moystaki_katerina.jpg

Είναι Δευτέρα βράδυ. Στο αμφιθεατράκι της Αγροτικής τράπεζας, για μας τους Ερυθραιώτες «Ξενοδοχείο ΚΑΣΤΡΙ», γίνεται η παρουσίαση του βιβλίου του Αποστόλη Δόμβρου, «Τα Ερυθραιώτικα».  Η αίθουσα ήταν σχεδόν γεμάτη από ανθρώπους στην πλειοψηφία τους, δυστυχώς μη Ερυθραιώτες.Κάθε φορά σε παρόμοιες εκδηλώσεις η απουσία των συμπολιτών μας με προβληματίζει. Είναι η αδιαφορία, είναι η πεποίθηση στους μεγαλύτερους σε ηλικία ότι αυτά τα ξέρουν από πρώτο χέρι, είναι ανεπαρκής η ενημέρωση, είναι ίσως όλα μαζί;
Ακόμη φανερή ήταν η απουσία δασκάλων και καθηγητών, που διδάσκουν τα παιδιά μας και θα έπρεπε ίσως να ακούσουν λίγα λόγια για το περιεχόμενο του συγκεκριμένου βιβλίου, να μάθουν και να κατανοήσουν ακόμα και να δεχθούν κάποιες τυπικές συνήθειες και συμπεριφορές των κατοίκων αυτής τη πόλης.
Παρόντες όμως ήταν πολλοί νοσταλγοί, οι «διψώντες» τη γνώση και την ιστορία αυτού του τόπου, όπου ζουν και μεγαλώνουν τα παιδιά τους.
Ακούστηκαν πάρα πολλά και ενδιαφέροντα από τον κ. Ιωάννη Τουλουμάκο, καθηγητή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και προσκεκλημένο ομιλητή. Αλλά ο χρόνος άδικος, ως συνήθως μας προσπερνάει γρήγορα και δυστυχώς δεν μας επέτρεψε να ακούσουμε όλο το κείμενο της παρουσίασης του γνωστού συμπολίτη μας γιατρού Παναγιώτη Καρακούλη, ο οποίος απ όσο μπορώ να ξέρω, είχε πολλά και αξιόλογα να μας αφηγηθεί και να προκαλέσει τους ακροατές σε μια συζήτηση μνήμης και γεγονότων, που θα συμπλήρωναν, ίσως, το εξαιρετικό πόνημα  «Τα Ερυθραιώτικα», με άλλες ζωντανές ακόμη, στη μνήμη κάποιων παρόντων, αναμνήσεις.
Κρίμα που μας πρόλαβε ο χρόνος και δεν ακούσαμε από τον Παναγιώτη να μας λέει για τον Παπαθανάση και τον Φ.Ε.Ο.Ν.Ε (Φυσιολατρικός Εκδρομικός Όμιλος Ν. Ερυθραίας), που πίσω από αυτό το ανούσιο και ανυποψίαστο τίτλο, κρυβότανε μια άλλη παράλληλη με τη φυσιολατρία δράση, όπως ήταν η συζήτηση για τη λογοτεχνία και τη δημοκρατία.
Θεωρώ ότι ήταν ο πρώτος περιβαλλοντικής ευαισθησίας σύλλογος που δημιουργήθηκε στην περιοχή, πριν πενήντα ένα  χρόνια, με δημοκρατικές και σοσιαλιστικές παρακαταθήκες. Ήταν ο προπομπός της αγάπης, της προστασίας και της διατήρησης της φύσης , ό, τι σήμερα θα λέγαμε οικολογία .
Πρωτοστάτησαν στη δημιουργία του ομίλου οι  Ηλίας Καρακούλης, Κίμων Λειβαδάς, Γιώργος Τζιεράκης, Μάκης Χατζόπουλος και πολλοί άλλοι, αγόρια και κορίτσια, για τους οποίους  ίσως θα είχαμε την ευκαιρία να μάθουμε περισσότερα, αν γινόταν συζήτηση, αφού ο Μάκης Χατζόπουλος  ήταν παρών στην παρουσίαση και θα μας έδινε χρήσιμες πληροφορίες για αυτή τη δράση της τότε Ερυθραιώτικης νεολαίας.
Τα πρώτα ιδρυτικά μέλη που ανέφερα ήταν παιδιά μιας γειτονιάς γύρω από την εκκλησία την Ευαγγελίστρια και που διατηρούσαν μια ιδιαίτερη σχέση με τον Παπαθανάση Τσούμαρη, τον βαθιά δημοκράτη, μορφωμένο και φωτισμένο ιερέα που με νοσταλγία και αγάπη θυμόμαστε, όσοι τον είχαμε γνωρίσει. Στα «Ερυθραιώτικα», είναι αφιερωμένο ένα ολόκληρο κεφάλαιο που αναφέρεται και σε άλλες γνώσεις και δραστηριότητες αυτού του ιερέα.
Η ανεπάρκεια του χρόνου, είναι αλήθεια ότι,  αδίκησε το βιβλίο αλλά καθόλου δεν το μείωσε.
Γραμμένο με έναν απλό, αλλά με λογοτεχνική αξία, λόγο κρατάει τον αναγνώστη σε συνεχή εγρήγορση.
Χωρισμένο σε μικρά αφηγήματα, με γρήγορο ρυθμό που άλλοτε βγάζουν γέλιο, άλλοτε πίκρα και άλλοτε κατανόηση, σε κάνει να θέλεις να το διαβάσεις όλο με μιας.
Σε πολλούς ξυπνάει τις μνήμες, σε άλλους προσφέρει μια πρωταρχική γνώση και σε κάποιους, όπως σε μένα, συμπληρώνει μερικά από τα κομμάτια που μου λείπουν από το πάζλ της μνήμης και της γνώσης μου, για την πόλη μας. Όπως για παράδειγμα, δεν είχε τύχει να ακούσω ποτέ για το «φονικό» που περιγράφει στο βιβλίο και τον τρόπο θανάτου του Θεοδωράκη.
Διαβάζοντας το βιβλίο, άλλοτε χαμογελούσα, άλλοτε επικροτούσα και κάποτε «συνομιλούσα» με το συγγραφέα και του παρατηρούσα ότι δεν είναι έτσι ακριβώς, αυτή «η αλήθεια» που περιγράφεις. Άλλοτε πάλι επιβεβαίωνα και τη δική μου αγωνία κοντά στη δική του, όπως όταν περιγράφει την πρώτη εκκλησία μας την Ευαγγελίστρια. Γράφει λοιπόν: (σελ. 132) «Η Ευαγγελίστρια δεν ήταν πλούσια εκκλησία, δεν ήταν μνημείο τέχνης, αλλά ήταν τόσο συνδεδεμένη με τις παιδικές αναμνήσεις μας και τα όνειρα των προσφύγων! Και λέω ήταν , γιατί την βουλήξανε για να φτιάξουν μια μεγάλη εκκλησία που χωρά όλη την Ερυθραία και έτσι δεν χρειαζότανε, λέει, να φτιαχτεί δεύτερη και η μεγάλη ενορία να κοπεί στα δύο. Την βουλήξανε και μαζί της γκρέμισαν και τις παιδικές μας αναμνήσεις. Και ούτε που μας ρωτήσανε »
Κάπως έτσι είναι Αποστόλη.
Την εποχή εκείνη πήγαινα στο Πολυτεχνείο και με είχαν καλέσει τότε σε μια συγκέντρωση που αφορούσε στην ανέγερση νέου «μεγαλοπρεπούς ναού», για να πω τη γνώμη μου, όπως και πολλοί άλλοι, που δεν θυμάμαι. Και την είπα ευθαρσώς, όπως κάνω πάντα, και με όλα αυτά τα επιχειρήματα, που και εσύ εκθέτεις.
Μετά από δυο-τρεις μέρες, ήρθε η μάνα μου στο σπίτι στενοχωρημένη και μου είπε : «Σε παρακαλώ παιδί μου, μην συνεχίσεις να αντιδράς, σε έχουν βάλει στο στόμα τους και σε κατηγορούν διαδίδοντας ότι είσαι Αντίχριστη».  Δεν ήθελα να τη στενοχωρήσω, απογοητεύτηκα από αυτή τη συμπεριφορά και δεν ανακατεύτηκα ξανά στο συγκεκριμένο θέμα, άλλωστε ήμουν ο μοναδικός «κούκος».
Συγγνώμη, για αυτή την παρένθεση που με αφορά, αλλά θεωρώ ότι συμπληρώνει τη δική σου μαρτυρία.
Η αλήθεια είναι ότι ρώτησαν κάποιους, εκείνους που συμφωνούσαν μαζί τους, τους άλλους τους εξαφάνισαν με τον γνωστό τρόπο της λασπολογίας, εδώ σε συνδυασμό με το φόβο του θεού και της ασέβειας.
Ο Αποστόλης Δόμβρος με περηφάνια γράφει και δηλώνει ότι είναι Ερυθραιώτης, είναι ένας από μας, που μεγάλωσε μέσα σε ένα σπίτι και σε ένα κοινωνικό περιβάλλον που του έμαθε τις πραγματικές αξίες της ζωής για προσφορά, κοινωνική δικαιοσύνη και αλληλεγγύη. Αυτή η τελευταία του έχει χαράξει επί πολλά χρόνια τον τρόπο ζωής του. Έχει επιδοθεί σε ένα έργο αλληλεγγύης στην Αφρική, που στα δικά μου μάτια μοιάζει γιγάντιο.
Μαζί με τη θαυμάσια σύντροφο της ζωής του, την Ίνγκριντ, έχουν επιδοθεί στην Κένυα σε ένα ζηλευτό και απίστευτα δύσκολο εγχείρημα. Ιδρύσανε την «Ελληνική Επιτροπή Εκπαίδευσης Νέων Κενυατών, Κώστας Δόμβρος» με εξαιρετικά επιτεύγματα όπως 212 υποτροφίες μαθητών και φοιτητών, διάνοιξη επτά  πηγαδιών, δημιουργία τριών νηπιαγωγείων, μιας βιβλιοθήκης, ενός υδραγωγείου και ενός συγκροτήματος υγιεινής. Με εισφορές από 10 μέχρι 30.000 ευρώ, χωρίς ούτε ένα λεπτό να ξοδεύεται σε έξοδα μισθών και ταξιδιών.
Το έργο τους είναι απίστευτα συγκινητικό μαζί με την Ίνγκριντ και ελάχιστους εθελοντές έχουν αφιερωθεί σε αυτή τη δράση.
Δεν είναι φιλανθρωπία, είναι αλληλεγγύη.
Σε ευχαριστούμε κ. Αποστόλη Δόμβρο για «Τα Ερυθραιώτικά» σου.
Σας ευχαριστούμε Αποστόλη και Ίνγκριντ επειδή δεν μας αφήνετε να ξεχάσουμε ότι υπάρχουν άνθρωποι σε όλη τη γη που έχουν ανάγκη από την αλληλεγγύη μας και επειδή εσείς το κάνατε έργο και παράδειγμα για μίμηση.
Ας είστε ευλογημένοι!

Υ.Γ.
Θα ήθελα να προτείνω στο Δ.Σ του Πνευματικού Κέντρου τη διοργάνωση μιας συζήτησης, κάτι σαν συνέχεια των «Ερυθραιώτικων» του Α. Δόμβρου, ώστε να κατατεθούν μαρτυρίες και μνήμες από τους παρισταμένους, για γεγονότα, πρόσωπα και καταστάσεις που επηρέασαν τη ζωή τους ή γενικότερα την εξέλιξη του τόπου.  Ο χρόνος περνάει γρήγορα χωρίς να μας χαρίζεται, ας γίνει κάτι πριν χαθούν όλες οι μαρτυρίες.
Ακόμη θα ήθελα να ζητήσω την έκδοση του «Άλμπουμ» των φωτογραφιών, που είχε συγκεντρώσει με αγάπη και μεράκι ο Ηλίας Καρακούλης, τα οποία η γυναίκα του η Στέλλα και η κόρη του η Στάσα φυλάσσουν με πολύ φροντίδα και στοργή.
Το κόστος δεν είναι απαγορευτικό και θα μπορούσε να καλυφθεί από την ίδια την οικογένεια, όμως αυτό αφορά την ιστορία του τόπου και οφείλει το Πνευματικό Κέντρο αφ ενός να αποδώσει τον απαιτούμενο φόρο τιμής στον Ηλία και αφ ετέρου να γίνει η κιβωτός, που θα διαφυλάξει όλα όσα τεκμηριώνουν και πληροφορούν για τη ζωή τόσο των κατοίκων και της πόλης που αποτελούν μέρος της ιστορίας της.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.