Εργατική πρωτομαγιά στην Αθήνα του 2010. Η ατμόσφαιρα γύρω παγωμένη και βαριά. Στα σημεία συγκέντρωσης του κόσμου θα ανέμενε κανείς η συμμετοχή να είναι καθολική, εν αναμονή της εξαγγελίας των οικονομικών μέτρων του ΔΝΤ. Επιπλέον, σαν να μην άλλαξε τίποτα, οι συγκεντρώσεις «παραδοσιακά» πλέον διενεργήθηκαν ξεχωριστά. Οι από μικροφώνων επικλήσεις για ενότητα από τις εξέδρες των συνδικαλιστικών οργανώσεων μοιάζουν να είναι φωνή βοώντος εν τη ερήμω.
Ο κοινός νους αναρωτιέται. Λογικά, θα έπρεπε να είμαστε όλοι ενωμένοι σαν γροθιά κάτω από τα φτερά των συνδικάτων. Η πραγματικότητα όμως, που αβίαστα προκύπτει είναι ότι αριθμητικά τουλάχιστον, οι συγκεντρώσεις των συνδικαλιστικών οργανώσεων υστερούν σημαντικά έναντι των «χωριστών» συγκεντρώσεων μιας και μόνης συνδικαλιστικής παράταξης, του ΠΑΜΕ. Δημιουργείται λοιπόν το εξής παράδοξο: η πλειοψηφία των συνδικαλιστικών παρατάξεων να μαζικοποιεί λιγότερο κόσμο σε αντίθεση με το ΠΑΜΕ που επιτυγχάνει μεγαλύτερη μαζικοποίηση αλλά και δυναμική μόνο του.
Δημοκρατικά, είναι εύλογο να αξιώνεται η «μειοψηφία» του ΠΑΜΕ, να συμπαραταχθεί με την «πλειοψηφία» των υπόλοιπων παρατάξεων και κάτω από την ομπρέλα των ομοσπονδιακών οργανώσεων. Από την άλλη ο αντίλογος, «οι λίγοι να πάνε στους πολλούς», έχει μια βάση. Στην συγκεκριμένη όμως περίπτωση, δυστυχώς, υποκρύπτει μια διάθεση χειραγώγησης του εργατικού κινήματος.
Πώς αλλιώς να ερμηνευθεί η εμμονή του ΠΑΜΕ στις διαχωριστικές γραμμές ακόμη και σε εμφανώς καθολικά θέματα όπως η Πρωτομαγιά, ο πόλεμος, η οικονομική κρίση. Δεν θα ξεχάσω το θέατρο του παραλόγου, τότε με τον πόλεμο στο Ιράκ, το πρωί να διαδηλώνουν οι μεν, το απόγευμα οι δε. Στην δε «ταυτόχρονη» διαδήλωση στο Ναύπλιο, για το ίδιο θέμα, έγινε το αμίμητο στον κατάμεστο δρόμο το ένα ρεύμα του δρόμου (προσκείμενο στους μεν) να κινείται προς Βορρά και το άλλο ρεύμα (προσκείμενο στου δε) να κινείται προς Νότο!!
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΙΚΟ ΑΥΤΟ ΑΛΛΗΘΩΡΙΣΜΟ! Αν πράγματι το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ ενδιαφέρονται βαθιά και όχι μικροπολιτικά για το μέλλον της κοινωνίας μας, θα πρέπει να υπερβούν την αγκύλωση του «άσπρο- μαύρο» και του ιδιότυπου συνδικαλιστικού ελιτισμού που έχουν αναπτύξει. Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ. Τα υπόλοιπα ακολουθούν. Όσο δυναμική κι αν είναι η παράταξή τους, από μόνη της δεν θα πάει μακριά. Σ? αυτόν τον πόλεμο χρειαζόμαστε όλοι, με δημοκρατία, διάλογο και πάνω από όλα κοινή δράση.
Αλλά και η συνδικαλιστική ηγεσία των ενώσεων και ομοσπονδιών δεν είναι τυχαία απογυμνωμένη από τον μεγάλο όγκο των εργαζομένων που απηύδησαν και την απαξίωσαν, γιατί και αυτοί αρκετά εξαργύρωσαν στις πλάτες τους προσωπικά οφέλη και οφίτσια. Είναι ανάγκη αυτή την ώρα η συνδικαλιστική ηγεσία να σταθεί αυτοκριτικά και όπου αυτό δεν γίνεται να αντικατασταθεί.
Στο όνομα του Ελληνικού λαού, ας αναλάβουν ο καθένας την ευθύνη του για να οδηγήσουν την κοινωνία, που πονάει,έστω και στο «και πέντε», σε καλύτερες μέρες.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.