Στην παγκόσμια φαρμακοβιομηχανία, τον τελευταίο καιρό αναπτύσσεται το φαινόμενο των αντιγράφων φαρμάκων. Φάρμακα που έχουν την ίδια δράση με τα πρωτότυπα, αλλά σαφώς πιο χαμηλή τιμή άρα και προσιτή από τους καταναλωτές. Το πρωτότυπο δεν καταργείται. Απλά αντιγράφεται.
Κάθε πρωτότυπο, διεκδικεί με ταχύτητα και δυναμική. Ταχύτητα, γιατί κουβαλάει μέσα του το φώς μιας νεογέννητης στιγμής, αλλά και δυναμική γιατί προσφέρει την ελπίδα της λύσης, τη λύτρωση του «καινού», την πίστη στον αληθινό άνθρωπο που ονειρεύεται κοινωνία συν-ανθρώπων και μάχεται γι› αυτήν, την προστατεύει από τα σκοτάδια της αμάθειας, της κακίας και του ψεύδους.
Κάθε πρωτότυπο, είναι δημιούργημα κι όχι προιόν. Δημιούργημα σκέψης και ψυχής πραγματικά ελεύθερης. Ψυχής, ταγμένης σ› ένα υγιή σκοπό, που ξεκινάει και καταλήγει στα ανθρώπινα ιδεώδη, στις ιερές αρχές, στις πηγές κάθε αγνής προσφοράς που δεν ζητάει, δεν εξαργυρώνει, δεν απαιτεί. Απλά υπηρετεί το κοινό καλό, το ευ-πρεπές. Ενα δημιούργημα που ακοίμητο μοχθεί για να κάνει την ιδέα πράξη, την πράξη ωφέλεια, την ωφέλεια ζωή.
Ζούμε σε μια ήπειρο που έχει χάσει την ταυτότητά της. Οι κυβερνήσεις των κρατών καταρρέουν, αφού τα χρέη τους αποδείχθηκαν ανίκητοι αντίπαλοι και οι εθνοσωτήρες που κάποτε χειροκροτήθηκαν, κάπου ξέχασαν τα όποια «σχέδια» τους(αν είχαν και ποτέ) και έμειναν «γυμνοί» και ανεπαρκείς. Γι› αυτό και έφυγαν.
Η μεσογειακή Ευρώπη πρωτοπορεί αρνητικά. Σε διοίκηση, σε ιδέες, σε καινοτόμο σκέψη. Από τον δικό μας πρώην Πρωθυπουργό, τον φαιδρό πρώην Πρωθυπουργό της Ιταλίας που πλέον ούτε να τον λυπηθείς δεν αξίζει, αλλά και τον χαμηλών τόνων Ισπανό Πρωθυπουργό που λογικά θα ηττηθεί στις εκλογές, το αειπλόκαμο τέρας των ελλειμμάτων χαμογελάει κατευχαριστημένο γιατί νίκησε και ακάθεκτο προχωρεί προς τον Ευρωπαϊκό βορρά, τον πλούσιο και πιο οργανωμένο βορρά που υψώνει τα βιομηχανικά του αναχώματα και περιμένει τον «εχθρό».
Η ζημιά όμως έχει ξεκινήσει από αλλού, και για την ώρα μοιάζει δυσαναπλήρωτη. Ο γερμανο-γαλλικός άξονας, γνωρίζοντας προφανώς τη δύναμή του, επιβάλλει τους οικονομικούς του κανόνες στα υπόλοιπα κράτη-μέλη, επηρεάζοντας και επιβαρύνοντας τις ισχνές και οριακές πολιτικές τους.
Δεν είναι τυχαίο που η Ευρώπη δεν έχει δικό της Σύνταγμα, ούτε κοινή και ενωμένη φωνή. Η ασυνεννοησία είναι πασιφανής, αφού τα πάντα έχουν παραδοθεί στα γρανάζια των αγορών και των κερδοσκοπικών γραφείων. Τα χρέη μεγαλώνουν, το κοινό νόμισμα που ξεκίνησε σαν αντίπαλο δέος του δολαρίου πυροβολείται ακατάπαυστα, οι υπερατλαντικοί οίκοι αξιολόγησης χτίζουν και γκρεμίζουν μέσα στο αχαλίνωτο κέφι τους, και οι κυβερνήσεις, αντί να εγκαταλείψουν τις εγωκεντρικές τους εμμονές, να συνεργαστούν και να δώσουν από κοινού λύσεις ορθολογικές και κοινωνικά δίκαιες, μαστιγώνουν τις θάλασσες και τα κύματα. Η Ευρώπη, δεν ήταν ποτέ ενωμένη. Τουλάχιστον όπως την φαντάστηκαν σημαντικές προσωπικότητες όπως ο Ζισκάρ Ντ› Εστέν ή ο Ζακ Ντελόρ.  Ζούμε σε μια εποχή παράξενη. Σε μια εποχή που έφερε πολλαπλούς κινδύνους μπροστά στα μάτια μας. Φτώχεια, ανεργία, υποσιτισμός, υπογεννητικότητα, μίσος, ξενοφοβία και ρατσισμός. Οταν η τσιχλόφουσκα της παγκοσμιοποίησης έσκασε, όλοι οι νέοι της Ευρώπης είδαν τα πτυχία τους να υποβαθμίζονται, τα εργασιακά τους δικαιώματα να καταργούνται για το εργοδοτικό κέρδος, και την ανεργία να γίνεται απειλή και βαριά σκιά τους.
Τότε κατάλαβαν πως πίστεψαν σε ανίκανες κυβερνήσεις, σε ανθρώπους-μαριονέτες, εκφραστές και υπηρέτες όχι του κοινωνικού συνόλου που τους επέλεξε, αλλά του τραπεζικού αρχηγείου που δεν συγκινείται με τίποτα άλλο παρά με το χρώμα του ζεστού χρήματος. Οι όποιες «πρωτότυπες» υποσχέσεις τους ξεχάστηκαν και έσβησαν πολύ γρήγορα, όταν οι συνθήκες το επέβαλλαν. Κι έτσι, οι αρχηγοί έχασαν τη λάμψη τους. Μα δεν είχαν το θάρρος ούτε ένα «συγνώμη» να ζητήσουν για τα εκατομμύρια των ανέργων που η ανύπαρκτη πολιτική τους δημιούργησε. Μέρα ήρθαν, νύχτα έφυγαν. Σαν κυνηγημένοι δραπέτες.
Τώρα που το πηδάλιο πολλών Ευρωπαικών χωρών ανατίθεται σε τεχνοκράτες, μια παράξενη παγίδα κυκλοφορεί ανάμεσά μας. Η Δημοκρατία, ως ύψιστο πολίτευμα, πόσο είναι ασφαλής; Τώρα που οι κλασσικοί πολιτικοί απέτυχαν πανηγυρικά, ποιά ιδεολογία οπλίζει το «οπλοστάσιο» όσων διοικούν; Ποιές προθέσεις προηγούνται, των αριθμών ή της κοινωνικής ευημερίας; Των ανθρώπων ή των μετοχών; Της εργασίας ή της μερικής σύμβασης; Του εργαζόμενου ή του εργοδότη; Η εξέλιξη των πραγμάτων ως τώρα, μας οδηγεί σε λύσεις που θα τίθενται υπό την κρίση του «χαμογελαστού διδύμου» Μέρκελ-Σαρκοζί, οι οποίοι με τις αποφάσεις τους θα ορίζουν την ήδη λαβωμένη μας εθνική κυριαρχία. Οι προσθαφαιρέσεις τους, θα στοιχίζουν χιλιάδες θέσεις ανεργίας και κλονισμό του εργατικού και παραγωγικού μας δυναμικού. Εάν αυτό συμβεί, η δημοκρατία μας θα είναι απλά μια έννοια δίχως νόημα και όσοι ορκίστηκαν στο όνομα της, θα είναι θεατές στη διάλυση της χώρας. Δεν πρέπει να το επιτρέψουμε αυτό το κατάντημα.
Στην ημιθανή Ελλάδα, οι μάσκες έπεσαν στους μισοφτιαγμένους δρόμους, και οι ιδεολογίες έχουν χάσει κάθε νόημα, μπροστά στην εξουσιαστική δίψα. Ο μεταβατικός Πρωθυπουργός ξέρει καλά το σύγχρονο επικοινωνιακό παιχνίδι. Αλλά πιο πολύ ξέρει, ότι οι Ευρωπαίοι συν-εταίροι μας γυαλίζουν τα οικονομικά τους πολυβόλα και μας σημαδεύουν με απειλητικές διαθέσεις. Τα ψέματα πλέον έχουν τελειώσει: αν χαθούμε, θα χαθούμε όλοι μαζί, ως κράτος και ως ήπειρος που δεν έχει συνοχή ούτε και ηγέτες, αλλά συμφεροντολόγους και ψυχρούς υπολογιστές.
Το μέλλον είναι ήδη εδώ, είτε λέγεται Τρόικα είτε Ράιχενμπαχ. Αυτό που οφείλουμε επιτέλους να δούμε, είναι πως οι κοινωνίες δεν χρειάζονται Μεσσίες, ούτε αντίγραφες κυβερνήσεις. Οι «Μεσσίες», από την πλάτη και την τσέπη όλων μας, εξασφάλισαν ακόμη και τα τρισέγγονα τους. Τέτοια ήταν η πείνα τους και τέτοια η ξεφτίλα του συστήματος που τους ανέχτηκε και τους εξέθρεψε τόσες δεκαετίες. Οι αντίγραφες κυβερνήσεις, είναι απλώς νεροκουβαλητές στο μύλο των απρόσωπων και απάνθρωπων συμφερόντων που διαλύουν οικονομίες και γεννούν φτώχεια και υπανάπτυξη.
Ο Παπαδήμος δεν είναι Μεσσίας και το ξέρει καλά. Ο ίδιος δεν είναι εκλεγμένος από τον Ελληνικό λαό, αλλά είναι μαθημένος σε χρηματοπιστωτικά ζητήματα, κι αυτό είναι χρήσιμο αλλά και επίφοβο. Ο χρόνος όμως θα δείξει. Το τοπίο που καλείται να διοικήσει είναι πνιγηρό και μουδιασμένο. Όσοι μιλούν για «σταγονίδια», αντί να εξηγήσουν ποιους και τί εννοούν, διαγράφονται. Αλλά ούτε και ως ανεξάρτητοι μιλούν ανοιχτά. Αρα, επί της ουσίας δεν λένε τίποτα. Οι χθεσινοί ξενοφοβικοί «υπερ-Ελληνες», έλαβαν κυβερνητικά αξιώματα και καλούνται μέσα σε 90 ημέρες να δώσουν λύσεις σε προβλήματα δεκαετιών.
Εδώ πλέον ξεκινάει ο ρόλος και η θητεία του πραγματικού και αγνού Έλληνα Μέσα στο διχαστικό και αντιφατικό Ευρωπαϊκό τοπίο, πρέπει να θυμηθούμε την πολιτιστική μας ταυτότητα, όχι αυτή που χτίσαμε σε κάποια παραλία, αλλά αυτή, που σαν άνεμος μας ψιθυρίζει, κάθε φορά που χανόμαστε, λέξεις, όπως καθήκον, τιμή, αγάπη, κοινωνία, προσφορά.
Να αντισταθούμε στην όποια κυβερνητική αδικία και να χαλάσουμε σχέδια, όταν νιώσουμε πως η όποια εξουσία δεν υπηρετεί το κοινωνικό σύνολο αλλά τις ορέξεις του ΔΝΤ ή των μοντέρνων τοκογλύφων που ρημάζουν τους πόρους της χώρας. Στον εργασιακό μας χώρο να δώσουμε το «είναι» μας, μέσα από το πρωτότυπο του μυαλού μας, της σκέψης και της ψυχής μας. Η αλλαγή θα ξεκινήσει από μέσα μας και σαν κύμα θ› απλωθεί παντού.
Να ξανασυναντηθούμε στις πλατείες και να υποσχεθούμε ότι δεν θα απουσιάσει κανένας από τις εκλογές, όταν γίνουν. Εδώ πλέον κινδυνεύει η υπόστασή μας. Δεν πρέπει να μείνουμε απαθείς, αλλά να γίνουμε διώκτες της αδικίας.
Επίθεση στο πρόβλημα λοιπόν, κι όχι μοιρολατρία. Ο εχθρός έχει παραταχθεί μπροστά μας. Η απουσία μας είναι η τροφή του. Αν «μείνει νηστικός», τότε θα διαλυθεί. Και θα έχει κερδίσει ο άνθρωπος.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.