kozonis_nikos.jpg

«Με τον όρο λειψυδρία εννοούμε την περιστασιακή ή μονιμότερη έλλειψη νερού σε σχέση πάντα με τη χρήση, την κατάχρηση και τις πάσης μορφής απώλειες. Αμέσως λοιπόν έχουμε δύο βασικούς συντελεστές της λειψυδρίας, που είναι η διαθεσιμότητα του νερού και η κατανάλωση, ωφέλιμη ή μη. Η ανάλυση ξηρασίας στην Ανατολική Ελλάδα δείχνει ότι μέχρι τώρα οι κλιματικές αλλαγές είναι πολύ μικρές ή και ασήμαντες. Συνεπώς δεν δικαιολογείται η «ερμηνεία» της λειψυδρίας ως έργου των κλιματικών αλλαγών. Ούτε δικαιολογείται η μεγάλη μείωση των αποθεμάτων από ήπιες ξηρασίες, όπως των τελευταίων περιόδων. Είναι προφανές ότι η έντονη λειψυδρία που μας απειλεί οφείλεται σε άλλους ανθρωπογενείς παράγοντες που εντελώς επιγραμματικά συμπυκνώνονται στη συνεχή αύξηση της ζήτησης και στην ανύπαρκτη ή προβληματική διαχείριση των υδατικών πόρων.» (απόσπασμα από άρθρο του Γιώργου Τσακίρη στην εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» 1/7/08. Ο κ. Γιώργος Τσακίρης είναι διευθυντής του Κέντρου Εκτίμησης Φυσικών Κινδύνων και Προληπτικού Σχεδιασμού του Ε.Μ.Π. και πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Υδατικών Πόρων.)
«Σύμφωνα με τις τελευταίες μετρήσεις, η υπεράντληση νερού από τις γεωτρήσεις αγροτών και βιομηχανιών έχει οδηγήσει σε πτώση της στάθμης και υφαλμύριση των υπόγειων συστημάτων Μεγάρων, Θριασίου Πεδίου και Λουτρακίου στα δυτικά και Μαραθώνα στα ανατολικά. Ταυτόχρονα, υπάρχουν παρατεταμένα προβλήματα υφαλμύρισης και νιτρορύπανσης ιδίως στους «προσχηματικούς» υδροφορείς, δηλαδή εκείνους που δημιουργούνται από προσχώσεις και χαλαρά υλικά, όπως στον Μαραθώνα και το Θριάσιο, τα Μέγαρα και τη Φώκαια. Η έλλειψη αποχετευτικών δικτύων και βιολογικών καθαρισμών στην ανατολική και δυτική Αττική έχει ως αποτέλεσμα τη ρύπανση των υπογείων υδάτων. Σε ορισμένα σημεία, όπως στο Κορωπί και την Ελευσίνα, έχει εντοπιστεί βαριά τοξική ρύπανση (λ.χ. από εξασθενές χρώμιο), εξαιτίας της ανεξέλεγκτης απόρριψης επικίνδυνων τοξικών από βιομηχανίες και βιοτεχνίες. Στο μικροσκόπιο του Ι.Γ.Μ.Ε. για το ενδεχόμενο ρύπανσης των υπογείων νερών από τον Ασωπό βρίσκονται και οι βόρειες περιοχές της Αττικής, καθώς σήμερα δεν υπάρχει πλήρης εικόνα της έκτασης του προβλήματος.» (απόσπασμα από ρεπορτάζ του Γιώργου Λιάλιου για την εφημερίδα «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» 17/5/09)
«Η ετήσια κατανάλωση νερού στο Λεκανοπέδιο ανέρχεται σε 400 εκατ. κυβικά μέτρα (κ.μ.). Η καθημερινή κατανάλωση φθάνει στα 1.100.000 κ.μ. νερού. Αξίζει να σημειωθεί ότι η χρήση του νερού για ύδρευση στην Ελλάδα έχει αυξηθεί κατά 45% σε σχέση με το 1980. Η κατανάλωση νερού στην Αττική το 2004 ήταν αυξημένη περίπου κατά 27% σε σχέση με το 1990 και κατά 62% σε σχέση με το 1993. Το 1993 η αστική κατανάλωση είχε μειωθεί κατά 26,5%, αποτέλεσμα της καμπάνιας ευαισθητοποίησης υπό την απειλή της λειψυδρίας. Σχήμα οξύμωρο αποτελεί το γεγονός ότι σε περίοδο λειψυδρίας χρησιμοποιείται διυλισμένο νερό για πότισμα κήπων, καλλιεργειών και φυσικά για το καζανάκι της τουαλέτας. Το πρόβλημα είναι ότι στις εγκαταστάσεις υδροδότησης δεν μπορεί να γίνει διαχωρισμός του νερού. Για παράδειγμα, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί το νερό της Ψυττάλειας, δηλαδή το νερό που παράγεται μετά τη διαδικασία του βιολογικού καθαρισμού, για το πότισμα καλλιεργειών. Αλλά αυτό δεν γίνεται.» (απόσπασμα από ρεπορτάζ της Βάσως Χαραλαμπίδου για την εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» 7/9/08)
«Η ανάδειξη των ρεμάτων και όχι το μπάζωμά τους – όπως συμβαίνει τα τελευταία χρόνια- είναι στοιχείο βιοκλιματικής αναβάθμισης μιας περιοχής», επισημαίνει ο καθηγητής πολεοδομίας, αντιπρύτανης στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (Ε.Μ.Π.), κ. Γιάννης Πολύζος. «Και ενώ έχει αποδειχθεί επιστημονικώς ότι τα ρέματα έχουν επίδραση στο μικροκλίμα της περιοχής, στην Ελλάδα- σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει σε άλλες χώρες της Ευρώπης- τα «φορτώνουμε» με ολοένα και περισσότερες χρήσεις, όπως είναι για παράδειγμα οι αθλητικές εγκαταστάσεις. Τα ρέματα έχει σημασία να υπάρχουν σαν «πράσινες» οάσεις και να δρουν σαν «κατεβασιά» τού αέρα από τους ορεινούς όγκους στις πιο πυκνοδομημένες περιοχές», επισημαίνει ο κ. Πολύζος.» (απόσπασμα από δημοσίευμα της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ» 4-5/7/09)
«Η Μεσόγειος θεωρείται μια από τις περισσότερο ευαίσθητες περιοχές στις κλιματικές αλλαγές. Σύμφωνα με τις προβλέψεις, αναμένεται να γίνει πιο ξηρή, σαν να μετακινείται η Σαχάρα βορειότερα. Μεγάλες εκτάσεις στις χώρες της Βόρειας Μεσογείου, από την Ισπανία έως την Ελλάδα και την Τουρκία, κινδυνεύουν να μετατραπούν σε έρημο αν η θερμοκρασία αυξηθεί 2 με 3 βαθμούς Κελσίου. Οι βροχοπτώσεις στην περιοχή θα μειωθούν δραματικά, τα αποθέματα νερού θα εξαντληθούν. Επιπλέον, οι προβλέψεις κάνουν λόγο για ραγδαία αύξηση των ακραίων καιρικών φαινομένων, ενώ ισχυροί τυφώνες αναμένεται να πλήξουν και τη Μεσόγειο.» (απόσπασμα από συνέντευξη του περιβαλλοντολόγου Μαρκ Λάϊνας, στο έντυπο «ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ»)
«ΣΤΑ ΛΟΓΙΑ προστατεύεται το 75% των ανακηρυγμένων ως προστατευόμενων περιοχών της χώρας. Οι 27 φορείς διαχείρισης που λειτουργούν σήμερα έστω και στοιχειωδώς δεν καλύπτουν παρά το 25% των περιοχών που έχουν χαρακτηριστεί τόποι κοινοτικής σημασίας και ζώνες ειδικής προστασίας (δίκτυο Νatura). Σύμφωνα με την αξιολόγηση της εφαρμογής της οδηγίας για τους οικοτόπους, την άγρια πανίδα και χλωρίδα (92/43/ΕΟΚ) και την ενδιάμεση αξιολόγηση του Σχεδίου Δράσης για τη Βιοποικιλότητα, το 80% των θαλάσσιων οικοτόπων βρίσκεται σε μη ικανοποιητική ή ανεπαρκή κατάσταση.» (απόσπασμα από ρεπορτάζ της Μάχης Τράτσα, για την εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» 26/4/09)
«ΜΠΑΖΩΝΟΝΤΑΙ, εκχερσώνονται, αποστραγγίζονται, «αξιοποι-ούνται» τουριστικά, χρησιμοποιούνται ως χωματερές, επιχωματώνονται, κατακερ-ματίζονται από δρόμους, μετατρέπονται σε καλλιεργήσιμη γη. Πολύτιμοι υγροβιότοποι, μοναδικής σημασίας για το ημίξηρο νησιωτικό περιβάλλον του Αιγαίου, καταστρέφονται εξαιτίας της αδιαφορίας των αρμοδίων αρχών, θυσιάζονται στον βωμό του κέρδους, χωρίς να υπολογίζονται οι συνέπειες για τον άνθρωπο και για το περιβάλλον. Σύμφωνα με στοιχεία του WWF Ελλάδος περισσότεροι από οκτώ στους δέκα υγροτόπους έχουν υποβαθμιστεί ή αλλοιωθεί σημαντικά.» (απόσπασμα από ρεπορτάζ της Μάχης Τράτσα για την εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» 2/11/08)
«Η Μεσόγειος είναι η θάλασσά μας. Αποτελεί μονάχα το 0,7% της επιφάνειας όλων των θαλασσών, φιλοξενεί όμως το 8-9% της θαλάσσιας βιοποικιλότητας του πλανήτη. Το μοναδικό οικοσύστημα της Μεσογείου απειλείται. Η εντατική και ανεξέλεγκτη εκμετάλλευση, σε συνδυασμό με τη ρύπανση, υποβαθμίζουν μέρα με τη μέρα τη θαλάσσια ζωή. Η λύση στο πρόβλημα είναι η δημιουργία ενός δικτύου θαλάσσιων καταφυγίων για τη Μεσόγειο που θα καλύπτει το 40% της έκτασής της. Ένα τέτοιο δίκτυο θα ωφελήσει:
Την αλιεία, μέσω της αύξησης της ποικιλίας και της ποσότητας των ψαριών μέσα και έξω από τα καταφύγια, αλλά και ως παράγοντας ασφάλειας ενάντια στην αστάθεια των αλιευμάτων σήμερα.
Τις τοπικές κοινωνίες, προσφέροντας εναλλακτικές πηγές εσόδων από τουριστικές δραστηριότητες, που δεν επιβαρύνουν το περιβάλλον, όπως οι καταδύσεις, η υποθαλάσσια φωτογράφηση και η παρατήρηση των κητωδών, καθώς τα θαλάσσια καταφύγια αποτελούν τόπο έρευνας και ανακαλύψεων. (έντυπο «ΠΛΑΝΗΤΗΣ GREENPEACE» ΙΟΥΛΙΟΣ-ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ-ΣΕΠΤΕΜΒΙΟΣ 2008)
«Σύμφωνα με την επιστημονική επιθεώρηση Νew Scientist, οι ειδικοί που ασχολούνται με τη Θαλάσσια Βιολογία ανησυχούν ιδιαίτερα από την ανισορροπία που παρουσιάζουν τα ωκεάνια οικοσυστήματα. Οι ωκεανοί αλλάζουν με ταχύτατους ρυθμούς και όλα τα δεδομένα που έχουν συγκεντρωθεί καταδεικνύουν ότι μέχρι το 2050 τα ψάρια που καταναλώνουμε ευρέως θα έχουν εξαφανιστεί εξαιτίας της συνδυαστικής δράσης τριών παραγόντων: της υπεραλίευσης, της ρύπανσης και της κλιματικής αλλαγής.» (απόσπασμα από δημοσίευμα της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ» 28-29/3/09)
«Ονόματα 17 εταιριών, καθώς και 11 δημόσιων προσώπων με ευθύνες για σοβαρά προβλήματα νομιμότητας στις αδειοδοτήσεις επιχειρήσεων στην ευρύτερη περιοχή του Ασωπού, έδωσε σήμερα στη δημοσιότητα ο ευρωβουλευτής των Οικολόγων Πράσινων Μιχάλης Τρεμόπουλος. Τα ονόματα περιέχονται σε Έκθεση Ελέγχου του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης: ALUMINCO Α.Ε., EUROPA PROFIL ΑΛΟΥΜΙΝΙΟ Α.Ε., ΕΛΒΑΛ, Α.Ε., ΜΑΪΛΛΗΣ ΑΕΒΕ, ICR ΙΩΑΝΝΟΥ, BERLING ΑΒΕΕ, VIOMETALE, PROFILCO Α.Ε., ΓΑΛΒΑΝΙΣΤΗΡΙΑ ΕΛΛΑΔΑΣ ΑΒΕΕ, ΠΡΟΤΑΛ ΑΒΕΕ, ΜΑΣΤΕΡΣΩΛ ΧΟΥΣΤΟΥΛΑΚΗΣ ΕΠΕ, ΑΡΣΕΝΙΔΗΣ ΑΕΒΕ, ΕΤΕΜ ΑΕ, ΒΑΦΙΚΗ Α.Ε., ΕΠΑΛΜΕ Α.Ε., SIRCA HELLAS ΑΒΕΕ, ΣΤΕΡΓΙΟΥ Π. ΝΙΚΟΛΑΟΣ. Τα 11 δημόσια πρόσωπα για τα οποία η έκθεση ζητά διερεύνηση ευθυνών είναι: ο (πρώην) Περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδος κ. Αθανάσιος Σκορδάς, ο πρώην περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδος κ. Κωνστ. Έξαρχος, ο πρώην Γεν. Γραμματέας της Νομαρχίας Βοιωτίας κ. Στ. Καστρινάκης, ο Νομάρχης Βοιωτίας κ. Κλ. Περγαντάς, ο πρώην Νομάρχης Βοιωτίας κ. Ν. Στάμος, η αντινομάρχης Βοιωτίας κ. Αριάδνη Αγάτσα, η Βοηθός Νομάρχης Βοιωτίας κ. Βασιλική Τσονόγλου-Βυλλιώτη, ο Βοηθός Νομάρχης Βοιωτίας κ. Δήμος Παπαναγιώτου, ο πρώην Βοηθός Νομάρχης Βοιωτίας κ. Μ. Λύγγος, ο Προϊστάμενος Γεν. Διεύθυνσης Περιβάλλοντος του Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. κ. Ι. Βουρνάς, ο πρώην Γεν. Διευθυντής του Υπουργείου Ανάπτυξης κ. Γ. Τσούκας.» (πηγή Press-gr, 4/1/2010. Τα ονόματα δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα http://inews.gr/61/oi-ypefthynoi-gia-ti-rypansi-ston-asopo.htm.)
«Υπάρχει πλέον ανοικτό πρόβλημα Δημόσιας Υγείας, δημιουργημένο από τις αυθαιρεσίες των βιομηχανικών ρυπαντών: «τραγωδία του Ασωπού». Κατατρώγεται άδικα η υγεία 200.000 ανθρώπων και υπονομεύεται κάθε προϋπόθεση ζωής. Διότι, ενώ ξετυλίγεται η τραγωδία, διαπιστώνεται ότι ολόκληρη η δομή των κομμάτων εξουσίας είναι εκεί. Αυτοί, και η πολιτική που εκφράζουν, στελεχώνουν καθημερινά τα διάφορα εξουσιαστικά πόστα όλων των βαθμίδων (ΟΤΑ. Νομαρχίες, Περιφέρειες, Υπουργεία. Κυβέρνηση). Αυτοί, εδώ και χρόνια, σε εναλλάξ ρόλους, συνέργησαν για να δημιουργηθεί το πρόβλημα (στη χωροθέτηση, την αδειοδότηση και τον έλεγχο λειτουργίας των εργοστασίων). Άρα η εξουσία ήταν και είναι παρούσα, και δρώσα, χρόνια τώρα, με αρμονία αντιλήψεων, στη δημιουργία και τη συνέχιση του προβλήματος. Είναι αυτοί που δραστηριοποιούνται και τώρα για να καλύπτουν τους καταχραστές των φυσικών πόρων για την «άγρια» ανάπτυξή τους και αδιαφορούν για τους πολίτες και τους τόπους. Καλοκαρδίζουν, χρόνια τώρα, την αυθαιρεσία, με στόχο την  ανενόχλητη κερδοφορία των ρυπαινουσών Βιομηχανιών. Αυτός ο εκτραχηλισμός τρώει, κυριολεκτικά, ζωές εργατών, γεωργών, κατοίκων – γειτόνων των εργοστασίων τους  και τέλος, θέτει σε κίνδυνο τους καταναλωτές των παραγόμενων προϊόντων.» (απόσπασμα από άρθρο του Χημικού Μηχανικού Αθανάσιου Παντελόγλου στην εφημερίδα «Πράσινη Πολιτική» Απρίλιος 2009)
«Η ζήτηση πρέπει να είναι ανάλογη της φυσικής προσφοράς του νερού και οι αναπτυξιακές παρεμβάσεις δεν πρέπει να προκαλούν δυσμενείς επιπτώσεις. Η ορθολογική υδατική διαχείριση θα βοηθούσε στην αναβάθμιση της ποιότητας στα προβλήματα λειψυδρίας και πλημμυρών.» (Μαρία Λαζαρίδου, Πανεπιστημιακή Βιολόγος)
Ειδική Γραμματέας Περιβάλλοντος: Μαργαρίτα Καραβασίλη (επιλογή? ΑΡΙΣΤΗ!)
?

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.