα και σε μια φίλη που συνάντησα σε ένα «πηγαδάκι» μέσα στην εφορία και ένας κύριος γνώστης των θεμάτων, όπως έμαθα αργότερα που ήταν μαζί της, μου είπε: «Κοιτάξτε αν μπορείτε πληρώστε τα και με δόσεις, για να ξεμπερδεύετε, αλλιώς δεν θα βρείτε άκρη και δεν φαντάζεστε τι πρόκειται να τραβήξετε. Ακούστε με!»
Τον κοίταξα ξαφνιασμένη και απορρημένη, το κατάλαβε και μου ξαναείπε: «Ακούστε με, που σας λέω!»
Έκανα την ανάγκη φιλότιμο γιατί, ας μη κοροϊδευόμαστε, κανείς δεν θέλει να πληρώνει χρήματα που τα θεωρεί αυθαίρετα. Και  πήγα σε ένα γραφείο, που μου υπέδειξαν, και πλήρωσα! Για την Ελλάδα ρε?
Αυτή τη φράση μεταξύ αστείου και σοβαρού την εκστομίζουν όσοι ακόμη πιστεύουν, στην Ελλάδα και πληρώνουν και συνεισφέρουν και υποφέρουν μαζί της, επειδή οι άλλοι «περί άλλα τυρβάζουν» και με υπεράκτιες  εταιρίες λύνουν όλα τους τα φορολογικά προβλήματα, καταργώντας τα. Έτσι, όλες οι περιοχές με υψηλή αξία γης, δεν κατοικούνται από άτομα αλλά από απρόσωπες οφσόρ εταιρίες.
Αυτές δεν πρόκειται, όσο και να θέλει η κυβέρνηση,  να τις φορολογήσει σαν να πρόκειται για ντόπιες μικρομεσαίες επιχειρήσεις, υπάρχουν διεθνείς κανονισμοί απ? τους οποίους ουδείς ξεφεύγει.
Ο λαός έχει ανάγκη να βλέπει τους ταγούς του και τους κυβερνόντες του, να συμπάσχουν μαζί του και να κάνουν περικοπές των εξόδων τους και να διαβιούν χωρίς υπερβολές. Και αυτό δεν είναι μια μικροπολιτική άποψη, αλλά μια θέση που θα έπρεπε να υιοθετήσουν όλα τα μέλη της κυβέρνησης.
Η απόφαση του Προέδρου της Δημοκρατίας για να γίνει την 25η Μαρτίου μια παρέλαση λιτότητας, χωρίς αεροπλάνα και μηχανοκίνητα, όχι μόνο δεν αφαίρεσε τίποτα από την απαιτούμενη απόδοση τιμής στην επέτειο, αλλά έστειλε ένα βροντερό μήνυμα σε κάθε κατεύθυνση για αυτές τις δύσκολες οικονομικά μέρες που περνάμε.
Αυτή η τακτική θα πρέπει να τηρείται από όλους όσους ασκούν διοίκηση ή κατέχουν κυβερνητικές θέσεις.
Και σαν να μην φθάνουν όλα αυτά που μας έχουν βρει, κατακλυζόμαστε και από σπείρες αδίστακτων ληστών. Επειδή οι τράπεζες έχουν οι περισσότερες θωρακιστεί επιλέγουν πιο ευάλωτους στόχους, όπως είναι τα κομμωτήρια, τα κέντρα διασκέδασης, τα σπίτια και όπου μπορούν να αιφνιδιάσουν με την απειλή των όπλων και να κλέψουν χρήματα, κοσμήματα, κινητά και ό,τι τέλος πάντων θα μπορούσε να πουληθεί.
Αυτό είναι φαινόμενο των καιρών, που έχει αναπτυχθεί μαζί με την οικονομική δυσχέρεια; Είναι  ανεξάρτητο; Είναι  επακόλουθο της παγκοσμιοποίησης; Τι  είναι τέλος πάντων; Ό,τι και να είναι πρέπει να αντιμετωπιστεί άμεσα, επειδή δεν αντέχει ο τόπος όλα τα δεινά μαζί. Και  η ασφάλεια του πολίτη είναι η ίδια του η ζωή, είναι το πολυτιμότερο αγαθό και σαν τέτοιο πρέπει να διαφυλαχθεί με άμεσες και ριζικές λύσεις.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.