Η Ευρώπη, ως οικονομική οντότητα, έχει πλέον πήλινα πόδια. Αφού δεν κατάφερε να συντάξει αξιοπρεπές και υπολογίσιμο Σύνταγμα, και αφού δεν μπορεί να προστατεύσει το νόμισμά της από τις επιθέσεις των ξελιγωμένων κερδοσκόπων, μέρα τη μέρα παραδίδεται στις χαμογελαστές προθέσεις των Κινέζων, που υπόσχονται συνεργασία και ευημερία.
Πίσω από τα αινιγματικά τους χαμόγελα, κρύβεται η λάμψη της τίγρης που οριοθετεί το χώρο δράσης της γύρω από τα παραδομένα θύματά της. Μέσα από την ασυνεννοησία και την εγωπάθεια ή την αδιαλλαξία, πάντα θα ξεπροβάλλουν «σωτήρες και λυτρωτές». Με τι τίμημα όμως;
Η Ιρλανδική οικονομία καταρρέει και αναζητά σωσίβιο σωτηρίας στους μηχανισμούς στήριξης της Ευρωζώνης. Ολοι αυτοί οι «παντογνώστες» της οικονομίας, που προέκριναν το Ιρλανδικό μοντέλο ως ιδανικό και το εξυμνούσαν, έχουν άραγε κάποιο πτυχίο για να σκίσουν ή θα σβήσουν την αποτυχημένη τους θεωρία μέσα στις νυχτερινές δεξιώσεις του επιχειρηματία που τους επιχορήγησε, αναζητώντας νέους αφελείς που, αντί να τους γιαουρτώσουν θα τους πιστέψουν;
Οι νομίμως εκλεγμένοι κυβερνήτες της Ιρλανδίας, προ ημερών διαβεβαίωναν τους πολίτες ότι δεν θα προσφύγουν σε κανένα μηχανισμό, και ότι όλα είναι υπό έλεγχο. Μια εβδομάδα μετά, άλλα έκαναν. Κορόιδεψαν ένα λαό ολόκληρο που αγωνιά για την τύχη του. Είπαν ψέματα σε όσους καλόπιστους τους πίστεψαν και τους εμπιστεύθηκαν.
Γυμνοί μπροστά στην αλήθεια, δεν είχαν το θάρρος ούτε ένα «συγνώμη» να ζητήσουν για τα ψέματα τους, αλλά ακόμη και τώρα, προσπαθούν να δικαιολογηθούν. Βασίσθηκαν σε ψευδαισθήσεις και ανερμάτιστες πολιτικές. Ντροπή άραγε υπάρχει; Ο λαός, εμβρόντητος, εγκαταλείπει τις μπυραρίες ή τις PUB και διαδηλώνει, ζητώντας δικαιοσύνη και κυρίως τιμωρία. Σας θυμίζουν τίποτα όλα αυτά;
Η Ευρώπη δεν ήταν ποτέ «οικογένεια». Ο πλούσιος Βορράς μονίμως αδιαφορούσε και χλεύαζε τον υποανάπτυκτο Νότο, και κάπου-κάπου τον επιχορηγούσε για να μην τον έχει στα πόδια του.
Η στρατιωτική μηχανή της Γερμανίας, έδωσε τη θέση της στην οικονομική μηχανή, κι εκείνη ξεκίνησε έναν άλλο πόλεμο στις φτωχές χώρες της Ευρώπης, σε όσες δυσκολεύονται ν? ακολουθήσουν τους φρενήρεις και απάνθρωπους ρυθμούς που η νέα εποχή επιβάλλει. Σκληρή στις διαπραγματεύσεις της, σου βγάζει την ψυχή μέχρι να συνηγορήσει στη χορήγηση κάποιου δανείου, αφού φυσικά έχει εξασφαλίσει μεγάλα κέρδη για τα ανθρωπόμορφα που διοικούν τις γερμανικές εταιρίες.
Οσφυοκάμπτες πολιτικοί, δυστυχώς υπάρχουν παντού, έτοιμοι να στρώσουν χαλιά στους «κατακτητές» που για τις υπηρεσίες τους θα τους ανταμείψουν με τηλεφωνικά κέντρα, προεκλογικές χορηγίες ή οικιακό εξοπλισμό. «Αυτοί είμαστε», τους φωνάζουμε περιχαρείς σε στάδια, θέατρα και κανάλια. Και τους αφήνουμε να φεύγουν με δόξα και τιμή, αφού τους φιλοξενήσαμε σε ειδυλλιακά νησιά, μακριά από τις γειτονιές της υπανάπτυξης ή του παράνομου αλλοδαπού εμπορίου.
Ετσι λοιπόν, η ευρωπαική φαρσοκωμωδία ετοιμάζεται να ρίξει στην ανεργία εκατομμύρια νέους ή να εξαθλιώσει άλλους τόσους σκληρά εργαζόμενους, γιατί υπάρχουν και τέτοιοι. Ο οικονομικός μιλιταρισμός των Γερμανών, οι διπλωματικοί ακροβατισμοί των Γάλλων, η μόνιμη ουδετερότητα των Εγγλέζων και οι ερωτικές περιπέτειες του ανεκδιήγητου Ιταλού πρωθυπουργού, κατέστησαν την Ευρώπη κομπάρσο φτηνής θερινής επιθεώρησης. Χωρίς σχεδιασμό, συνεννόηση, χωρίς κοινή πορεία. Με όλα αυτά, Αμερική και Κίνα τρίβουν τα χέρια τους κι ετοιμάζουν τα γαμψά νύχια τους για τις ανυπεράσπιστες πλάτες μας.
Στην «Ελλαδίτσα» των σωματικών ταρακουνημάτων της Πετρούλας, το χρέος ανέβηκε στα 340 δις. Επαιτούμε τις δόσεις του δανείου που πήραμε, έστω και αν οι καναλικοί δορυφόροι τα παρουσιάζουν ως σκληρές διαπραγματεύσεις. Κατακτήσεις δεκαετιών, όπως συλλογικές συμβάσεις εργασίας, κατώτατος μισθός, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και ασφάλιση, καταστρατηγούνται πλέον φανερά, με την εργοδοσία να έχει γίνει ανεξέλεγκτη και θρασύτατη, αδιάφορη στις στοιχειώδεις ανάγκες των εργαζομένων. Τα δώρα των εορτών είναι θέμα χρόνου να καταργηθούν. Η κρατική μηχανή είναι ασυντόνιστη. Ζητάει έσοδα, αλλά ακόμη δεν έχει διορίσει διευθυντές σε πολλές εφορίες. Αδυνατεί να ελέγξει την ακρίβεια στα είδη πρώτης ανάγκης. Ο κόσμος δεν ξέρει πλέον τι να κάνει, και νοιώθει μια αόρατη απειλή πάνω από τα κεφάλια του.
Για ποιόν δούλευε τόσες δεκαετίες; Για τους ηλίθιους που ρήμαξαν τα ασφαλιστικά ταμεία και κυκλοφορούν ελεύθεροι; Για τους ψευτο-συνδικαλιστές που δεν δούλεψαν ποτέ και μας κάνουν και κηρύγματα; Για τους κυνικούς ξενόφερτους επιχειρηματίες που με την πληρωμένη ανοχή των εκάστοτε κυβερνώντων καρπώθηκαν τον εθνικό μας πλούτο; Για την κοινωνική του ασφάλιση που έχει παραδοθεί στη βουλιμία κάποιων επίορκων γιατρών, που αντί να τους φτύσουμε κατά πρόσωπο που θησαυρίζουν από τραυματισμένους και χειρουργημένους συμπολίτες μας, τους πληρώνουμε και την εφορία τους για να χτίζουν επαύλεις στον αιγιαλό;
Για ποιόν δουλεύουμε τόσα χρόνια κύριοι; Για τη Γερμανία που μας χρωστάει 500.000 νεκρούς; Για τους πάσης φύσεως ρυπαρογράφους που παραχαράσσουν αγάλματα για να πουλάνε οι ψευτο-φυλλάδες τους; Για όσους τόσα χρόνια φοροδιαφεύγουν επειδή στηρίζουν τους κομματικούς γελωτοποιούς που ανεβοκατεβαίνουν στην εξουσία; Γι? αυτούς δουλεύουμε; Τόσα χρόνια μας κοροιδεύουν κι εμείς καθόμαστε και τους κοιτάμε;
Τώρα πια που τα όποια μοντέλα ανάπτυξης καταρρέουν μαζί με τις ιδεολογίες που τα εξέθρεψαν, ας αναλογιστούμε κάποια απλά πράγματα.
Σε μια χώρα που ετοιμάζεται να υποδεχθεί το βαρύτερο χειμώνα της σύγχρονης εποχής της, οι σωτήρες της θα είμαστε εμείς οι ίδιοι. Τα φαιδρά παιχνίδια της κομματικής συναίνεσης δεν έχουν πλέον θέση ανάμεσα μας. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι κοινωνική συνοχή. Ολοι μαζί να βοηθήσουμε όσους έχουν ανάγκη. Ας χτυπήσουμε την πόρτα του διπλανού μας και ας επικοινωνήσουμε μαζί του. Ας σταθούμε αλληλέγγυοι στην όποια ανάγκη του. Είμαστε γειτνιάζουσες ψυχές πάνω από όλα. Ότι περισσεύει από το «εγώ» μας, ας το χαρίσουμε. Αυτό που μετράει αυτές τις δύσκολες ώρες είναι το «εμείς». Ας απορρίψουμε όλα τα ξενόφερτα προιόντα και ας προτιμήσουμε τα Ελληνικά. Ετσι, δίνουμε κίνητρο στα ελληνικά χέρια, στους Ελληνες εργαζόμενους να συνεχίσουν την κοπιώδη εργασία τους, και αναγκάζουμε τους υπερφίαλους ξένους κεφαλαιούχους να ξεκουμπιστούν μια ώρα νωρίτερα. Αυτοί λογαριάζουν τα κέρδη τους πιο πάνω και από τους εαυτούς τους, και πιστέψτε με θα πονέσουν πολύ.
Ας μην ξεχνάμε τούτο: κάθε φορά που η παγκόσμια σκηνή δοκιμαζόταν από φυσικά φαινόμενα ή καταστροφές, η Ελλάδα πάντα πρωτοπορούσε και έδινε βροντερό και ηχηρό παρόν. Η κοινωνική της ευαισθησία ήταν πάντα υποδειγματική. Για τους άλλους λαούς. Εφτασε η ώρα να το εφαρμόσουμε και στους εαυτούς μας.
Ας επιστρέψουμε μέσα μας, γιατί τώρα, ο στόχος είμαστε εμείς. Καμία ανοχή στους ψεύτες και τους άχρηστους. Στο δρόμο και μόνο στο δρόμο θα εμποδίσουμε την κοινωνική αδικία. Αρχή και τέλος μας, ο άνθρωπος ως ύπαρξη, ως αξία.
Ήδη ζούμε και θα ζήσουμε και άλλες άσχημες μέρες και εποχές. Ας μην χάσουμε την ανθρωπιά μας. Αυτή θα μας σώσει.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.