lano_katerina.jpg

Προσπαθούσα να θυμηθώ πόσοι άνθρωποι έχουν περάσει απαρατήρητοι από την ζωή μου και πόσα ονόματα έχω λησμονήσει ως τώρα Όλες αυτές οι ζωές έχουν χαραχθεί βαθιά μες στην μνήμη μου δίχως όνομα, δίχως ταυτότητα, δίχως κανέναν προορισμό Απλές στιγμές, αδύναμες εικόνες, σαν μικρές θαμμένες φωτογραφίες στο άλμπουμ της συνείδησης μου ξεθωριάζουν κάθε μέρα όλο και περισσότερο Μορφές χωρίς υπόσταση, πανομοιότυπα μάτια και ακαθόριστα σχήματα βασανίζουν σαν σκιές το μυαλό μου και αναρωτιέμαι αν θα βρουν ποτέ τον προορισμό τους Να είναι άραγε σκιές οι μνήμες μου ή ψυχές που εγκλωβίστηκαν στις αναμνήσεις αυτές;
Ψάχνω μέσα σε όλα αυτά να δω τι χάνεται και τι παραποιείται, να δω τι φευγαλέα μου ξεφεύγει και τι άσκοπα -εν άγνοια μου ίσως- εξαντλείται Βλέπω κουρασμένα πρόσωπα ανθρώπων να αγωνιούν για το αύριο, για το πώς θα εξασφαλίσουν την επόμενη μέρα τους, τα παιδιά τους, τους λογαριασμούς τους, τις τράπεζες και τα χρέη τους, την ζωή και την ψυχή τους Και συνεχίζω να αναρωτιέμαι τι χάνεται Και που χάνεται; Αγωνία για επιβίωση και επιβίωση γεμάτη αγωνία Αυτός είναι πλέον ο ορισμός της ύπαρξης μας και όχι μόνο της ύπαρξης μας αλλά και των σχέσεων μας με τους άλλους και πολύ περισσότερο της σχέσης μας με τον εαυτό μας Άραγε πόσο πολύ φοβούνται οι σημερινοί άνθρωποι να μείνουν μόνοι τους;
Έχει γίνει πια ο εαυτός μας αβάσταχτος, ξένος, ένας εχθρός Γεμίζουν οι καφετέριες και τα clubs με μουσική, φασαρία και άδεια βλέμματα Γεμίζουν τα θέατρα και τα cinema με ανθρώπους που δεν αποσκοπούν στην διασκέδαση αλλά στην φασαρία, στον όχλο, εκεί οπού έστω και για λίγο μπορεί κανείς να χαθεί στο πλήθος των αγνώστων και να σπαταλήσει τον χρόνο του μες την πολλή συνάφεια του κόσμου , όπως θα έλεγε και ο Παπαδιαμάντης. Ο αβάσταχτος λοιπόν εαυτός μας, ο ανασφαλής και πειραγμένος ψυχισμός μας, δεν αντέχει την απομόνωση, την μοναξιά και την σιωπή, δεν αντέχει τις σκέψεις και τα αισθήματα, δεν αντέχει πια τίποτα Είμαστε λιποτάκτες της ψυχής, λιποτάκτες της ανθρώπινης τιμής και αξιοπρέπειας, λιποτάκτες του ίδιου μας του εαυτού Ο χρόνος μας προσπερνάει αδιάφορα, περιφρονητικά Λένε πως ο χρόνος υποτάσσεται μόνο μπροστά σε μια αγνή καρδιά και πως εκεί παύει να μετράει, πως εκεί ακριβώς παραχωρεί την θέση του στην αιωνιότητα
Χρειαζόμαστε ανθρώπους-πολεμιστές αν θέλουμε να γίνουμε η αλλαγή που θέλουμε να δούμε Γιατί τίποτα άλλο στον κόσμο δεν αξίζει περισσότερο από μια ζωή που δεν χάνει τον χρόνο της, που δεν σπαταλιέται, που δεν σκύβει το κεφάλι, που φωνάζει ως και την τελευταία στιγμή «Ή ΖΗΣΕ Ή ΠΕΘΑΝΕ!» Γιατί λοιπόν όλοι εμείς τόσο οι νέοι όσο και οι ωριμότεροι- να συμβιβαζόμαστε κάπου στην μέση Κάπου ανάμεσα στο περίπου ζω και στο αγωνιώ μην πεθάνω Γιατί δεν ζούμε όπως η ψυχή μας ορίζει; Γιατί συμβιβαζόμαστε τόσο πολύ και με όλα; Προς τι όλη αυτή η εξάντληση και τα πρόωρα γηρατειά; Προς τι τόση σπατάλη;
Δεν είναι ζωή αυτή η μετριότητα ακούω πολλούς να λένε Δεν είμαστε πλασμένοι για αυτήν την χλιαρότητα Κάτι εντός μας υποφέρει Δεν είναι η ψυχή μας συμβιβάσιμη, αναλώσιμη και σάπια Είναι Πνοή! Είναι Δύναμη! Είναι Φωτιά! Θα το λέω και θα το ξαναλέω πως Στα Άκρα βρίσκεται το Mέτρο ! Μια αληθινή ψυχή δεν καρτερεί, δεν αναπαύεται, δεν κοιμάται Πρέπει να σκύψουμε βαθιά μέσα μας, εκεί οπού ένας κατακόκκινος μυς όλα αίμα και κρέας χτυπάει ασταμάτητα και να ρωτήσουμε με ταπείνωση, ειλικρίνεια και αγάπη Που πάει όλος αυτός ο χαμένος χρόνος;
Χρειαζόμαστε ανθρώπους-πολεμιστές αν θέλουμε να γίνουμε η αλλαγή που θέλουμε να δούμε Γιατί τίποτα άλλο στον κόσμο δεν αξίζει περισσότερο από μια ζωή που δεν χάνει τον χρόνο της, που δεν σπαταλιέται, που δεν σκύβει το κεφάλι, που φωνάζει ως και την τελευταία στιγμή: «Ή ΖΗΣΕ Ή ΠΕΘΑΝΕ!»

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.