«Είμαι πρόθυμος να υπηρετήσω
την πατρίδα μου.
Όμως φυλάω τη λατρεία μου
Για το δίκαιο,
που είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο
από την χώρα μου»1

Αεροδρόμιο. Αεροπορία Στρατού και Πολεμική Αεροπορία ? τμήμα μετεωρολογίας, στον ίδιο χώρο μαζί.
Αεροπορία Στρατού ?Δύναμη.
Έφεδροι: Δώδεκα κοκκινοσκούφηδες φαντάροι.
Αξιωματικοί: Δυο λοχαγοί, δυο πενταετής ανθυπολοχαγοί και Διοικητής, ταγματάρχης του πυροβολικού, με υπηρεσία στο Α2 Γραφείο, στο «γραφείο κηδειών» του «περήφανου» Εθνικού Ελληνικού Στρατού.
(Το «Α2 Γραφείο», όποτε ?κατά την αντίληψή του- σε θεωρήσει «εσωτερικόν εχθρόν», σε «θάβει ζωντανό»)
Εκπαίδευση: Αντικομουνιστικά κυρήγματα, κατά του πολιτεύματος της συνοριακής Λαϊκής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Αλβανίας.
Βάλε- βγάλε. Από τα ΤΟΛ τα διθέσια αεροπλανάκια.
Λύσε -δέσε, το Μ1, που είχε γίνει «μοντέλο» πασαρέλας, από το πολύ λάδωμα.
Καθημερινή καθαριότητα, στον παράπλευρο χώρο του αεροδρομίου ?που έτσι κι αλλιώς, ήταν καθαρός- από πετραδάκια, σπίρτα, αποτσίγαρα.
Με την παλαιόθεν διαφημιζόμενη «νοικοκυρά»: «Η θεία Όλγα ξέρει?» Μπουγάδα στο αυτοκίνητο του Α2 ?ταγματάρχη, κι άλλα παρόμοια, «σπουδαία εκπαιδευτικά προγράμματα».
?Σε ένα από τα «ζηλευτής εκπαίδευσης προγράμματα»- με προορισμό το χτίσιμο μικρής εκκλησίας- καλοκαίρι και ντάλα μεσημέρι, ο Μιχάλης- Αλή, από ζαλάδα έπιασε ίσκιο.
Περνάει ο πενταετής ανθυπολοχαγός, και ?
«Λουφάρεις, βρε γαϊδούρι, μουσουλμάνε;»
Ο Μιχάλης ?Αλή, δεν έδωσε σημασία στον υβριστικό λόγο του ανθυπολοχαγού και με το «Βρε γαϊδούρι μουσουλμάνε», πετάω από τον ώμο μου εκνευρισμένος από τον άδικο λόγο, τον γεμάτο λασποντενεκέ που κουβαλούσα και αρπάζομαι με τον πενταετή.
Δεν ξέρω τι θα γινότανε, αν δεν ερχόταν ο γεροδεμένος Άγγελος από τα Μέγαρα ?το λούμπεν στοιχείο προς το συνειδητό- και δε με προσγείωνε στην πραγματικότητα λέγοντας μου:
«Αριστόνικε? χέστονε τον καργιόλη. Δεν βγάζει πουθενά, ρε φίλε, με τον πενταετή μαλάκα»
Την επόμενη μέρα? «Από πατέρα εθνικόφρονα και νταβατζή, παρέα με τον κομμουνιστή;Δεν το περίμενα από σένα, βρε Άγγελε. Ντροπή σου.
Προς συμμόρφωση, πέντε μέρες φυλακή»
Ένα πλαγίως?στρατιωτικό βήμα, δεξιά.
«Βέβαια. Αν χτίζαμε κανά τεκέ2 ή μιναρέ? δεκαπέντε μέρες φυλακή, άπιστε μουσουλμάνε»
Ακόμα ένα πλάγιο βήμα δεξιά ? ο βηματισμός του ταγματάρχη πήγαινε σύμφωνα με την ιδεολογία του- και?
«Μη με κοιτάς έτσι, ρε παλιοκομμούνι, γιατί, σε τυλίγω σε μια κόλα χαρτί και στρατοδικείο. Εικοσιπέντε μέρες φυλακή και λίγες είναι»
?Στη μονάδα μαγειρείο δεν είχαμε. Φαγητό- που τις περισσότερες φορές ήταν «πατάτες μπλουμ»-πέρναμε από άλλο στρατόπεδο.
Μια μέρα, πήγα συνοδηγός για να φέρουμε το φαγητό και γυρίζοντας προς το αεροδρόμιο με τις «πατάτες μπλούμ» να «μπλουμίζουνε» στη καρότσα της «Καναδέζας» λέω, στον συνάδελφο οδηγό:
«Σταμάτα να πάρουμε κανά δυο σουβλάκια»
«Έγινε» μου λέει.
Βγαίνοντας από το σουβλατζίδικο «το τρίο καμπάνα» – η ΕΣΑ-, «φάντης μπαστούνι» μπροστά μου.
ΑΤΟΜΙΚΟΝ ΒΙΒΛΙΑΡΙΟΝ: «Συνοδηγός τυγχάνων και φέρων την φαιοπράσινη στολήν αγγαρίας, εθεάθει εις πόλιν Ιωαννίνων, έχοντας εις τας χείρας του, εδέσματα από οβελιστήριον. Συνελήφθην, διότιν δεν έφερεν ως όφειλεν, την απαιτούμενην «άδεια υπηρεσίας». Εξ ημέραι φυλάκισις»
(Πολύ αργότερα, διαβάζαμε μαζί με το Λευθεριό, πότε ο ένας πότε ο άλλος ?με ατάλαντο ύφος ηθοποιίας- τις παραπάνω περιγραφόμενες «τιμωρίες» μου και γελούσαμε σαν παιδιά).
?Μέρα των Φώτων. Ο παπάς, με την αγιαστούρα του και την βασιλικο-πρασινάδα του, μας λιβάνιζε και μας ράντιζε, λέγοντας μας:
«Αγαπητά μου τέκνα. Έχετεν δημοκρατικόν και δίκαιον διοικητήν.
Ο ημών Παντοκράτωρ Πανάγαθος θεός, να τον φωτίζει, να τον ευλογή, να τον έχει από υγείαν καλά.Ο φονιάς ? ανά την υδρόγειο ? κομμουνισμός, μέγας κίνδυνος δια την ορθόδοξην του Χριστού πατρίδα μας.Και ετούτην ?την ορθόδοξην καθ? ημάς ?ιερήν ημέραν αγιασμού υδάτων, να σας αγιάσω παιδιά μου, να σας αγιάσω, ξορκίζοντας, τυχόν κομμουνιστικήν επιρροήν, ήτοι: Τον μέγαν κίνδυνον, δια εσάς, και την ελληνοχριστιανικήν ημών πατρίς».
Όλοι οι αξιωματικοί, ασπάστηκαν το «εθνικόφρονο» ελληνο-χριστιανικό ?ορθόδοξο χέρι και από τους δώδεκα φαντάρους-που οι οκτώ δεν είχαν καμιά σχέση ιδεολογική με τον «φονιά κομμουνισμό»- κανένας ?κατά το δικαίωμα- δεν φίλησε το χέρι του πάτερ.
Την άλλη μέρα, που αλλού, στην αναφορά.
Ο Α2- ταγματάρχης, αναφωνούσε:
«Δέκα μέρες φυλακή ο καθένας γιατί δεν ασπαστήκατε το χέρι , βαθμοφόρου ιερέως, άπιστοι, γαϊδούρια»
?Σε 62 μέρες, από τη μέρα των Φώτων, πήρα το απολυτήριο. Στη πύλη, ο έρωτας, περίμενε.
«Στρατιώτη τι δουλειά έχει εδώ η κοπέλα;»
«Δεν έχει δουλειά, κύριε διοικητά»
«Τι εννοείς, στρατιώτη; Ότι είναι άνεργη; Περί της ανεργίας, είχατε κουβέντα;»»Μαλ? Όχι, κύριε διοικητά. Περιμένει τον ?»
«Απολυόμενο, κομμουνιστή;»
«Μάλιστα, κύριε διοικητά»
«?Με αυτόν, βρήκες να τα ταιριάσεις, κοπέλα μου; Τον αμετανόητο;»
«Ναι. Με αυτόν, τον αμετανόητο»
«Τον Κομμουνιστή;»
«Ναι τον κομμουνιστή»
«Χάθηκαν, οι νεαροί ?πατριώτες?;»
«Όχι. Δεν χάθηκαν. Υπάρχουν, παλεύουν, διεκδικούν το δίκιο της νιότης, την ανατροπή σε ότι τους καταπιέζει. Διεκδικούν, με γνήσιο πατριωτισμό και κάνουν πέρα τον δημαγωγικό ?πατριωτισμό??»
«Μωρέ καλά λένε, εσείς οι κομμουνιστές, έχετε «ξύλινη γλώσσα». Αλλά με αρχηγό σας κομμουνιστή αντάρτη του ΕΛΑΣ και του Δημοκρατικού Στρατού, τι να περιμένει κανείς;»
«Πολλά. Αν έχει πολιτική συνείδηση και ειδικότερα, κοινωνική πολιτική συνείδηση της τάξης του, πάρα πολλά»
«Έτσι, ε»
«Εμ, πως, αλλιώς»
«Και γιατί γελάς κοπέλα μου;»
?Η ελευθερία, με έβλεπε να έρχομαι και γελούσε, γιατί είχα κάνει το απολυτήριο χάρτινο αεροπλανάκι και το απογείωνα, κάθε τόσο και λιγάκι.
Εκείνη τη στιγμή, έλαχε να είναι σκοπός στη πύλη, ο Μιχάλης ?Αλή.
Ο Μιχάλης ?Αλή, θα έπαιρνε το «χάρτινο αεροπλανάκι» του καλώς εχόντων των πραγμάτων σε μια βδομάδα.
Είχε στη «καμπούρα» του παραπάνω από τις δικές μου , επτά μέρες στρατιωτικής θητείας «φυλακή».
? «Μπράβο σου, Ελευθερία. Περίφημα τα είπες στον καραβανά, Α2-ταγματάρχη.
?Ε, Αριστόνικε, μη χαθούμε. Σου μιλάω, μη βιάζεσαι, δεν την χάνεις από την αγκαλία σου.
Ε, φίλε Αριστόνικε?δώσε άλλη μια απογείωση και ακολουθώ» (?)

Σημείωση:
1. Ραμπιντράναθ Ταγκόρ. «ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΚΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ»
2. Τεκές: Μοναστήρι Μουσουλμάνων

Στο προηγούμενο κείμενο με τον τίτλο «ΜΥΤΙΛΗΝΗ», τα πρώτα λόγια ? Σημείωση 1, είναι του Κουβανού- μέγιστου- Ποιητή, Χοσέ Μαρτί).

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.