Ο νεοφιλελεύθερος οίστρος της κυβέρνησης δεν έχει τελειωμό. Συνεχίζει να κυβερνά, σαν σαμουράι, που δεν θα σταματήσει, πριν ολοκληρώσει το έργο που έχει αναλάβει.
Το «συμβόλαιο» που υπέγραψε η κυβέρνηση με το λαό το 2009, πετάχτηκε στα σκουπίδια, αφού πλέον η «πατρίδα-αφέντης» του… σαμουράι κινδυνεύει.
Με κάθε κόστος η «πατρίδα» πρέπει να σωθεί.
Όπως, μέχρι στιγμής, μας έχει δώσει η κυβέρνηση να καταλάβουμε, «πατρίδα-αφέντης» της είναι το ΔΝΤ και οι ηγέτες της Ε.Ε., αφού αυτών τις εντολές πιστά εκτελεί. Είναι οι ελληνικές και ξένες τράπεζες, που είτε  πρέπει (οι ελληνικές) να σωθούν παραγεμίζοντας τα χρηματοκιβώτιά τους με ρευστό και εγγυήσεις,  είτε (οι ξένες)  πρέπει να εισπράξουν στο ακέραιο τα χρεωστούμενα.
«Πατρίδα-αφέντης», είναι και οι Έλληνες και ξένοι μεγαλοεπιχειρηματίες. Επειδή αυτοί «δεν έχουν»  να πληρώσουν για το ξεπέρασμα της κρίσης, (που να τα βρουν αφού το κομπόδεμα το έχουν στην Ελβετία), οι κυβερνητικοί σαμουράι θυσιάζουν τα εισοδήματα και τα εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων,  την απαντοχή των συνταξιούχων, την αντοχή των ανέργων, την αξιοπρέπεια των νέων,  τα όνειρα των επιστημόνων και το βιός του μικρομαγαζάτορα και του επαγγελματία.
Κι αφού συμβόλαιο πια δεν υπάρχει και βαδίζουμε για τη σωτηρία από «πρωτόγνωρους» δρόμους, το σπαθί του σαμουράι θερίζει στο διάβα του, ότι βρει: Δημόσια περιουσία και κερδοφόρες κρατικές επιχειρήσεις, ιατρεία του ΙΚΑ, νοσοκομειακές κλίνες, ολοήμερα σχολεία, παιδικούς σταθμούς, πανεπιστήμια, ερευνητικά ιδρύματα, δημόσια τηλεόραση, δημόσιες συγκοινωνίες, πολιτιστικές χορηγίες, αιγιαλούς, δάση.
Όσο σκληρός και αν δείχνει ο σαμουράι, έχει αρχές. Αξίες. Με μεγαλύτερη από όλες, τις «αγορές».
Οι «αγορές» πρέπει να ταϊστούν με το φρέσκο αίμα της κοινωνίας για να σταθούν στα πόδια τους.
Παλιά αυτό γινόταν με τους πολέμους. Επειδή τώρα δεν είναι εφικτό, για πρακτικούς λόγους, («Ο τέταρτος παγκόσμιος θα γίνει με ρόπαλα», έλεγε ο Αϊνστάιν), ως άλλη Ιφιγένεια η «κοινωνία» θυσιάζεται στις αγορές για να φυσήξει, και πάλι, ο αέρας της ανάπτυξης  και της ευημερίας.
Στον Ιαπωνικό μεσαίωνα οι σαμουράι ήταν μοναχικοί πολεμιστές στην υπηρεσία των αρχόντων τους, αλλά οι μάχες ανάμεσα στους φεουδάρχες κρινόταν από στρατούς έμπειρων πολεμιστών.
Στο αριστούργημα του 1954 του Ακίρα Κουροσάβα οι «Επτά Σαμουράι» (που το Χόλιγουντ ξαναγύρισε με τον τίτλο «Και οι εφτά ήταν υπέροχοι»), οι φτωχοί αγρότες σώζονται από τις συμμορίες των ληστών, όχι επειδή προσέλαβαν επτά περιπλανώμενους ρονίν (=σαμουράι χωρίς αφεντικό), αλλά επειδή εκπαιδεύτηκαν από αυτούς για να πολεμάνε τους ληστές,  τους εμπνεύστηκαν από αυτούς ώστε να μην υποκύπτουν μοιρολατρικά στο «πεπρωμένο» τους.
Μπορεί το κυβερνητικό πλήρωμα (Πάγκαλος, Βενιζέλος) να μοιάζει περισσότερο με αγαθούς παλαιστές του σούμο, δεν παύει όμως να έχει την εκπληκτική, μέχρι το τέλος, στοχοπροσήλωση ενός σαμουράι στην υπηρεσία της  «πατρίδας-αφέντη».
Το αν θα ολοκληρώσουν το έργο τους, δεν εξαρτάται μόνο από αυτούς, αλλά και από  το πόσο γρήγορα οι «φτωχοί αγρότες» θα μάθουν να τους αντιμετωπίζουν με επιτυχία. Όλοι μαζί και όχι ο καθένας από μόνος του.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.